Brr…

Terwijl Nederland zich opmaakt voor de laatste hittegolf van 2019 ben ik bezig met mijn koffer te pakken. Een koffer vol met winterkleding. Althans kleding waarbij ik veel in de regen kan lopen en vermoedelijk staat er ook een koud windje… We gaan namelijk naar IJsland.

De verwachtingen zijn tussen de 10 en 13 graden. Ideaal loopweer dus. Dat is eigenlijk ook het enige waar ik aan kan denken, want ik heb mezelf weken geleden al een doel gesteld. Tijdens de Reykjavik Marathon val ik mijn PR van de halve marathon aan. Daarna staan er veel funruns op het programma waarbij ik met name wil genieten en mooie foto’s wil maken, maar in IJsland met de ideale weersomstandigheden kan ik wel weer mijn PR aanvallen. Niet dat het lang geleden is dat ik mijn PR heb verbeterd, in mei namelijk nog in Leiden maar daar was ik niet blij met mijn tijd van 2:15:04. Op alle afstanden heb ik namelijk de afgelopen jaren grote sprongen gemaakt qua tijd maar die halve die wil niet echt. Mijn eerste halve marathon heb ik in 2:18:23 gelopen dus 3 minuten eraf in 3 jaar tijd terwijl ik op de 10 in dezelfde periode 6 minuten er af heb weten te lopen. Dat moet beter kunnen…

Ik heb erg veel zin in deze trip. IJsland stond namelijk al jaren op mijn lijstje, maar Jochem zag het niet zitten. Daar regent het altijd was het vaste excuus totdat we erachter kwamen dat ze daar ook een halve marathon hebben. Uiteindelijk waren de tickets zo geboekt en een hotel uitgezocht alleen moesten we nog even een half jaar wachten. Maar nu was het dan zo ver. Ik stapte dan ook zo blij als een klein kind op de kermis in het vliegtuig. En na 3 uurtjes vliegen werd de landing ingezet. Zodra we onder de wolken vlogen had ik al een smile van oor tot oor. Wat ziet dit land er anders uit dan alle andere landen.

Allerlei mogelijkheden om een leuke foto met je startnummer te maken op de expo.

Na het inchecken direct naar de expo om de startnummers op te halen. Een expo zo groot als in Eindhoven en dat voor 7.000 deelnemers, inclusief de kidsruns. Maar meteen al een enthousiaste sfeer en het was ook meteen duidelijk dat IJslanders een erg vrolijk en warm volk zijn. Alleen de prijzen, daar ga je wel even van slikken. Maar ach we doen dit maar een keer werd dan ook een veel gebruikte kreet deze dagen.

Op zaterdagmorgen is het D-day, ik ga mijn PR aanvallen. Op de kamer kregen we een lekker ontbijtje met alles erin wat een hardloper zich maar wil wensen. Skyr, brood, tomaten en lekker veel beleg. Het is best fris, maar de zon komt ook voorzichtig door. Vanuit het hotel is het ongeveer 5 minuten lopen naar de start. En waarom zou je wandelen als je je op deze route ook direct warm kan lopen, dus de lichte dribbel werd ingezet. Althans dat was de bedoeling, want op het moment dat ik aanzet voel ik meteen een pijnscheut in mijn onderrug en staan de tranen me in de ogen. Het schiet in m’n rug! Jochem en ik besluiten daarom om de rest rustig te wandelen en kijken hoe het voelt.

Het voelt stram, maar niet echt pijnlijk. Rekoefeningen vanuit mijn rug moet ik wel laten, maar ik besluit toch gewoon te starten. Alleen zet ik dat PR wel uit mijn hoofd. Uitlopen wordt mijn doel.

Aan de start, ondanks mijn rug heb ik er nog steeds zin in.

In het startvak staan veel Amerikanen, maar ook veel Nederlanders. En dan opeens klinkt er een hele zachte ten, nine … Bij drie wordt de microfoon pas gebruikt lijkt het en we zien de voorste lopers vertrekken. Na 3 minuten zijn wij als laatste lopers ook over de start. Rechts van ons een mooi meer waar heel veel mensen omheen staan en iedereen is enthousiast. Na de eerste kilometer al meteen een flinke klim op weg naar de woonwijk. En hier kijk ik dan ook echt mijn ogen uit. Iedereen, maar werkelijk voor iedere woning staan mensen te klappen of hebben ze muziek op staan. Later op diverse balkons zien we mensen met gitaren en saxofonen muziek maken. Jochem en ik kijken elkaar aan, wat is dit gaaf!!! Na een paar kilometer en de nodige heuvels klimmen we weer een heuvel op, maar deze is bijzonder. Bovenaan zien we namelijk dat we bij de kustlijn zijn en hebben dan ook een machtig mooi uitzicht over de zee waar de zon in begint te schijnen, aangezien het ook licht miezert is er ook een mooie regenboog. Langs deze kustlijn lopen we terug naar het centrum, via een industrieterrein en vervolgens weer langs de kust. Ik ben verbaasd hoeveel mensen er langs de kant staan en iedereen klapt, schreeuwt of zingt. Dit is toch echt wel een van mijn mooiste loopjes.

De pijn valt wel mee zolang ik mijn rug perfect recht houdt en niet te grote stappen zet. Wel heb ik aan mijn tussentijden gezien dat een PR er alsnog in zit en bij 20,5 km zegt Jochem kom op we zetten nog ff aan, want je gaat het halen. We wisten toen alleen nog niet dat het geen 600 meter meer was, maar nog 1,85 km. Maar ach die paar meter pakken we er ook wel bij. Volgens mijn horloge heb ik 22,35 km gelopen in 2:12:58 dus ik ben blij, heel blij. Ondanks mijn rug toch nog een PR!

In de middag gaan we op het terras zitten, want het zonnetje is lekker door gekomen en de IJslanders hebben op deze dag een groot festival. Op diverse plaatsen in de stad zijn podia gebouwd waar of een band op speelt of een DJ staat te draaien en de avond wordt afgesloten met een mooi vuurwerk.

Naast het hardlopen hebben we natuurlijk nog veel meer gedaan, namelijk walvissen spotten, watervallen bezocht, de Blue Lagoon, maar ook tussen de tectonische platen van Europa en Noord-Amerika gesnorkeld. Ik heb het idee dat ik op de maan ben geweest met het vulkaanlandschap dat we hebben gezien en ondanks dat mijn rug toch meer pijn doet dan ik had verwacht loop ik nu bij terugkomst in Nederland nog altijd met een smile van oor tot oor. WAT WAS DIT GAAF!!!!

Snorkelen in de Silfra kloof, wat een beleving is dat.
De Blue Lagoon
Festival bij de marathon

[blog grid=”1″]