Even niks…

Na al het hardloopgeweld van de afgelopen weken heb ik mezelf deze week een “rustweek” gegund. Even geen wedstrijdjes en de benen niet teveel belasten. Rust is ook training is mij ooit gezegd en deze week heb ik dat goed tussen mijn oren proberen te knopen. In 1 maand tijd heb ik 3 halve marathons, een 10 km, een 5 km en een 18 km trail gelopen. Ook wil ik over 2 weken in Eindhoven mijn PR van de halve marathon weer aanvallen. Dat is dan ook de reden dat ik met mijn trainer heb afgesproken om deze week een rustig aan te doen.

Hardlopen is goed voor je, hardlopen is lekker, maar ik ben geen prof die 100 km in een week wegtikt. Ook is mijn lichaam niet altijd zo sterk als ik zou willen, dat bewees mijn rug een paar weken geleden wel weer. En ondanks dat ik me zoveel beter voel dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden toen ik alleen maar aan sporten kon denken. Toch wil ik het geluk dat ik nu in lopen heb gevonden niet op de proef stellen door altijd maar mijn grenzen op te zoeken. En daarom heb ik deze week voor mezelf een cheat week ingepland. Toch kruipt het bloed soms waar het niet gaan moet.

Even terug in the happy moment

Afgelopen woensdag heb ik met de Rotterdam Running Crew al 15 km gelopen. Het zou 10 kilometer zijn, maar de route bleek later 12 te zijn en ook moest ik nog een paar kilometer sprinten om er op tijd te zijn. De Rotterdam Running Crew is altijd een groot feest van herkenning. Veel (oud) teammaatjes van de Roparun, maar ook bekenden van de diverse wedstrijden en van de Loopgroep Nesselande. Dit was ook nog een bijzondere loop, namelijk de HarTlooprun voor het Erasmus MC. Hiermee werd geld ingezameld voor onderzoek naar hart- en vaatziekten. Voor de start werd een foto gemaakt van alle lopers die in de vorm van een hart stonden. De route ging dwars door het Erasmus MC en na afloop zag ik op mijn app dat de route in de vorm van een hart was.

Normaal gesproken loop ik op zondagmorgen mijn duurloopje, maar aangezien ik mijn trainer had beloofd deze week rustig aan te doen vond ik dat ik de loop van woensdag als duurloop mocht zien. Even brak er wel paniek uit, want lopen zal ik. En het liefst gewoon iedere dinsdag, donderdag en zondag. Lekker vast programma en er niet teveel over nadenken dat denkt de autist in mij. Omdat ik weet dat ik zaterdagavond een etentje in Eindhoven heb besloot ik daarom op zaterdagochtend een keer de training bij de loopgroep te volgen. Dan hoef ik zondagochtend niet in mijn eentje een alternatief programma te bedenken en ben ik toch lekker bezig. En zo ontstond er toch een ander programma waar ik niet onrustig van wordt.

Waar wellicht iedere niet hardloper denkt: ‘lekker toch een weekje minderen’ en ondanks dat ik vrede heb met het schema voor deze week, blijft het onderwerp hardlopen meer in mijn hoofd zitten dan normaal. Daarom besluit ik op vrijdagavond toch nog maar even de stad in te gaan. Mijn hardloopschoenen zijn namelijk aan vervanging toe, wat niet heel raar is na die vele kilometers de laatste tijd, dus een mooi excuus om daar voor te gaan shoppen. Dan kan ik Eindhoven in ieder geval niet mijn schoenen de schuld geven… Meteen ook maar een nieuw setje kleding meegepakt.

Deze Brooks moeten het gaan doen in Eindhoven

Daarnaast kan ik deze week nog volop nagenieten van Run Disney, want deze week zijn de foto’s van de fotopas online gekomen. Hierdoor kan ik heel makkelijk terugdromen naar de mooie ervaring van afgelopen weekend.

De halve in Eindhoven, waarom is deze zo belangrijk voor mij en waarom wil ik hier zo graag een PR lopen? Ik kom uit Eindhoven. Dus hier lopen is voor mij altijd speciaal, zeker omdat ik hier ook mijn eerste hardloopwedstrijd ooit heb gelopen. Mijn familie komt ook uit Eindhoven. En sinds 5 jaar woont mijn oma in Rotterdam. Een rasechte Eindhovense die niet voor de stad naar Rotterdam is gekomen, maar omdat ze ziek werd. Ze heeft namelijk Alzheimer en weet daardoor veel dingen niet meer te herinneren. In Rotterdam is ze dicht bij mijn moeder en mij zodat de zorg makkelijk opgepakt kan worden. En daarom ga ik terug naar Eindhoven, terug naar de herinneringen. Omdat mijn oma vecht tegen die stomme ziekte vind ik dat ik ook die dag mag vechten. Helaas kan ik niet mee vechten tegen die ziekte, maar wel kan ik vechten tegen mijn eigen kunnen. Daarnaast probeer ik op deze manier ook nog geld op te halen voor de Alzheimerstichting en zit ik bijna op het mooie bedrag van € 500,-

Wil je me nog steunen? Natuurlijk kan dat via https://sportieveacties.inactievooralzheimer.nl/actie/nikki-van-alem

En de rust? Ik ben blij dat mijn rustweek er bijna op zit….

Keep believe in yourself

[blog gride=”6″]