Even niks…

Na al het hardloopgeweld van de afgelopen weken heb ik mezelf deze week een “rustweek” gegund. Even geen wedstrijdjes en de benen niet teveel belasten. Rust is ook training is mij ooit gezegd en deze week heb ik dat goed tussen mijn oren proberen te knopen. In 1 maand tijd heb ik 3 halve marathons, een 10 km, een 5 km en een 18 km trail gelopen. Ook wil ik over 2 weken in Eindhoven mijn PR van de halve marathon weer aanvallen. Dat is dan ook de reden dat ik met mijn trainer heb afgesproken om deze week een rustig aan te doen.

Hardlopen is goed voor je, hardlopen is lekker, maar ik ben geen prof die 100 km in een week wegtikt. Ook is mijn lichaam niet altijd zo sterk als ik zou willen, dat bewees mijn rug een paar weken geleden wel weer. En ondanks dat ik me zoveel beter voel dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden toen ik alleen maar aan sporten kon denken. Toch wil ik het geluk dat ik nu in lopen heb gevonden niet op de proef stellen door altijd maar mijn grenzen op te zoeken. En daarom heb ik deze week voor mezelf een cheat week ingepland. Toch kruipt het bloed soms waar het niet gaan moet.

Even terug in the happy moment

Afgelopen woensdag heb ik met de Rotterdam Running Crew al 15 km gelopen. Het zou 10 kilometer zijn, maar de route bleek later 12 te zijn en ook moest ik nog een paar kilometer sprinten om er op tijd te zijn. De Rotterdam Running Crew is altijd een groot feest van herkenning. Veel (oud) teammaatjes van de Roparun, maar ook bekenden van de diverse wedstrijden en van de Loopgroep Nesselande. Dit was ook nog een bijzondere loop, namelijk de HarTlooprun voor het Erasmus MC. Hiermee werd geld ingezameld voor onderzoek naar hart- en vaatziekten. Voor de start werd een foto gemaakt van alle lopers die in de vorm van een hart stonden. De route ging dwars door het Erasmus MC en na afloop zag ik op mijn app dat de route in de vorm van een hart was.

Normaal gesproken loop ik op zondagmorgen mijn duurloopje, maar aangezien ik mijn trainer had beloofd deze week rustig aan te doen vond ik dat ik de loop van woensdag als duurloop mocht zien. Even brak er wel paniek uit, want lopen zal ik. En het liefst gewoon iedere dinsdag, donderdag en zondag. Lekker vast programma en er niet teveel over nadenken dat denkt de autist in mij. Omdat ik weet dat ik zaterdagavond een etentje in Eindhoven heb besloot ik daarom op zaterdagochtend een keer de training bij de loopgroep te volgen. Dan hoef ik zondagochtend niet in mijn eentje een alternatief programma te bedenken en ben ik toch lekker bezig. En zo ontstond er toch een ander programma waar ik niet onrustig van wordt.

Waar wellicht iedere niet hardloper denkt: ‘lekker toch een weekje minderen’ en ondanks dat ik vrede heb met het schema voor deze week, blijft het onderwerp hardlopen meer in mijn hoofd zitten dan normaal. Daarom besluit ik op vrijdagavond toch nog maar even de stad in te gaan. Mijn hardloopschoenen zijn namelijk aan vervanging toe, wat niet heel raar is na die vele kilometers de laatste tijd, dus een mooi excuus om daar voor te gaan shoppen. Dan kan ik Eindhoven in ieder geval niet mijn schoenen de schuld geven… Meteen ook maar een nieuw setje kleding meegepakt.

Deze Brooks moeten het gaan doen in Eindhoven

Daarnaast kan ik deze week nog volop nagenieten van Run Disney, want deze week zijn de foto’s van de fotopas online gekomen. Hierdoor kan ik heel makkelijk terugdromen naar de mooie ervaring van afgelopen weekend.

De halve in Eindhoven, waarom is deze zo belangrijk voor mij en waarom wil ik hier zo graag een PR lopen? Ik kom uit Eindhoven. Dus hier lopen is voor mij altijd speciaal, zeker omdat ik hier ook mijn eerste hardloopwedstrijd ooit heb gelopen. Mijn familie komt ook uit Eindhoven. En sinds 5 jaar woont mijn oma in Rotterdam. Een rasechte Eindhovense die niet voor de stad naar Rotterdam is gekomen, maar omdat ze ziek werd. Ze heeft namelijk Alzheimer en weet daardoor veel dingen niet meer te herinneren. In Rotterdam is ze dicht bij mijn moeder en mij zodat de zorg makkelijk opgepakt kan worden. En daarom ga ik terug naar Eindhoven, terug naar de herinneringen. Omdat mijn oma vecht tegen die stomme ziekte vind ik dat ik ook die dag mag vechten. Helaas kan ik niet mee vechten tegen die ziekte, maar wel kan ik vechten tegen mijn eigen kunnen. Daarnaast probeer ik op deze manier ook nog geld op te halen voor de Alzheimerstichting en zit ik bijna op het mooie bedrag van € 500,-

Wil je me nog steunen? Natuurlijk kan dat via https://sportieveacties.inactievooralzheimer.nl/actie/nikki-van-alem

En de rust? Ik ben blij dat mijn rustweek er bijna op zit….

Keep believe in yourself

[blog gride=”6″]

Every step was magic

Afgelopen weekend was het dan zo ver. Samen met een vriendin rijden naar Parijs om daar 36 kilometer in Disney te gaan lopen. Niet voor het eerst, want de afgelopen 2 jaar gingen we daar ook naartoe, maar nog steeds met een kinderlijk enthousiasme. Want Disney maakt het kleine meisje in mij los. En daarom begint de voorpret in de auto al met allerlei playlists vol met Disney muziek. Liedjes van de kleine zeemeermin, Belle en het Beest en Frozen werden in allerlei talen met volle borst meegezongen en we waren blij dat de andere auto’s niet komen horen wat we zongen…

Aangekomen bij Eurodisney gingen we dan ook snel onze startnummers ophalen. Eerst de startnummers van de 5 km ophalen. De envelop wordt meteen open gemaakt en er klinkt een gegil door de expo heen. “We staan in het eerste startvak!!!” Dat betekend kortere rijen bij de fotostops die we het liefste allemaal meepakken. De plannen voor de rest van de dag worden in een minuut aangepast terwijl we staan te wachten op het startnummer van de 31 km challenge. De man legt de enveloppen op de balie en ze worden allebei tegelijk weggegrist. Hij sputtert nog wat tegen dat hij ze moet scannen maar dat heeft totaal geen zin. Allebei tegelijk roepen we weer A, springen de lucht in, lachen en gillen en die man staat ons alleen maar raar aan te kijken. Na een high five hebben we weer aandacht voor hem en hij kijkt ons raar aan als hij vraagt: “startvak A?” Jazeker! “Zo dan zijn jullie snelle lopers” en ik denk meteen terug aan vorig jaar toen we veel mensen inhaalden met de mededeling “Watch out! Fast runner keep right.” Want eens per jaar voel ik me inderdaad een fast runner.

Intussen lopen we als 2 giechelende meiden over de expo en doen daar ons ding. Foto hier, foto daar en dan op naar de stand voor de photopass. Die helaas op blijkt te zijn. Lekker dan, staan we in het eerste startvak kunnen we volop foto’s laten maken, maar moeten we ze allemaal los kopen. Dan blijken er nog wel photopassen te zijn in combinatie met het park. Wij gaan heel het park niet in maar kopen toch deze pas. Want de foto’s die moeten we hebben!

Dan snel terug naar het hotel om een hapje te eten en ons om te kleden voor de 5 km. Ook wordt er voor de volgende ochtend nog snel een taxi geregeld om 05:30!!! naar het park. De 10 en de halve starten namelijk al om 07:00 in de ochtend en wij willen graag vooraan staan. Aangezien de 5 om 20:00 start is het voor deze run niet zo erg om vroeg te zijn en staan we keurig om 19:00 in het vak, bijna vooraan. We horen veel Nederlanders om ons heen dus met een praatje hier en daar schiet de tijd snel op. Na 20 minuten gaan de hekken al open en mogen we voor de startboog gaan staan. We staan op de derde rij en onze lach is inmiddels niet meer van ons gezicht weg te slaan. Eerst mogen de mindervaliden en de atleten en na een paar minuten klinkt dan ook voor ons 3,2,1 go! Door mijn eigen gestuiter vergeet ik mijn horloge aan te zetten, maar dit weekend is tijd toch niet belangrijk.

Via Disney Village lopen we studio’s in om via een backstage route in het Disneypark uit te komen. Doordat we zo vooraan staan kunnen we lekker ons eigen tempo lopen en pakken we alle fotostops mee. Deze vallen helaas voor ons wat tegen aangezien we o.a. Jungle Book en Lion King verwacht hadden. Toch pakken we ze allemaal mee en finishen we na bijna 1,5 uur op de 5 km. Het is intussen al 22:00 voordat we het finishvak uit zijn, daarom snel terug naar het hotel voor nog een biertje, maar vervolgens toch heel snel ons bed in.

Na een nacht met 5 uur slaap staan we in de lobby van het hotel alweer aan onze koffie te lurken. Want dat is nodig. We wilde de wekker zo laat mogelijk zetten en nemen daarom ons ontbijt mee voor in het startvak. Zo vroeg is het nog niet zo druk en kunnen we daar lekker ons ontbijt opeten. Ook voor de 10 km staan we weer flink vooraan en komen we de tijd door met gesprekken over hoe de 5 km ging. Vandaag is het thema prinsessen, echt mijn ding, dus ik hoop dan ook op de nodige prinsessen aan de kant van de weg. Ik word niet teleurgesteld en ik loop dan ook weer met een lach van oor tot oor en glinsterende ogen in mijn Yasmine pakje door het park. Nee ik loop niet voor gek, de meeste zijn verkleed wat het dan ook allemaal net ff wat magischer maakt.

Aangezien wij geen entree hebben voor Disney zelf gaan we in de middag Parijs in. Inmiddels weet ik na een paar jaar Disney dat daar veel militairen in vol ornaat staan en in Parijs zelf heb ik ze ook regelmatig gezien. Maar wat we zagen toen we de metro uitkwamen daar schrokken we wel van. Continue sirene en honderden ME-ers met evenveel motoren/ auto’s. Even spookte het door ons hoofd dat er net een terroristische aanslag geweest moest zijn, want dit was echt niet normaal. Daarom snel het nieuws checken voor we verder lopen. Hier was niets op te zien. Dan maar snel doorlopen en uit deze massa weg, we liepen een andere straat in op weg naar de Champs Elysee. Een paar meter was er geen politie te zien, maar al snel begon het tafereel opnieuw en uiteindelijk werd de weg verspert door agenten met mitrailleurs die ons zeiden dat we er niet door mochten. Later op een terras bleek dat er 3 grote demonstraties geweest zijn die uit de hand waren gelopen in de ochtend. Nadat het gebied “veilig” was gingen alle honderden agenten in colonnes kris kras door de stad rijden. om te zorgen dat de demonstranten niet opnieuw konden hergroeperen. Aangezien wij geen behoefte hadden in deze onrust besloten we maar weer terug te gaan naar Disney zelf om in Village een hapje en drankje te pakken en vroeg ons bed in te gaan.

Op zondagochtend herhaalde alles zich. Wat ik geweldig aan de Disney runs vind is dat iedereen zo onwijs vrolijk is en je met vele mensen een praatje maakt. Zo kwamen we zowel zaterdag als zondag dezelfde man in de rijen bij de fotostops tegen. Al snel werden loopervaringen uitgewisseld en hing ik aan zijn lippen over de races in Amerika. Want Run Disney Paris is magisch maar Orlando is naar mijn idee toch echt wel de overtreffende trap Ik moet het toch maar eens serieus overwegen, maar eerst dit weekend afronden. Uiteindelijk bleek ook nog dat hij in Barendrecht woont, op steenworp afstand dus van ons Rotterdam. En zo zie je maar weer hardlopen verbroederd, legt contacten en zorgt voor heel veel fun.

Na afloop van de halve marathon kregen we onze ‘love’ medaille, het thema van de halve, omgehangen en snelde we ons naar de expo. Hier kregen we namelijk onze extra medaille, de challenge medaille. We liepen tegelijk met twee roparunmaatjes de expo in en iedereen was hyperactief en vol enthousiasme over de runs. Daar werden nog de laatste foto’s gemaakt om vervolgens weer ieder zijn eigen weg te gaan.

En zo kijk ik wederom terug op een magisch weekend met 4 mooie medailles, mooie herinneringen en mooie mensen. Maar ook is er een kinderdroom bij gekomen, de Dopey Challenge in Orlando. Want dromen moet je blijven houden…

[blog grid=”5″]

Run to remember

Afgelopen zaterdag stond er een bijzondere loop op het programma, de Airborne Freedom Trail. Deze loop is een vorm van herdenken aan de Operatie Market Garden van september 1944 met het uiteindelijke doel het behalen van de brug in Arnhem.

Ik heb altijd geroepen dat ik niet ga trailen, maar ik hoorde steeds vaker dat het lichaam hierdoor zoveel sterker wordt. Dat is dan ook voor mij de reden geweest om me hiervoor in te schrijven. Niet voor de 44 of 28 km maar gewoon 18 km. Zeker met de domper met mijn rug de afgelopen weken was ik blij met deze ‘korte’ afstand. Al moet ik wel toegeven dat ik de dagen voor de loop mezelf regelmatig heb afgevraagd waarom ik me niet heb ingeschreven voor de 28 km.

Wat is dat toch met hardlopers? Waarom voelt voor de korte afstand gaan gewoon niet goed en heb ik altijd het idee dat ik meer moet kunnen. Iets in mij zegt me dat ik die lange afstanden trailen ook gewoon moet kunnen, want bij trailen is er geen tijdsdruk en gaat het er allemaal meer ontspannen aan toe. Dat hoor ik men altijd zeggen. Daarnaast werd mij gezegd dat dit parcours niet zo’n zwaar parcours was. Dan moet een langere afstand makkelijk kunnen. Dat is wat een stemmetje in mijn hoofd zegt. Mijn lichaam zegt iets anders, nu ik nog aan het bijkomen ben van de pijn in mijn rug. En niet te vergeten dat ik vroeger vaak bij de dokter heb gezeten vanwege opgerekte enkelbanden, een verstuikte enkel of wat dan ook. En dit is ook precies de reden waarom ik altijd riep dat ik niet wilde gaan trailen. Maar toch wil ik van binnen die langere afstanden lopen… Zegt mijn hoofd, mijn lichaam is blij dat ik een startbewijs voor de 18 km heb.

Aangekomen op Papendal is het een feest van herkenning. Op de parkeerplaats zien we veel bekende van de Rotterdam Running Crew en de Loopgroep Nesselande. Aangezien ik wat vroeg ben omdat Jochem de 28 km loopt en dus ook eerder vertrekt heb ik alle tijd om rustig bij te kletsen met diverse mensen.

Uiteindelijk lopen wij dan ook met een grote groep bekenden naar de start, een militaire tent. In kleine groepjes mag je de tent in en hoor je een audiofragment van militairen die, in een voor hen onbekend land, uit een vliegtuig springen om ons land te helpen bevrijden. Niet wetende hoe het zal gaan, niet wetende wat de dag zal brengen, maar ook niet of er voor hen nog een morgen zal zijn…

Dan gaat de flap van de tent opzij en worden we succes gewenst. Het begint vrij gemakkelijk op een breed verhard pad, maar al snel zien we een rij mensen staan. Een rij voor een pad recht omhoog. Juist op dit punt komen de mariniers achter me staan die in april een record proberen te pakken. De Rotterdam Marathon onder de 4 uur lopen met bepakking. Boven aangekomen loop ik een stukje met ze op, f*ck wat lopen ze snel, en weten ze me te vertellen dat ze alle vertrouwen in het record hebben. Ik wens ze uiteindelijk nog veel succes en beloof langs de kant te staan in Rotterdam. Ze roepen nog even snel naar achter dat de start dan wel om 04:00 is. Geen probleem ik fiets wel naar het Kralingse Bos roep ik er nog achter aan..

De route was pittig met veel diverse ondergronden en veel heuvel op. Ook mochten we door een tunneltje waar ze in de oorlog met jeeps doorheen gingen. Ik kon er niet eens staan! Maar destijds klapte ze gewoon de spiegels in en naar verluid lieten ze de banden leeg lopen.

Onderweg waren er mooie gedenkplekken zoals een kerkje waar ik een kaarsje op stak, maar ook stond er een vliegtuig. Bij de start kregen we allemaal een kruisje mee. Dit kruisje mochten we ergens neerzetten om te gedenken. Ik zette het kruisje bij een graf van een man van 26. Eigenlijk was ik op zoek naar iemand van mijn eigen leeftijd, 33, om daar het kruisje bij te plaatsen. Al snel zeg ik dat de meeste mensen op deze begraafplaats een stuk jonger waren. Confronterend hoe jong de mensen zijn geweest die hier gevochten hebben. En ik schaamde me dat ik juist hier de tijd moest nemen om bij te komen van de inspanning ervoor.

Na de begraafplaats was het nog ongeveer 6 km naar de brug. Op een heftige klim na was dit gedeelte van het parcours wel makkelijker. Maar makkelijk was de Airborne Freedom Trail niet. Bij de finish zijn mijn hoofd en lichaam het dan eindelijk met elkaar eens. 18 km was meer dan genoeg en nee het hoeven niet meer km’s te zijn om trots op mezelf te zijn. Genoeg is genoeg.

[blog grid=”4″]

Groot, groter, grootst(e)

Vorige week kreeg ik groen licht en daarom vlogen wij afgelopen zaterdag naar Engeland. Niet voor zomaar een halve marathon, maar voor de grootste van de wereld: The Great North Run, met bijna 60.000 lopers. Oké de naam hebben ze mee, maar wat moet ik me er verder van voorstellen? Ik had werkelijk geen idee. Wat ik wel wist is dat ik heel benieuwd was, dat het in Engeland was…. en dat het groot zou worden.

Zaterdag nadat we onze spullen in het hotel hadden gelegd gingen wij dan ook meteen naar de Expo. We hadden namelijk nog maar 2 uur om ons startnummer op te halen en aangezien er zoveel mensen meedoen zal het wel druk zijn. Volgens de navigatie was het 15-20 minuten lopen dus konden we meteen iets zien van Newcastle. We waren aangenaam verrast hoe mooi Newcastle is met de oude gebouwen en bijzondere architectuur.

Op weg naar de Expo moesten we wel nog een rivier over steken via een lopersbrug. Maar via deze brug hadden we ook een heel mooi zicht op de brug waar we de volgende dag overheen zouden lopen. Op deze brug stondt heel groot het logo van de run wat een prachtig gezicht was.

Maar aan de overkant waren we opnieuw verrast. Er stonden namelijk een paar partytenten, een van de informatie en verder met name foodtrucks met hamburgers. Aangezien we al maanden bestookt werden met mails van de organisatie over de loop, maar ook over de sponsoren liepen we de trap op naar boven. Daar zal de expo wel zijn, maar eenmaal boven was het gewoon een parkeerplaats. Uh is dat daar beneden de Expo?! Waar we 2 weken geleden verbaasd waren over hoe groot de Expo in Reykjavik was, was nu het tegenovergestelde het geval. Beneden meteen naar de informatietent, want waar zijn onze startnummers dan?! De paniek sloeg enigzins toe. Maar bij de informatietent stonden een paar bakken met startnummers en ook die van ons. Waar zijn alle andere startnummers dan? Totdat we ons realiseerde dat alleen de buitenlanders hun startnummer moesten ophalen.

Op zondag dan ook vroeg naar de start, want nu zal het wel druk zijn. Daarnaast is de finish aan de kust en kunnen we onze spullen in speciale bussen naar de finish laten brengen, maar ik voorzie chaos dus wil er op tijd bij zijn. In de straten rondom het hotel zien we al wel wat lopers, maar vlak voor het park bij de start is het opeens een mierenhoop. Vanuit werkelijk iedere straat komen er hordes mensen aanlopen en vanaf toen werd het een geschuifel met duizenden mensen. Mensen in hardloopkleding, maar ook complete kostuums. Het systeem bij de bussen was behoorlijk overzichtelijk en in de 2e bus konden wij onze tassen al droppen. Wel jammer dat je vervolgens in tegenovergestelde richting terug naar de start mag, maar via een pad tussen de bomen (en veel plassende mensen) lukte ons dat vrij snel.

Vervolgens loop je langs het eerste startvak, met daarin de beker die gewonnen kan worden, maar ook de pro’s die van start gaan verder door naar achteren. Gelukkig hadden wij vak D, maar het liep door naar vak K! Later op het scherm zagen we hoeveel mensen er stonden en dat was bizar. Maar buiten dat er veel mensen meedoen staan er minstens net zoveel mensen langs de kant van de weg. The Great North Run is naar mijn idee een volksfeest voor de regio, want tijdens de 21,1 km was er werkelijk geen leeg plekje te vinden en op veel plaatsen stonden de mensen rijen dik. Ook heb ik niet geweten dat ik zo’n internationale naam had, want ik heb nog nooit zo vaak mijn naam horen roepen tijdens een loop.

Toch was het niet mijn loop. Of het nu komt dat ik hem als run, walk, run heb gedaan vanwege mijn rug of dat ik me er wellicht teveel van had voorgesteld. Ik weet het niet. De eerste paar kilometers en de laatste paar kilometers zijn prachtig mooi, maar verder loop je op een soort van N-weg en hoewel ik blij was met de aanmoedigingen vanuit de kant vond ik er weinig sfeer hangen. Gelukkig is niet iedereen hetzelfde en heb ik ook mensen gesproken die het heel erg geweldig vonden.

Maar duidelijk mag zijn dat ik blij was dat ik na 2:43 het finish terrein opliep. De laatste 500m loop je tussen de militairen die je allemaal feliciteren. Ik vond dat een beetje raar, omdat ik meer respect voor hen heb dan voor mijn prestatie, maar het maakte de finish wel erg mooi. Vervolgens kom je op een mega grasveld met 3 biertenten en een soort van Expo. De Engelsen rijden niet alleen aan de verkeerde kant van de weg, maar finishen ook met een Expo in plaats van voor de start…

Al met al een bijzondere loop, waarvan ik blij ben dat ik hem heb meegemaakt. Waarbij ik me heb verbaasd over de mensenmassa, zowel op het parcours als op de weg, maar voor mij blijft het bij een once in a lifttime…

[blog grid=”3″]

Na regen komt zonneschijn

Vorige week zat ik in IJsland volop in de regen, maar daarnaast voelde ik mezelf afgelopen week ook als een donderwolk. Niet mogen hardlopen door het door mijn rug gaan, pijn hebben en veel op de bank liggen dat herinnert mij aan vroeger. Aan een tijd waar ik niet vaak naar terug kijk, maar soms gebeurt er iets waardoor je toch even terug gaat in de tijd.

Een aantal jaar geleden was ik echt niet zo sportief en had ik me ook nooit kunnen voorstellen dat ik zo chagrijnig zou worden van niet hardlopen. Ik had er namelijk helemaal niks mee. Totdat ik 6 jaar geleden de 5 km tijdens de Marathon van Eindhoven ging lopen. Ik had het privé niet makkelijk, had namelijk net besloten dat mijn huwelijk niet meer te redden viel. Geen gemakkelijke keuze, waar ik veel verdriet van heb gehad en er kwam zoveel bij kijken. Ook studeerde ik nog naast mijn werk en was ik er op gebrand, om mijn studie niet te laten lijden onder mijn privé situatie. Toch wilde ik een doel hebben en graag ook een sportief doel, want ik had lang genoeg stil gezeten. En daarom besloot ik om me in te schrijven voor de 5 km, vaak genoeg had ik op het Stratumseind met een biertje in mijn hand de lopers aangemoedigd. Dus nu moest ik er zelf maar eens gaan lopen.

Met de app van Evy ging ik rustig aan de slag en ik weet nog als de dag van gisteren dat ik mijn eerst 5 minuten aan een stuk moest lopen. Daar kwam geen einde aan! Pff en vervolgens werden het er 8… Maar ook die overwon ik maar weer en zo werd het steeds langer en langer. De vrijdag voor de marathon mijn startnummer ophalen wat was dit nou? Het hele Beursgebouw staat vol met spullen over hardlopen en een gevoel van trots overviel me. Ik realiseerde me heel goed dat de meeste mensen een veelvoud van mijn 5 km gingen lopen, maar toch ik ging 5 km lopen. Iets wat ik een paar maanden eerder niet voor ogen had gehouden.

Op de wedstrijddag was ik gewoon zenuwachtig, het was wat regenachtig en best koud. 6 jaar later denk ik: “Ideaal loopweer”, maar toen kwam ik niet verder dan brr en dus maar heel veel lagen kleding aan.

Tijdens het lopen had ik het al snel veel te warm en was de eerste laag volgens mij binnen 1 km al uit. Natuurlijk was ik veel te snel van start gegaan en moest ik halverwege echt even op adem komen, maar na 31 minuten en 36 seconde kwam ik over de finish en wat was ik blij en trots! Al die mensen langs de kant die je zo vroeg al staan aan te moedigen. Daar werd ik besmet met het hardloopvirus… Dat gevoel is en blijft voor mij namelijk onbeschrijflijk, maar oh zo lekker.

En die middag? Die middag stond ik in de zon met een biertje in mijn hand alle andere lopers aan te moedigen…

En waarom moet ik juist nu hier aan terugdenken? Omdat ik nu al een week en 2 dagen niet heb kunnen lopen door mijn rug en ik hier juist zo zin in heb. Ondanks dat ik gisteren met heel veel plezier hardloopmaatjes heb aangemoedigd in Hellevoetsluis, wil ik zelf ook weer op het parcours staan. Iets wat ik me 6 jaar geleden echt niet kon voorstellen.

Deze maand heb ik veel loopjes op de planning staan, te veel, maar ik wil ze niet missen. Daarom ging ik vandaag enigszins zenuwachtig naar de fysio, ik voel verbetering sinds 2 dagen en eigenlijk ook wel flinke verbetering. Maar is het voldoende? Is het voldoende om zondag alweer in Engeland te kunnen lopen? Na een gezellig praatje over allerlei loopjes kwam dan toch ook mijn vraag: “Hoe voelt het?”. Ook zijn conclusie was best goed eigenlijk en daarom mag ik morgen eens rustig aan starten met dribbelen om te kijken hoe het voelt. En tja 21.1 km zondag dat zal een flinke uitdaging worden, maar ik mag hardlopend starten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat ik met de tijdslimiet het hele parcours ook wandelend kan uitlopen dus wanneer het even niet goed gaat kan ik gas terug nemen. Zondag wordt dus een grote genietshow. Genieten van de mensen aan de kant, genieten van het lopen, genieten van de lopers om me heen en genieten van de bijzondere omgeving. En de tijd? Die vergeten we gewoon een keer.

[blog grid=”2″]