Run to remember

Afgelopen zaterdag stond er een bijzondere loop op het programma, de Airborne Freedom Trail. Deze loop is een vorm van herdenken aan de Operatie Market Garden van september 1944 met het uiteindelijke doel het behalen van de brug in Arnhem.

Ik heb altijd geroepen dat ik niet ga trailen, maar ik hoorde steeds vaker dat het lichaam hierdoor zoveel sterker wordt. Dat is dan ook voor mij de reden geweest om me hiervoor in te schrijven. Niet voor de 44 of 28 km maar gewoon 18 km. Zeker met de domper met mijn rug de afgelopen weken was ik blij met deze ‘korte’ afstand. Al moet ik wel toegeven dat ik de dagen voor de loop mezelf regelmatig heb afgevraagd waarom ik me niet heb ingeschreven voor de 28 km.

Wat is dat toch met hardlopers? Waarom voelt voor de korte afstand gaan gewoon niet goed en heb ik altijd het idee dat ik meer moet kunnen. Iets in mij zegt me dat ik die lange afstanden trailen ook gewoon moet kunnen, want bij trailen is er geen tijdsdruk en gaat het er allemaal meer ontspannen aan toe. Dat hoor ik men altijd zeggen. Daarnaast werd mij gezegd dat dit parcours niet zo’n zwaar parcours was. Dan moet een langere afstand makkelijk kunnen. Dat is wat een stemmetje in mijn hoofd zegt. Mijn lichaam zegt iets anders, nu ik nog aan het bijkomen ben van de pijn in mijn rug. En niet te vergeten dat ik vroeger vaak bij de dokter heb gezeten vanwege opgerekte enkelbanden, een verstuikte enkel of wat dan ook. En dit is ook precies de reden waarom ik altijd riep dat ik niet wilde gaan trailen. Maar toch wil ik van binnen die langere afstanden lopen… Zegt mijn hoofd, mijn lichaam is blij dat ik een startbewijs voor de 18 km heb.

Aangekomen op Papendal is het een feest van herkenning. Op de parkeerplaats zien we veel bekende van de Rotterdam Running Crew en de Loopgroep Nesselande. Aangezien ik wat vroeg ben omdat Jochem de 28 km loopt en dus ook eerder vertrekt heb ik alle tijd om rustig bij te kletsen met diverse mensen.

Uiteindelijk lopen wij dan ook met een grote groep bekenden naar de start, een militaire tent. In kleine groepjes mag je de tent in en hoor je een audiofragment van militairen die, in een voor hen onbekend land, uit een vliegtuig springen om ons land te helpen bevrijden. Niet wetende hoe het zal gaan, niet wetende wat de dag zal brengen, maar ook niet of er voor hen nog een morgen zal zijn…

Dan gaat de flap van de tent opzij en worden we succes gewenst. Het begint vrij gemakkelijk op een breed verhard pad, maar al snel zien we een rij mensen staan. Een rij voor een pad recht omhoog. Juist op dit punt komen de mariniers achter me staan die in april een record proberen te pakken. De Rotterdam Marathon onder de 4 uur lopen met bepakking. Boven aangekomen loop ik een stukje met ze op, f*ck wat lopen ze snel, en weten ze me te vertellen dat ze alle vertrouwen in het record hebben. Ik wens ze uiteindelijk nog veel succes en beloof langs de kant te staan in Rotterdam. Ze roepen nog even snel naar achter dat de start dan wel om 04:00 is. Geen probleem ik fiets wel naar het Kralingse Bos roep ik er nog achter aan..

De route was pittig met veel diverse ondergronden en veel heuvel op. Ook mochten we door een tunneltje waar ze in de oorlog met jeeps doorheen gingen. Ik kon er niet eens staan! Maar destijds klapte ze gewoon de spiegels in en naar verluid lieten ze de banden leeg lopen.

Onderweg waren er mooie gedenkplekken zoals een kerkje waar ik een kaarsje op stak, maar ook stond er een vliegtuig. Bij de start kregen we allemaal een kruisje mee. Dit kruisje mochten we ergens neerzetten om te gedenken. Ik zette het kruisje bij een graf van een man van 26. Eigenlijk was ik op zoek naar iemand van mijn eigen leeftijd, 33, om daar het kruisje bij te plaatsen. Al snel zeg ik dat de meeste mensen op deze begraafplaats een stuk jonger waren. Confronterend hoe jong de mensen zijn geweest die hier gevochten hebben. En ik schaamde me dat ik juist hier de tijd moest nemen om bij te komen van de inspanning ervoor.

Na de begraafplaats was het nog ongeveer 6 km naar de brug. Op een heftige klim na was dit gedeelte van het parcours wel makkelijker. Maar makkelijk was de Airborne Freedom Trail niet. Bij de finish zijn mijn hoofd en lichaam het dan eindelijk met elkaar eens. 18 km was meer dan genoeg en nee het hoeven niet meer km’s te zijn om trots op mezelf te zijn. Genoeg is genoeg.

[blog grid=”4″]

Groot, groter, grootst(e)

Vorige week kreeg ik groen licht en daarom vlogen wij afgelopen zaterdag naar Engeland. Niet voor zomaar een halve marathon, maar voor de grootste van de wereld: The Great North Run, met bijna 60.000 lopers. Oké de naam hebben ze mee, maar wat moet ik me er verder van voorstellen? Ik had werkelijk geen idee. Wat ik wel wist is dat ik heel benieuwd was, dat het in Engeland was…. en dat het groot zou worden.

Zaterdag nadat we onze spullen in het hotel hadden gelegd gingen wij dan ook meteen naar de Expo. We hadden namelijk nog maar 2 uur om ons startnummer op te halen en aangezien er zoveel mensen meedoen zal het wel druk zijn. Volgens de navigatie was het 15-20 minuten lopen dus konden we meteen iets zien van Newcastle. We waren aangenaam verrast hoe mooi Newcastle is met de oude gebouwen en bijzondere architectuur.

Op weg naar de Expo moesten we wel nog een rivier over steken via een lopersbrug. Maar via deze brug hadden we ook een heel mooi zicht op de brug waar we de volgende dag overheen zouden lopen. Op deze brug stondt heel groot het logo van de run wat een prachtig gezicht was.

Maar aan de overkant waren we opnieuw verrast. Er stonden namelijk een paar partytenten, een van de informatie en verder met name foodtrucks met hamburgers. Aangezien we al maanden bestookt werden met mails van de organisatie over de loop, maar ook over de sponsoren liepen we de trap op naar boven. Daar zal de expo wel zijn, maar eenmaal boven was het gewoon een parkeerplaats. Uh is dat daar beneden de Expo?! Waar we 2 weken geleden verbaasd waren over hoe groot de Expo in Reykjavik was, was nu het tegenovergestelde het geval. Beneden meteen naar de informatietent, want waar zijn onze startnummers dan?! De paniek sloeg enigzins toe. Maar bij de informatietent stonden een paar bakken met startnummers en ook die van ons. Waar zijn alle andere startnummers dan? Totdat we ons realiseerde dat alleen de buitenlanders hun startnummer moesten ophalen.

Op zondag dan ook vroeg naar de start, want nu zal het wel druk zijn. Daarnaast is de finish aan de kust en kunnen we onze spullen in speciale bussen naar de finish laten brengen, maar ik voorzie chaos dus wil er op tijd bij zijn. In de straten rondom het hotel zien we al wel wat lopers, maar vlak voor het park bij de start is het opeens een mierenhoop. Vanuit werkelijk iedere straat komen er hordes mensen aanlopen en vanaf toen werd het een geschuifel met duizenden mensen. Mensen in hardloopkleding, maar ook complete kostuums. Het systeem bij de bussen was behoorlijk overzichtelijk en in de 2e bus konden wij onze tassen al droppen. Wel jammer dat je vervolgens in tegenovergestelde richting terug naar de start mag, maar via een pad tussen de bomen (en veel plassende mensen) lukte ons dat vrij snel.

Vervolgens loop je langs het eerste startvak, met daarin de beker die gewonnen kan worden, maar ook de pro’s die van start gaan verder door naar achteren. Gelukkig hadden wij vak D, maar het liep door naar vak K! Later op het scherm zagen we hoeveel mensen er stonden en dat was bizar. Maar buiten dat er veel mensen meedoen staan er minstens net zoveel mensen langs de kant van de weg. The Great North Run is naar mijn idee een volksfeest voor de regio, want tijdens de 21,1 km was er werkelijk geen leeg plekje te vinden en op veel plaatsen stonden de mensen rijen dik. Ook heb ik niet geweten dat ik zo’n internationale naam had, want ik heb nog nooit zo vaak mijn naam horen roepen tijdens een loop.

Toch was het niet mijn loop. Of het nu komt dat ik hem als run, walk, run heb gedaan vanwege mijn rug of dat ik me er wellicht teveel van had voorgesteld. Ik weet het niet. De eerste paar kilometers en de laatste paar kilometers zijn prachtig mooi, maar verder loop je op een soort van N-weg en hoewel ik blij was met de aanmoedigingen vanuit de kant vond ik er weinig sfeer hangen. Gelukkig is niet iedereen hetzelfde en heb ik ook mensen gesproken die het heel erg geweldig vonden.

Maar duidelijk mag zijn dat ik blij was dat ik na 2:43 het finish terrein opliep. De laatste 500m loop je tussen de militairen die je allemaal feliciteren. Ik vond dat een beetje raar, omdat ik meer respect voor hen heb dan voor mijn prestatie, maar het maakte de finish wel erg mooi. Vervolgens kom je op een mega grasveld met 3 biertenten en een soort van Expo. De Engelsen rijden niet alleen aan de verkeerde kant van de weg, maar finishen ook met een Expo in plaats van voor de start…

Al met al een bijzondere loop, waarvan ik blij ben dat ik hem heb meegemaakt. Waarbij ik me heb verbaasd over de mensenmassa, zowel op het parcours als op de weg, maar voor mij blijft het bij een once in a lifttime…

[blog grid=”3″]