Lopen op eieren

Ik denk dat jullie inmiddels wel hebben kunnen lezen dat ik veel en vaak wedstrijden loop. Ik vind dat heerlijk om te doen en niet eens altijd om een PR te lopen, maar om te genieten van de wedstrijd. De spanning, de adrenaline en meestal het nieuwe parcours om onderweg van te genieten. Dat vind ik heerlijk om te doen. Toch merkte ik dat ik de afgelopen maanden zoveel “moetjes” heb gehad dat ik snakte naar een “gewoon” loopje. Gelukkig stond deze ook al gepland. Hoewel dat al meteen niet meer klinkt als een vrijblijvend loopje.

Naast dat ik loop bij een Loopgroep ben ik ook lid van de Club RRC (een speciaal clubje binnen de Rotterdam Running Crew). Een groepje lopers dat houdt van lopen in Rotterdam en dan bij voorkeur op, rond of over bijzondere locaties. In deze club is een mooie traditie ontstaan, namelijk de jaarlijkse stadionloop. Een rondje Rotterdam langs de 3 voetbalstadions; Feyenoord, Excelsior en Sparta. En hoewel ik als geboren Eindhovense niet warm wordt van een van deze voetbalclubs vind ik het wel erg leuk om dit rondje door de stad te maken.

Veel leden van deze club zijn ook teamgenoten van het Roparunteam en daarom was dit een leuk weerzien met de roparunners en voor mij mijn eerste training voor de Roparun 2020. De route is 22 kilometer en de bedoeling was ongeveer 5:30 per kilometer te lopen. Dat zou voor mij inhouden dat ik weer al mijn PR’s aan gort zou gaan lopen. Niet zo’n strak plan tijdens een gewoon loopje. Daarom had ik met Jochem afgesproken dat wij allebei de helft zouden lopen en de ander dan op de fiets zou stappen. Dan zijn die tempo’s nog goed te doen.

Dat leek een prima plan toen we dit ‘s-avonds afspraken, maar ‘s-ochtends vroeg was dit toch een veel minder plan. Het hield namelijk niet alleen in dat ik eerst 11 kilometer naar de afgesproken plek mocht fietsen, maar vervolgens ook nog 11 kilometer langs een loper fietsen daar wordt je lichaam niet echt warm van. Zeker niet als de temperatuur rond het vriespunt ligt.

Uiteindelijk zorgde de kou voor een nieuwe dimensie tijdens het hardlopen. Jochem wilde sneller wisselen vanwege hele lage suikerwaardes. Ik moest snel een paar truien uit trekken en gaan lopen. Mijn voeten waren koud, heel koud en de eerste kilometers had ik het gevoel dat ieder blokje en iedere rand in mijn schoen voelbaar waren. Ik durfde niet echt door te lopen, omdat ik geen idee had wat voor blessures ik hierdoor kon oplopen. Al met al niet echt een aanrader dus.

Gelukkig merkte ik al snel dat de doorbloeding zijn werk deed en daardoor mijn voeten snel ontdooide. Ook was het goed om te merken dat ik deze loopmaatjes beter kon bijhouden dan ik op voorhand had gedacht en ondertussen ook nog een gezellig praatje kon maken. Hierdoor merk ik dat ik de afgelopen tijd veel progressie in het hardlopen heb geboekt, ook al zeiden de PR’s van vorige week dat ook al. Toch word ik van deze constatering tijdens een loop met vrienden blijer dan alle PR’s bij elkaar. Want dat is toch waarom je loopt? Even gezellig bijkletsen met vrienden, op mooie locaties komen en intussen sportief bezig zijn. Ik kan daar in ieder geval intens van genieten.

En hoe mooi is het dan om bij het terugkijken van de foto’s erop gewezen wordt dat je ook nog een mooi staaltje synchroonlopen hebt afgeleverd…

[blog gride=“14”]

PR zondag

Gisteren stond de 7heuvelen op het programma. Ik werd wakker met een vooruitziende blik bleek later op de dag. Bij het ontbijt riep ik namelijk “ Vandaag is het PR ZONDAG”. Dit was eigenlijk een grap met daarin een hoop.

Ik weet dat ik vorig jaar heel hard moest werken om onder de 1:30:00 te finishen en dat lukte me toen met 3 seconden. Dat was toen namelijk mijn 1e 15 km wedstrijd. Wel een tijd die ik anderhalve maand later verpletterde naar 1:26:16 bij de Oliebollenloop in Schoonhoven.

De zevenheuvelenloop is inmiddels een ware traditie geworden binnen onze loopgroep. En ook daarom vertrok er dit jaar weer een bus met hardlopers richting Nijmegen. Niet alleen om te lopen, maar ook voor het feestje erna. Bij de opstapplaats werden de diverse weerberichten met elkaar vergeleken en een ding was duidelijk. Het gaat lekker loopweer worden.

Bij aankomst in Nijmegen gaan we allemaal naar onze vaste kroeg tijdens de 7heuvelen. Eerst even een bakkie thee om vervolgens verder te hydrateren met de nodige sportdranken. Ook kunnen we hier onze spullen achterlaten tijdens de race wat erg makkelijk is. Zeker met al die setjes kleding in mijn tas. Kort, lang of een combinatie. En voor na afloop nog een paar truien.

Diverse teammaatjes hebben een doel voor ogen vandaag net als ik. Ik hoop dezelfde tijd te lopen als in Schoonhoven en als het even mee zit hoop ik ergens in de buurt van de 1:25 te lopen. Zelf ben ik er enigszins angstig voor, want ik lijk op te zijn gestaan met allerlei pijntjes. Oftewel het pijntje hier, pijntje daar syndroom. Ik weet namelijk dat ik nergens last van kan hebben, deze week heb ik namelijk maar 1x getraind en dat was dinsdag. Maar mijn enige DNF (did not finish) is hier in Nijmegen en daarom heb ik hier erg gemengde gevoelens.

Toch maar koppie ergens anders op richten en volop kletsen met de andere lopers. Dan kan ik ook niet aan mijn pijntjes denken. Uiteindelijk lopen we met een kleiner groepje naar ons startvak, waar ik probeer een glimp van Susan Krumins op het scherm te zien. Een paar maanden geleden heb ik namelijk van haar een clinic hardlopen gehad, hier in Nijmegen. En sindsdien heb ik een sterke voorkeur voor deze kampioene. Maar voor dat we het weten mogen ook wij van start. Daarom nog even snel een succeswens voor iedereen en lopen maar.

De eerste kilometer gaat veel te hard. Ik wil namelijk proberen zo lang mogelijk een tempo aan te houden van 5:40 maar ik zie dat ik de eerste kilometer in 5:24 loop. Het voelt lekker maar ik ben bang dat ik dit niet 15 kilometer lang vol ga houden, zeker met de heuvels die gaan komen. Daarom toch maar iets inhouden. Voor mijn gevoel staan er minder mensen aan de kant dan ik me kan herinneren, maar ik merk ook dat ik erg in mijn eigen flow loop. De eerste paar kilometers vals plat omhoog ben ik alleen maar bezig met focussen op een loper voor me, daar naartoe lopen en op naar de volgende. Voor het eerst heb ik het idee dat ik in een soort van runnershigh loop en de kilometers vliegen voorbij.

Bij de eerste drankpost ga ik op zoek naar een balletje met sportdrank. Deze zijn gemaakt van zeewier waardoor er geen afval meer is en ik ben hier erg benieuwd naar. Ik baal dan ook als ik zie dat er alleen maar bekertjes staan. Dan toch maar aanpakken, even wandelen en weer door. Ik geniet volop van de natuur om me heen. Wat is dit toch een mooi gebied ondanks die pittige heuvels. Op weg naar New York moeten we hier in dit gebied ook maar gaan trainen. Maar dat duurt nog ff, eerst vandaag maar finishen. Ik weet dat de echt pittige heuvels er nu echt aan gaan komen en ben benieuwd hoe lang mijn benen het nog gaan volhouden. Ik blijf namelijk te snel lopen. Daarom tel ik voor mezelf af naar de 12 kilometer. Tot dan moet ik het vol kunnen houden. En daarna? Daarna is het alleen maar uitrollen naar beneden toe.

Voor ik het weet ben ik bij de 2e drankpost. Daar zie ik borden staan van de pods. Mooi die ga ik meepakken. Ik pak het aan en het voelt erg koud aan. Shit Nikki waarom wil jij altijd alles proberen dalijk krijg je last van je maag. Maar tijd om erover na te denken heb ik niet, want het balletje begint te smelten. Dan maar hop in mijn mond en meteen klapt het open. Oké gewoon een grote slok sportdrank. Alleen nu blijft er een vies velletje achter in mijn mond. Ik besluit dat niet door te slikken maar weg te gooien.

Bij de 12 kilometer heb ik nog meer dan voldoende energie over. Dus dat wordt lekker rollen. Ik ben niet de snelste daler en ben bergaf toch altijd enigszins bang voor mijn knieën. Daarom probeer ik er erg op te letten dat ik niet te grote stappen zet. Onderweg word ik nog aangesproken door een man die zegt vanaf het begin al achter me aan te lopen. Volgens hem heb ik een erg lekker tempo, maar moet hij me bergop laten gaan. Naar beneden kwam hij dan bij me in de buurt en zo heb ik hem onbewust door de heuvels getrokken. Erg leuk om te horen en ik probeer dan nu bergaf bij hem aan te klampen. Dat lukt me helaas niet, hij is echt een betere daler. Ondanks dat geniet ik nog steeds van alles en volgens mij loop ik ook met een smile van oor tot oor.

En de foto’s bevestigen mijn gevoel

Voordat ik het weet staan er de borden van de 500m al en het enige wat ik denk is nu volhouden. Dat PR zit er in! Achter me hoor ik een man zich hardop afvragen waarom er nu zoveel mensen nog aanzetten. Ze zullen wel een bepaalde tijd willen halen hoor ik een ander antwoorden. Nee hoor! Ik wil geen bepaalde tijd halen, ik wil de finish halen en zo snel mogelijk!

En dat is gelukt! Over de finish zag ik al 1:24:19 staan. BAM! Maar mijn officiële tijd blijkt 1:24:12 te zijn. En in het cafe zie ik ook nog eens dat ik onderweg ook mijn PR op de 5 en 10 km heb aangescherpt. Joehoe….. als een kind zo blij. Dit zijn tijden waarvan ik nooit had durven dromen dat ik ze zou lopen, maar met recht een PR-zondag.

[blog gride=“13”]

Sightseeing

Ik ben in Rotterdam komen wonen, omdat ik verliefd ben geworden op de stad. Daarom dat ik ook oprecht durf te roepen dat Rotterdam mijn stad is. Toch is er ook een andere stad die ik heel leuk vind, Haarlem. Je hoeft niet bang te zijn dat ik nu opeens ga verhuizen naar Haarlem, maar leuk vind ik de stad wel.

De keuze was daardoor ook snel gemaakt toen we zagen dat ze daar ook een KLM Urban Trail hadden. Startnummer gekocht en meteen een hotel geboekt. Dan kunnen we ervoor en erna ook nog genieten van de stad. En hoeven we niet zo vroeg op om naar Haarlem te gaan. We kunnen ook nog kiezen welke startwave we willen starten? Top dan pakken we mooi een latere kunnen we lekker rustig aan doen. Bijkomend voordeel was dat Haarlem ook culinaire hoofdstad is dus qua eten en drinken moet dat ook helemaal goed komen het weekend.

Een week ervoor kregen we de vraag of we deel wilde nemen aan de Urban Trail als voorloper. Super tof natuurlijk! Daar hoefde dan ook niet lang over nagedacht te worden. Van ons plan om uit te slapen en vervolgens rustig naar de start te gaan kwam alleen niks meer terecht. Nu moesten we gewoon om 09:00 aanwezig zijn, maar dat hebben we er ook voor over.

De blikken van de andere hotelgasten toen wij in onze hardlooptights aan het ontbijt zaten waren onbetaalbaar. Het ontbijt was grandioos en natuurlijk aten we veel te veel. Maar ach dat lopen we er zo wel van af. Vanuit het hotel was het 2 kilometer naar de start en daarom gingen we alvast dribbelend er naartoe. Kon meteen het eten wat zakken. Ook kwamen we er zo achter dat het op sommige plekken echt heel glad was. Haarlem super mooie stad met alle watertjes en bruggetjes maar met 1 graad boven 0 was het op deze bruggetjes opletten. Bij het eerste bruggetje begon Jochem al te glijden.

Voor de start kregen we een erg leuk shirt en werd de route in het horloge nog een keer gecheckt. Ook kregen we de vraag of we samen de eerste wave wilde voorlopen en dan als laatste loper de laatste wave. Slik daar gaat mijn rustige 10 kilometer het weekend voor de 7heuvelen maar ach waarom ook niet? Jochem en ik zeiden tegen elkaar dan gaan we deze eerste ronde met gas erop en de 2e keer doen we heel rustig aan en maken we overal foto’s.

Zo gezegd zo gedaan en het gas ging er op. Meteen hadden we al door dat er in deze Urban Trail wel hele gave locaties zaten. Het oude stadhuis, de Pathé bioscoop en muziekpodia zijn een paar voorbeelden. Door de gladheid was het dakterras nog dicht dat was wel jammer. Gelukkig mogen we zo nog een keer.

De start en finish was in een kerk, een erg grote mooie kerk. Ook een hele bijzondere locatie om in te wachten. Tussen de waves door was het koud, maar tijdens het lopen was het heerlijk weer. Als laatste loper meelopen was ook echt gezellig. Kletsen met de verschillende lopers voor je, de EHBO op de fiets of even aanhoren wat er nu precies op die locatie gedaan werd om vervolgens een sprintje te trekken naar de echte laatste loper. Ook waren we uiteindelijk erg blij met het grandioze ontbijt die ochtend toen we om 13:00 precies weer de kerk inliepen.

Al met al een erg mooie ervaring om een loop op deze manier mee te maken. En een bijkomend voordeel was dat we goed de stad hebben kunnen verkennen zodat we precies wisten waar we in de middag ons wijntje konden gaan drinken.

[blog gride=“12”]

Soms komen dromen uit

Terwijl inmiddels mijn teennagel echt is losgelaten en mijn voeten eindelijk aan het herstellen zijn van alle blaren ratelen mijn hersenen op volle toeren. Ik ga geen voorjaarsmarathon lopen, want mijn grote doel ligt in het najaar. Namelijk op 1 november 2020 de 50e New York marathon lopen.

Hoewel er genoeg mensen zijn die zowel in het voorjaar als in het najaar een marathon lopen doe ik daar niet aan mee. Zo leuk vind ik voor een marathon trainen niet, nog niet. En hoewel ik absoluut niet klaag dat we deze marathon gaan lopen, is het niet mijn droom. Maar ik offer me graag op voor Jochems droom Zelf heb ik een andere droom.

De afgelopen 4 jaar heb ik mee gedaan aan de Roparun. Een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam. In 48 uur leggen 8 lopers ruim 530 km af onder begeleiding van fietsers, chauffeurs, masseurs en kampbouwers. Dit alles wordt gedaan om zoveel mogelijk geld op te halen voor de palliatieve zorg. Ik ben mee geweest als chauffeur en als fietser en daarnaast begeleid ik het team met nog 2 toppers om alles zoveel mogelijk in goede banen te leiden. Dat is gaaf, heel gaaf. Maar als hardloper wil je de Roparun natuurlijk ook een keer lopen. Ik haal alleen de snelheden niet die wij ieder jaar opgeven, waardoor ik eigenlijk de hoop al had opgegeven. Ons team loopt namelijk 11,5 km per uur en dat 48 uur lang. Dat is lang en hard…

Nu voor mijn jubileumeditie, namelijk mijn 5e Roparun. Met ook nog een vertrek naar Parijs op mijn 34e verjaardag heb ik al het grootste cadeau gekregen. Ik mag gaan lopen!!!! En dat is nou echt mijn droom.

Ikzelf weet het al een paar weken, maar aangezien mijn teammaatjes nu pas weten dat ze soms wat harder moeten lopen om mij te compenseren schreeuw ik het nu pas van de daken. De Roparun is echt een teamprestatie en ik weet wat ik van de andere teamleden vraag. Daarom ben ik erg blij dat ik gisteren niemand heb horen mopperen en ben ik erg blij met de reactie van deze toppers.

Aangezien het nog een paar maanden duurt voordat we vertrekken zullen er nog heel wat oproepen voorbij komen voor hulp, spullen en geld. Doneren kan vanaf nu en ik zal nog volop uitleggen wat zo’n Roparun precies inhoudt. Maar zelf ben ik voor nu erg blij dat we weer gaan! En we gaan met een topteam dat is zeker!

Zoek ons alvast op op social media team 335 Jatogniettan?!

[blog gride=“11”]