Lopen is geen science

Ook dit weekend stond er weer een halve marathon op de planning. Dit keer in Valencia! Met een groepje van de Club Rotterdam Running Crew gingen we donderdag op pad. Op een belachelijk vroeg tijdstip vertrokken we naar Schiphol, want dan hebben we lekker nog de hele dag in Valencia.

Aangezien we nog niet op onze kamers kunnen laten we onze koffers achter in het hotel en wandelen naar het oude centrum. Tapas eten bij de mercado central en een sangria mag natuurlijk ook niet ontbreken. Zo lopen we nog verder door de stad en beklimmen ook nog even de toren van de kathedraal. Nou ja 2 torens eigenlijk, aangezien we eerst de verkeerde toren te pakken hebben. Aan het eind van de dag lopen we via het park in de Turia naar het parc of science, wat echt geweldig mooi is om te zien, terug naar ons hotel. Hier blijkt dat we vandaag al ruim 20 kilometer hebben gewandeld.

De vrijdag beginnen we met onze startnummers ophalen. De expo is vlak bij ons hotel dus na het ontbijt wandelen we hier naartoe. Daarnaast zijn we erg benieuwd naar de goodybag, want in de diverse mails hebben we gezien dat we heel wat gaan krijgen. Shirt, pet, rugtas en diverse eet- en drinkwaren. In de tent van de expo hangt een gezellige sfeer en ook kan je er diverse spelletjes doen. Oftewel erg gezellig allemaal! Nadat we alles weer teruggebracht hebben naar de hotelkamer, want het is teveel om heel de dag mee rond te lopen, gaan we de stad verder bezichtigingen. Gelukkig kan dit vandaag ook met de bus, want we hebben allemaal een kaartje voor de hop on hop off bus.

Aan het eind van de dag willen we ook nog even een stukje gaan hardlopen. Daarbij willen we mooie foto’s maken bij het parc of science, want dit is te mooi om niet te fotograferen. Vervolgens gaan we via het aangelegde park in de oude rivier de Turia naar het Valencia stadion. In dit park is werkelijk aan alle sporten gedacht en iedereen heeft genoeg ruimte om zijn of haar sport te beoefenen. Ik vind dit geweldig om te zien. En weet je wat ook gaaf is? Een eigen hardlooppad van voor naar achter in het 8 km lange park.

Ondanks de bus heb ik in de eerste 2 dagen al meer dan de befaamde 42,2 km gewandeld. Daarom ben ik op zaterdag erg blij met een fietstocht door de stad. De eerste blaren zijn namelijk al zichtbaar en de loop moet nog gaan plaatsvinden. Ik moet dus duidelijk even aan mijn lichaam gaan denken. Mijn benen beginnen al zwaar te voelen en mijn voeten zijn pijnlijk. Tijdens het fietsen krijgen we 15 minuten de tijd om een markthal te bekijken. Aangezien wij hier de avond ervoor al hebben gegeten maak ik van de gelegenheid gebruik om de apotheek in te duiken en blarenpleisters te gaan halen. De fietstocht door Valencia is overigens wel echt geweldig en dus een aanrader. Veel plaatsen hadden we al gezien maar nu horen we er ook leuke verhalen achter van de gids. Ik geniet enorm van deze stad en het mooie weer.

Na het fietsen gaan we op aanraden van de gids paella eten. En daar was niets over gelogen, wat was deze heerlijk! Met ook nog een heerlijke sangria erbij. De rest van de dag houden we ons allemaal redelijk rustig.

En dan is het zondag raceday… ik had de hoop dat ik de blaren niet zou voelen op het moment dat ik mijn loopschoenen aan zou trekken. Deze zijn namelijk toch breder dan mijn normale schoenen. Helaas was dit ijdele hoop. De blarenpleisters verzachten het wel iets. Even een goede bodem leggen bij het ontbijt en dan op naar de startvakken. In het hotel zaten meer bekende waardoor we uiteindelijk met 7 man naar de start lopen. Ieder naar zijn eigen startvak en de supporters wensen ons veel succes. We komen langs de medailles die we straks om onze nek krijgen en staan dan klaar in ons vak. Het laatste vak, want alles boven de 2 uur staat in het laatste startvak. We weten dat een andere Nederlandse wel voorop staat. Sifan Hassan gaat namelijk in Valencia proberen een nieuw wereldrecord te lopen.

Het leuke aan de startnummers in Valencia is dat er een vlag op staat. In ons geval de Nederlandse vlag en meteen zie je dan ook hoeveel Nederlanders er meelopen. Echt niet normaal veel! Ook merk ik meteen bij de start al dat het een warme loop gaat worden. Vannacht is namelijk de klok een uur terug gegaan en dat was heerlijk om een uurtje extra te slapen, maar dat houdt ook in dat het sneller warmer wordt tijdens de wedstrijd.

We starten gewoon in een wijk maar al snel lopen we over de Valentiaanse Erasmusbrug. Wat een erg mooi zicht over het parc of science geeft, maar de daarop volgende 4 kilometers zijn saai. Rechttoe rechtaan en weinig te zien. Wel valt al meteen op dat de locale mensen geweldig langs de weg zijn. Sommige verkleed als kok met allerlei papieren borden paella, andere als rocksterren, ik heb van alles gezien. Dat was erg leuk. Bij de eerste drankpost wordt de sfeer grimmig. Het blijkt namelijk dat het water op is en met dan al 19 graden in de schaduw heeft iedereen hier wel behoefte aan. De flesjes worden uit de goot gepakt om in ieder geval nog het lichaam te koelen en veel mensen zijn boos. Gelukkig spreek ik geen Spaans dus kan ik het niet verstaan. Achteraan blijkt nog iemand een sixpack water te hebben en Jochem weet voor ons nog een flesje te pakken. Bij de andere drankposten is er gelukkig wel nog genoeg water en sportdrank.

Vanaf kilometer 5 loop je langs de kade van de oude Turia en kom je langs allerlei mooie bezienswaardigheden. De sfeer is meteen ook weer een stuk gezelliger. Jochem en ik lopen weer samen en we hebben het zwaar. Erg zwaar. De vele kilometers wandelen zitten in onze benen. Na 15 kilometer lopen we inmiddels aan de overkant van de Turia en gaan we ook het oude centrum in. Langs het hele parcours staan veel mensen en Nikki is ook voor de Spanjaarden makkelijk uit te spreken. Ondanks dat mijn lichaam als een betonblok voelt geniet ik volop. Ik snap wel dat de vele Nederlanders afgereisd zijn naar deze stad, want een mooie en gezellige loop is het zeker.

Toch ben ik erg blij als ik het 20 kilometer bord zie. Want die laatste kilometer en een beetje dat moet wel lukken. Inmiddels lopen we nogmaals bij het parc of science waar ik echt van geniet door er alleen maar naar te kijken. Jochem trekt nog een sprintje, ik kan hem echt niet meer bijhouden. Ik ben op, mijn voeten doen zeer en ben bang voor het slachtveld dat ik ga aantreffen als ik mijn schoenen uit ga doen. Ik heb het bloedheet, onderweg heb ik inmiddels gezien dat het 21 graden in de schaduw is. En mijn benen voelen aan als lood.

Bij de finish staan heel veel bogen in verschillende kleuren en ik baal als ik zie dat bij de eerste boog nog geen mat zie liggen. Oké nog even doorlopen dus, maar dan is daar toch echt de finish. YEAH! Weer hebben we het gehaald en niet elke race kan goed voelen.

Bij de finish krijgen we weer een tas en deze mogen we vullen. Er zijn mandarijnen, bananen, brocolli maar ook een Amstel Radler en allerlei verzorgingsproducten. Shoppen bij de finish…

In het hotel blijkt mijn gevoel mij niet in de steek te hebben gelaten, want er zitten een paar flinke bloedblaren op mijn voet. De teennagel van Eindhoven, die goed leek te genezen is opeens weer pijnlijk en blauw. En na het douchen krijg ik niet eens meer mijn normale schoenen aan. Dan maar de rest van de dag op mijn sportschoenen. We gaan namelijk nog naar het Oceanografic een machtig mooie plaats. Ik ga mee van bankje naar bankje, want staan dat lukt niet meer en ben erg blij met de dolfijnenshow. Vervolgens ga ik alleen nog maar met de taxi naar het strand en doe ik niks meer.

Ik heb enorm genoten van Valencia met een leuke groep mensen, vind het een geweldige stad en een erg leuke loop. Ook heb ik mezelf en mijn lichaam leren kennen. Ik weet nu ook dat 5 halve marathons en een zware trail in 3 maanden tijd in combinatie met een intensieve stedentrip voor mij gewoon teveel is. Ik ben blij dat ik loop en ik geniet er enorm van, maar ik moet echt leren dat ik niet overal bij kan zijn. Een rondje in de achtertuin op z’n tijd is ook fijn.

Daarom nu RUST. Genieten van al het moois dat Rotterdam te bieden heeft en 10 kilometer is voorlopig voor mij meer dan genoeg

[blog gride=“10”]

De ongemakken van een hardloper

Vorige week schreef ik al over mijn avontuur in Eindhoven. Het was een erg mooi avontuur waar ik met veel plezier aan terug denk. Toch heb ik er ook een nare gedachte aan overgehouden.

Tijdens het lopen had ik het idee dat ik met een bloedende teen liep. Na afloop bleek het geen bloedende teen te zijn maar een grote blaar die zowel aan de bovenkant als aan de onderkant van mijn tweede teen zat inclusief onder mijn nagel. Ik wist meteen dat dit niet de volgende dag over zou zijn. Vaker heb ik hardlopers horen klagen over loslatende teennagels, maar zelf heb ik hier nog nooit eerder last van gehad en dacht ik daarbij ook meer aan de marathonafstanden. Blaren wel, maar dan op mijn hakken of op de bal van mijn voet. Niet over, op en onder mijn teen.

‘S-avonds bij thuiskomst direct in een bad met soda en de volgende ochtend meteen nog een keer. Het leek erop dat mijn nagel los zat maar dat kan ik nu na 1,5 week nog steeds niet bevestigen noch ontkennen. Wel is het vocht er volledig uit en zijn alleen de randen van de blaar nog zichtbaar. Mijn nagel blijft pijnlijk en daarom loop ik al een week met een soort van condoom over mijn teen. Dit ter bescherming van mijn nagel, want snelle genezing is voor mij wel wenselijk.

Waarom? Omdat ik inmiddels aan het genieten ben van een heerlijke citytrip in de Spaanse zon van Valencia. Daar gaat de komende dagen natuurlijk veel gewandeld worden, want ik wil graag alle hot spots bezoeken. En hardlopen? Ja dat doen we hier ook. De planning is morgen de drooggelegde rivierbedding hardlopend te verkennen en dan kunnen we meteen onze startnummers ophalen. Want ja, zondag lopen we ook hier weer een halve marathon…

[blog gride=“9”]

A road to memory lane

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover. Ik liep de halve marathon van Eindhoven met in gedachte mijn oma met Alzheimer. Voor deze loop had ik een sponsoractie opgezet waarmee ik € 540,- heb opgehaald voor de Alzheimer Stichting Nederland. Een bedrag waar ik super trots op ben en waarvoor ik alle donateurs erg dankbaar ben.

Ondanks dat het nu donderdag is, de loop al 5 dagen geleden was en ik er nog niks over heb geschreven wil niet zeggen dat ik er geen goed gevoel aan heb overgehouden. Oke, ik heb geen PR gelopen zoals ik gehoopt had. Daarvoor was het voor mij toch echt te warm. Maar wel heb ik heerlijk gelopen, heb ik de nodige traantjes weggeslikt en heb ik genoten van Eindhoven! Het is geen Rotterdam Marathon met langs het hele parcours rijen mensen, maar voor mij komt het toch echt wel in de buurt. Niet qua aantal mensen, wel qua gezelligheid. Al die drumbandjes en DJ’s onderweg maken het toch echt wel tot een waar feestje als loper.

Het loopweekend Eindhoven begon voor mij al op zaterdag. Lekker ouderwets naar de expo om de startnummers op te halen en even neuzen tussen de spullen in het voor mij oude en vertrouwde Beursgebouw. Door de toekomstige sloop van het beursgebouw is dit waarschijnlijk mijn laatste keer in het Beursgebouw. Ik heb hier in mijn tienerjaren heel wat feestjes mogen vieren en keek echt oprecht naar uit naar deze expo. Dat was even een deceptie. Er stonden namelijk alleen een paar tafels voor de startnummers en de hekken voor de volgende dag voor de kleedruimtes. De zaal was verder leeg!!! Nou ja even slikken en weer doorgaan.

Op zaterdagavond stond er nog een familiefeestje op de planning in Eindhoven waardoor het voor mij ook echt een ouderwets weekendje Eindhoven werd. Hier heb ik toch 25 jaar gewoond en veel dingen meegemaakt. Aangezien ik voor het feest nog wel een bodem moeten leggen gingen we uit eten bij de plaatselijke Chinees. Iets wat ik echt mis in Rotterdam, want een Brabantse Chinees is niet te vergelijken met een Randstad Chinees en daar moest ik Jochem nog altijd van zien te overtuigen. Vandaag dus mijn kans. Conclusie: Brabantse babi pangang is toch echt anders, en lekkerder, dan de Rotterdamse. Bij het eten al meteen de vraag: “moet jij niet speciaal eten vanavond?” en “kan je wel uit eten gaan vanavond?” Ja hoor, geen probleem en een feestje erachter aan moet ook kunnen, het is geen hele! Ook tijdens het feest werd er veelal op de horloges gewezen met de vraag of wij niet naar ons bed moesten. Nee hoor, wij lopen voor onze lol en met onze planning kunnen we niet iedere wedstrijd als een wedstrijd benaderen. Dus nee een dansje op de vloer kan er echt nog wel vanaf, de start is pas om 14:00 uur. Het wijntje laat ik deze avond wel staan.

Op zondagmorgen kijken we nog eerst bij mijn vader thuis de hele marathon. Op het moment dat Bjorn Koremans over de finish gaat is dat voor mij het teken dat ik de laatste spullen bij elkaar ga pakken om richting de binnenstad te vertrekken. En zo staan we op tijd, maar wel relaxt in het startvak.

Op het moment dat de eerste startwave vertrokken is weet ik dat wij over een paar minuten aan de beurt zijn en krijg ik het zwaar. Iedereen om mij heen is in een feeststemming en ik ook wel, ik heb er zin in en ben nog altijd van plan om te knallen. Maar toch denk ik aan oma, we hebben haar verteld dat ik in Eindhoven ga lopen en zoveel mogelijk geld inzamel voor Alzheimer. Toch heeft ze er geen benul van, ik heb haar in de ochtend nog gesproken en toen ik haar eraan herinnerde in dat gesprek was het enige antwoord:” Moet ik ook nog geld geven?” Geen succes, geen veel plezier, niets van dat alles. Iets wat ze vroeger meteen had gezegd en dat was waar ik aan dacht in het startvak. Ook drong het besef mij meer dan eens binnen dat ik echt wel langs veel plekken zou gaan lopen waar ik herinneringen heb aan oma. Slik! Jochem ziet een groot portret met lampen hangen en vraagt wat dat is. Dat is van de lichtjesroute, een route door Eindhoven met allerlei afbeeldingen die iedere avond branden tussen de bevrijding van Eindhoven op 18 september en de Eindhoven Marathon. Iets wat ik vroeger jaarlijks reed met mijn ouders en/of oma. Nog een keer een slik.

Dan hoor ik dat de eerste in mijn vak van start gaan en ook wordt het nummer Tsunami opgezet. Een nummer dat ik vaak op heb tijdens het lopen en dat brengt me dan ook meteen weer in de loopmodus. Nog even een kus aan Jochem en we gaan knallen. We hebben afgesproken samen te lopen, hij gaat me helpen om onder de 2:10 te lopen en het liefst in de buurt van de 2:06. Al na een paar meter krijg ik te horen dat ik veel te hard loop en dat ik geen 5:45 hoef te lopen. Dat weet ik maar ik loop zo lekker en de eerste kilometers gaan toch altijd te snel.

De eerste bocht is in zicht en daar begint dan ook mijn Memory Lane. Recht op winkelcentrum Woensel waar ik lang gewerkt heb en waar mijn oma wel een paar keer per week mij kwam opzoeken. Om een praatje te maken of om snoep of gebak voor ons te brengen of gewoon omdat ik weer iets nodig had. Ik kan net niet de winkel zien waar ik toen werkte. Wel maken we de bocht en is er rechts een verzorgingstehuis. Jochem, hier deed mijn oma vrijwilligerswerk en hielp ze de bewoners. Iets wat ze nu zelf goed zou kunnen gebruiken. Slik.

Bij de eerste drankpost komen we tot de conclusie dat het toch wel echt heel benauwd is en ondanks dat ik echt nog heel lekker loop laat ik mijn tijd dan al los. Voor mijn gevoel niet omdat ik te hard ga, want het voelt echt heel lekker, maar ik besluit alle tijd te nemen bij de komende drankposten en dan gaan mijn gemiddeldes vanzelf naar beneden. Het belangrijkste is toch uitlopen, dat is wat mijn oma ook wil. Als ons Nikki maar heel over de finish komt, dat is iets wat ze vroeger gezegd zou hebben.

Intussen gaan we gewoon lekker door met mijn Memory Lane en geniet ik er van. Jochem hier rechts woonde mijn opa en oma samen en hier links woonde mijn oma op het laatst in Eindhoven. Hier links woonde ik op mijzelf en kwam mijn oma regelmatig poetsen, hier woonde ik voor het laatst thuis en hier heb ik ook gewerkt. Allemaal punten waar ik toch echt wel terug in de tijd ga en denk aan oma. Jochem en ik hebben onderweg al tegen elkaar gezegd dat het geen toptijd gaat worden. Waar Jochem het de eerste 10 km zwaar had en al snel last kreeg van de warmte, leefde hij de tweede helft helemaal op. Dat was maar goed ook, want daar had ik het nodig. Een hoge hartslag, een druk in mijn hoofd en een pijnlijke teen zorgde er tussen kilometer 10 en 17 voor dat ik geen behoefte had om echt mijn best te doen. Gelukkig dat Jochem mij wel wist op te peppen zodat we in ieder geval lekker in beweging bleven.

En dan lopen we richting Strijp-S, dan weet ik dat ik er bijna ben en de mensenmassa mij er doorheen gaat slepen. Vanaf hier is er geen meter meer waar geen mensen staan en roepen. Jochem roept nog lachend; waar is toch het PSV-stadion als je het nodig hebt?! En langs de kant hoor ik de mensen zeggen dat het ze wel erg leuk lijkt als je zo samen kan lopen. Ik kijk nog even gelukkig naar Jochem, want ja dat is echt heel leuk! Ik kan het iedereen aanraden!

Ik probeer alle teksten op de banners van de organisatie te lezen, want ik weet dat ik er zelf ook een heb ingestuurd voor mijn oma. Maar heel de binnenstad hangt vol met banners, soms wel drie op een rij. En dan komt daar het PSV-stadion. Mijn cluppie waar ik toch wel met heel veel plezier naar kijk en wat ik soms echt nog wel mis. En zoals bij ieder Eindhovens gezin zijn er ook herinneringen met de familie en PSV. Zoals die ene keer dat PSV kampioen werd op mijn verjaardag en mijn oma de overvolle binnenstad in was gegaan om mij te feliciteren. Want ik bleef echt niet thuis zitten te wachten totdat de familie langs komt als PSV die dag kampioen kan worden. Om vele redenen een memorabele dag, maar dit moet natuurlijk wel een hardloopblog blijven.

Als er dan hardcore gedraaid wordt vanaf de platte kar geef ik nog even een lesje hakken aan de mensen aan de kant en met een big smile lopen we weer verder. Mijn hartslag zit wel boven de 200 en ik geloof dat ik daar mijn snelste meters heb gemaakt. Dan maar even wandelen om te zorgen dat die hartslag omlaag gaat, want over een paar meter gaan we de Mathildelaan op en dan wordt het echt feest. En ja hoor. Via de Piazza, naar de Markt en op naar het Stratumseind worden we luidkeels aangemoedigd door het publiek. Die smile is niet van mijn gezicht af te slaan volgens mij.

Aan het einde van het Stratumseind draaien we de Geldropseweg op en weet ik dat daar mijn familie mij staat aan te moedigen. Inmiddels ben ik aardig opgezweept door het publiek en besluit ik hier vol gas te gaan lopen. Uitslovert 😉 maar we zijn er toch bijna. Natuurlijk wel even lachen naar de rest. Tot zo, zet het bier maar vast klaar…

Vlak voor de finish kijken Jochem en ik elkaar nog een laatste keer aan. Eindsprintje?! Jochem links en ik rechts langs de hekken sprinten we op de finish af. Allebei lachend als twee verliefde pubers, maar ach…. als wij maar lol hebben. En die medaille krijgen. Zoals we onderweg al wisten werd het geen PR, maar met 2:13:36 ben ik niet eens ontevreden. Het is maar 1:30 boven mijn PR en als ik kijk wat we onderweg gedaan hebben ben ik zeker niet ontevreden. Dat PR komt wel als het koud is.

Met mijn medaille ben ik blij, heel blij. Het is oprecht een mooie medaille, maar voor mij is het misschien wel de mooiste medaille. De halve marathon van Eindhoven is echt een gezellige loop, ook al weet ik dat ik bevooroordeeld ben. Toch weet ik zeker dat iedereen hier kan genieten.

[blog gride=“8”]

Cijfertjes

Als hardloper heb ik wat met cijfers gekregen. Oké, ik geef toe vroeger op school vond ik wiskunde het leukste vak. Maar toch is dit anders. Cijfers veranderen namelijk naarmate je steeds meer met lopen bezig bent. De soort sommen veranderen. Waar ik als tiener bezig was met de stelling van Pythagoras, zo besteed ik tegenwoordig mijn tijd in de metro om uit te rekenen welke tussentijden ik moet lopen om mijn PR aan te vallen. Ook bekijk ik vaak welke tijden nog haalbaar moeten zijn voor mij. En regelmatig ben ik aan het berekenen hoeveel kilometer ik nog moet lopen om mijn doel voor die maand te halen.

Maar ik ben ook een groot voorstander van hardlopen moet leuk zijn en niet altijd om tijden draaien. Hardlopen is een sport die iedereen moet kunnen uitoefenen ongeacht je snelheid. Het allerbelangrijkste is dat je er lol in hebt! Daarbij moet het niet uitmaken of je 5 km loopt of een ultra van 50 km of dat je de marathon in 3 uur loopt of binnen 5 uur. Als je zelf maar geniet en er plezier in hebt.

Dat is voor mij altijd de basis om te gaan lopen. Ik weet dat ik niet de snelste loper ben en dat ik dat ook niet ga worden. Dat hoeft ook niet. Ik heb plezier in het lopen, ik geniet ervan en ik zit daardoor een stuk lekkerder in mijn vel. Dat is hetgeen wat voor mij telt.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik steeds meer in de ban raak van deze cijfertjes. En al staat genieten nog altijd op 1 toch wil ook ik mijzelf steeds verbeteren. Daarom plan ik altijd een aantal loopjes puur voor de gezelligheid en daarnaast kies ik bewust een aantal wedstrijden om daar qua tijd proberen te knallen. Want zelfs op de wedstrijden waar je wil knallen, heb je het niet altijd in de hand. Zo kan het opeens erg warm zijn of heb je gewoon pap in de benen. Besef dan dat je een PR altijd nog een volgende keer kan lopen, schakel de mindset om en genieten van de loop.

Zoals ik vorige week al schreef is volgende week Eindhoven voor mij een wedstrijd waar ik mijn PR wil aanvallen. Niet alleen omdat ik denk dat ik mijn PR uit Reykjavik nog wat scherper kan stellen, daar liep ik toch met best wel wat rugpijn. Maar vooral omdat ik daar wil knallen voor oma. Ik ga terug naar onze herinneringen. Knallen voor mijn oma, knallen voor mezelf en knallen voor alle mensen die een ongelijke strijd strijden. Want wat stelt diepgaan tijdens een hardloopwedstrijd dan werkelijk voor?

Ondanks dat ik echt wel geobsedeerd ben door de cijfertjes en graag mezelf wil verbeteren, vind ik genieten toch echt wel het belangrijkste. En terwijl ik deze week geen wedstrijd op het programma had heb ik echt volop genoten van mijn loopje het weekend. Zaterdagmorgen stond namelijk weer de Rotterdam Running Crew op het programma. Ik heb er zelfs mijn wekker voor om 07:00 gezet en dat doe ik echt niet graag op zaterdag!

Zaterdag 5 oktober 2019 is namelijk ook de dag dat de Maastunnel officieel geopend werd. De oudste tunnel van Nederland die Noord en Zuid Rotterdam met elkaar verbindt. En de Rotterdam Running Crew had geregeld dat deze dag begon met een loop door de tunnel heen. Eerst een social run van 3 km, via de ene buis naar Zuid en via de andere buis weer terug naar Noord. En hoewel het “maar” 3 km was zaten er aardig wat hoogtemeters in. Zelf ben ik regelmatig door deze tunnel gereden, maar heb ik nooit gemerkt dat je eerst zo stijl naar beneden gaat om vervolgens weer een flinke klim naar boven te moeten maken. En dan is het in die tunnel ook nog eens bloedheet. Maar bijzonder was het zeker.

Om voor mij deze loopdag in stijl af te sluiten ben ik vervolgens via het Euromastpark, langs de maas naar de Erasmusbrug gelopen. De brug heen en terug en tussen de oude herenhuizen weer naar het Euromastpark. Daar kon ik op de brug boven de Maastunnel nog even genieten van de lopers die ook nog meededen aan de wedstrijd van 1 mijl. Zo snel mogelijk van Zuid naar Noord rennen door de tunnel heen. En zo genoot ik enorm van een compleet ander hardloopweekend dan ik gewend ben.

[blog gride=“7”]