Terugblik

Afgelopen jaar was voor mij een bijzonder loopjaar. Dat ik hardlopen erg leuk vind moge duidelijk zijn. Ik durf zelfs te beweren dat ik er oprecht verslaafd aan ben.

Nu met de feestdagen is het een mooie tijd om terug te kijken. Ik realiseer me ook dat er veel kan veranderen in een jaar tijd. Vorig jaar met de kerstdagen stond ik namelijk al te stuiteren, omdat ik in april DE Rotterdam marathon ging lopen. Vanaf 1 januari zouden de trainingen opgeschroefd worden en zou ik serieus op mijn eten gaan letten. Ook al was de marathon zelf pas in april ik praatte in december al alleen maar marathon. Nu ik erop terugkijk denk ik: “Wat een gek”. De mooie traditie thuis van de kerstcadeau’s stonden voor mij in het teken van cadeaubonnen van run2day of lichtjesvesten. Natuurlijk niks mis mee, maar met een oma waarvan we ieder jaar weer afvragen of ze er de volgende kerst er weer bij is ga ik dit jaar toch weer voor een blijvende herinnering van haar.

Het was achteraf gezien dan ook niet zo gek dat ik ergens eind januari overspannen was van het lopen. Ik hoorde, las en praatte al veel te lang alleen maar marathon. Ik had me in september al direct ingeschreven en vanaf dat moment heb ik iedere blog, artikel of mening van een andere hardloper uitvoerig geanalyseerd. De druk om iedere week te presteren bij de duurloop nam alleen maar toe. Rustig lopen was het sleutelwoord, maar ik liep op normaal tempo al ver achteraan in de groep. “Ik kan toch niet nog langzamer gaan lopen dan?” Ook hoorde ik van iedereen dat voldoende slaap belangrijk is om je lichaam te laten herstellen. Maar slapen? Dat begon op donderdag al minder te worden, want zondags stond er weer een duurloop op het programma. En dan moest ik weer een paar kilometer verder dan ik ooit gedaan had. Kan ik dat wel?!

Plezier in lopen? Nou dat was echt volledig weg. Totdat er bij mij een knop om ging. Ik voeg mezelf af: “Nikki waarom loop je de marathon? Omdat ik wilde zien of ik dat kon.” Dat antwoord was voor mij simpel, want ik deed het voor mezelf en voor niemand anders. En vanaf dat moment gingen de loopjes op zondag ook alleen nog maar over mezelf en niemand anders. Liep ik achteraan? Jammer dan.

Ik ging voor de eerste keer een hele marathon lopen, iets wat ik nooit verwacht had te gaan doen. Die eindtijd? Boeiend, de finish halen dat deed er toe. En oké het enige dat ik echt niet wilde was de laatste loper worden, dat was mijn enige doel. Onder de 5 uur dat moest toch wel lukken?

De aanloop van de marathon mocht ik ook nog eens samen met het Rijnmond Running Team doen. Een mooie groep van 6 hardlopers en een trainer die ons af en toe gezamenlijk trainde en wij maakte iedere week een vlog die vanaf de week voor de marathon uitgezonden ging worden. Toevallig kende ik 1 iemand via via uit het Running Team, maar verder niemand. Toch ontstond er al heel snel een band met elkaar. Iedereen had zijn eigen streven, van onder de 3 uur lopen tot uitlopen met daarbij ook ieder een eigen verhaal. Maar uiteindelijk hadden we allemaal wel hetzelfde doel. Heel aan de start verschijnen en dan uitlopen die hap. En dat bleek een mooie gemeenschappelijke deler te zijn. Nu zoveel maanden verder is er nog steeds contact met elkaar.

Op 7 april was het dan zover. Ik stond aan de start van mijn eerste marathon en de mooiste. Tenminste dat zeggen ze over de Rotterdam marathon en ik neem dat graag aan. Inmiddels wisten we dat het warm zou worden, best wel heel warm. Vanwege een sterfgeval in de familie tijdens een marathon was mijn moeder op zijn zachtst gezegd niet heel erg blij dat ik de marathon ging lopen. Ik heb haar dan ook een ding moeten beloven. Luisteren naar mijn lichaam en als ik me niet lekker voel dan stop ik. Aangezien ik alle druk inmiddels van me af had weten te schudden en ik als enige doel uitlopen had kon ik dat makkelijk beloven. Zenuwachtig, ja natuurlijk was ik dat, al een week lang. Maar ook had ik er onwijs veel zin in en kan ik nu 8 maanden later nog steeds iedere minuut van voor, tijdens en na de marathon herbeleven.

Op zuid vond ik er geen zak aan en was het 25 kilometer lang een gevecht tegen mezelf. Iedere hobbel of helling van de weg kon ik vervloeken. Totdat ik weer iemand bekends langs de route zag staan die me ging aanmoedigen. Dan bloeide ik weer even op. Super om te zien hoeveel bekenden er dan aan de kant staan. Ironisch genoeg verhuisde vlak voor de marathon mijn werk. Ik werkte voorheen om de hoek van mijn huis en we verhuisde naar de Slinge. Ik vervloek dat nog steeds, maar tijdens de marathon helemaal. Precies bij ons kantoor draaide we de hoek om zodat ik daar een extra slinger mocht maken recht voor mijn werk. Ik had het daar heel zwaar. Gelukkig stonden er een aantal maatjes van de loopgroep daar water uit te delen. Even een snel paartje en weer door. Als ik met de auto naar het werk ga parkeer ik vaak op dat punt mijn auto. In mijn hoofd staan de drankposten er nog steeds en verschijnt er automatisch een glimlach op mijn gezicht.

Wat was ik blij dat ik uiteindelijk de Erasmusbrug zag. Vanaf daar kon ik van persoon naar persoon gaan lopen, dat wist ik. Ik had verwacht dat ik het vanaf daar echt zwaar zou gaan krijgen, maar niets was minder waar. Ik leefde juist helemaal op. Even kreeg ik het benauwd toen Dave van der Wal met zijn motor langs me ging rijden om het ” bruidspaar” te interviewen. Behendig maakte ik een grote boog zodat ik zeker niet in beeld zou komen. Maar ach wat maakte het uit, ik liep namelijk het Kralingse Bos in. Ik ga finishen, was het enige dat ik dacht. Dat was zo’n lekker gevoel. Uiteindelijk werd dat wel mijn langzaamste 10 kilometer ooit en deed het echt wel pijn.

Ik had nog even vleugels op weg naar het steunpunt bij de benzinepomp. Zoveel medelopers die daar staan om ons drinken aan te geven. Als ik het heel zwaar had zou er zelfs iemand meelopen. Maar ik voelde me echt goed. Intussen haalde ik mijn buurmannen in, dat had ik niet verwacht. Nog even snel een Dixie in en dan weer door. Maar daar was ook het juichmoment en meteen zag ik dan ook Jochem op het scherm. Mij nog even aanmoedigen. Van diverse had ik al gehoord dat hij net voor mij liep. Deze had ik verwacht, maar natuurlijk wel super blij mee. Ik kon het nog net droog houden, want ik moest door. Toen hoorde ik nog een keer He Nikki en keek daarom nog een keer omhoog. Mijn fysio had ook gewoon de moeite genomen om een boodschap achter gelaten. Slik, deze had ik niet verwacht en toen kon ik het dan ook echt niet meer droog houden. Vanaf dat moment voelde het dan ook echt aan als bikkelen, ik was de man met de hamer dan toch in het bos tegen gekomen. Voetje voor voetje dat is nu het enige dat nog telt, want finishen dat doe je!

Ik was erg blij dat ik weer bij de kubuswoningen aan kwam, waar het zoontje van Jochem me nog stond aan te moedigen. Even nog net wat extra energie totdat ik bij Blaak nog wat glimlachte naar bekenden. Die lach werd alleen abrupt onderbroken, want precies op dat moment sprong er een blaar op mijn het kapot. AUW. Nog even tandenbijten en dan loop ik de Coolsingel op. De boog is nog ver, maar toch zijn de 42 km die ik erop heb zitten alweer vergeten. Ik ga het doen, ik ga finishen! Ik heb hem uitgelopen en heb genoten van alle mensen aan de kant, de aanmoedigen, de leuke teksten en gewoon simpelweg de sfeer. Rotterdam is gewoon de mooiste!

Mijn grote doel voor 2019 zat er dan nu op en hoewel ik had verwacht dat ik dan wel even klaar zou zijn met hardlopen was niets minder waar. Al snel pakte ik het 3x in de week lopen weer op alleen dan nu wel voor de kortere stukjes. Lange afstanden daar had ik even geen zin meer in, maar gewoon lopen des te meer. Het ging me allemaal ook net even een stuk makkelijker af wat natuurlijk een heel fijn gevoel is. En zo schreven Jochem en ik ons in voor steeds meer loopjes. Valencia en Engeland stonden al gepland, maar IJsland kon daar ook nog wel even tussen. En wat een mooie ervaring was dat! En toen de medailles van Disney bekend werden besloot ik samen met een vriendin nog even “snel” de startnummers voor de 36 kilometer challenge te gaan scoren. Dat kon er toch ook nog wel even bij.

Maar ook liep ik dit jaar nog mijn eerste trails. Iets waar ik 2020 zeker mee door ga. Net zoals 1x per maand een halve marathon te lopen. De druk van moeten presteren is door de marathon bij mij weggezakt. Daarna heb ik met veel meer plezier gelopen. Ik geniet van de omgeving, steeds onbekende gebieden ontdekken, de mensen aan de kant en iedereen om me heen.

Nu de druk eraf is, wil dat niet zeggen dat ik niet serieus train. Juist wel. De intervaltrainingen probeer ik echt diep te gaan en niet te kletsen. Daar heb ik tijdens de rustmomenten tijd genoeg voor. Hierdoor gaan mijn snelheden flink omhoog. Dat heeft Linschoten vorige week wel bewezen. 12 minuten van mijn PR af en 17 minuten in heel 2019 alleen al op de halve marathon. Wat daarbij ook helpt is dat ik sinds dat ik loop al 16 kg ben kwijtgeraakt waarvan sinds juli 7,5 kg.

Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat 2019 een mooi en bijzonder loopjaar was met mijn allereerste marathon. Die ga ik nooit meer vergeten. Maar ook hele mooie buitenlandreisjes en een sprong in mijn snelheid. En natuurlijk last but not least. Ik ben gaan schrijven over mijn hardloopavonturen. Iets wat ik met veel plezier doe en waar ik ook steeds vaker op aangesproken wordt. Super leuk om te merken dat jullie de moeite nemen om even voor mijn verhaal te gaan zitten. Voor 2020 kan ik alleen maar hopen dat het net zo’n mooi loopjaar wordt.

Maar nu eerst op naar de oliebollen en ik wens iedereen een mooie jaarwisseling en een heel mooi, gezond en sportief 2020

PR-zaterdag

Het was denk ik 1,5 maand geleden dat ik tegen Jochem zei dat ik in Linschoten wel een PR wilde gaan proberen te lopen. Mijn laatste poging in Reykjavik was dan wel gelukt, maar niet zoals ik had gehoopt door de pijn in mijn rug. Daarna heb ik alleen maar halve marathons met warm weer gelopen. Prima om te genieten, maar niet om snelle tijden te lopen. En dat is wel wat ik nog 1x wilde doen in 2019.

De tijden op de kortere afstanden had ik namelijk de laatste tijd sterk verbeterd, maar die halve marathon bleef steeds achter. Sinds mijn eerste halve 3 jaar geleden had ik mijn tijd nog maar met 7 minuten verbeterd. Hiervan waren er 5 minuten in 2019 af gelopen. Ik ging namelijk 2019 in met een tijd van 2:17:58 terwijl ik mijn eerste halve liep in 2:18:47.

2019 begon ik meteen met een verbetering naar 2:17:11 in Egmond. Maar vervolgens ging ik in augustus pas weer voor een nieuw PR, namelijk in Reykjavik. Dat lukte aardig, want het werd 2:11:48. Toch was ik niet echt tevreden. Dit was namelijk de wedstrijd waar ik bij het inlopen door mijn rug ging, waardoor overigens ook deze blog ontstond. Ik wist dat er meer in zat. Hoeveel meer? Daar had ik geen idee van.

En dat is dus precies de reden waarom ik vervolgens Linschoten uitkoos om weer echt mijn best te gaan doen. Ik had van veel mensen gehoord dat het een snel parcours is en eind december hoef ik ook geen warme temperaturen meer te verwachten. Nu alleen hopen op niet teveel regen en wind. Na de Zevenheuvelen werd mijn strijdplan verder uitgedacht. Daar liep ik gemiddeld 5:35. Mijn eerste doel zou worden onder de 2:10 maar ook had ik er vertrouwen in dat 2:06 moest lukken. Een ultiem doel werd 2:03. Want als ik 15 km 5:35 kan volhouden dan kan ik in Linschoten starten met 5:50. Dat probeer ik dan zo lang mogelijk vast te houden en mocht dat niet lukken dan kan ik me nog laten afzakken naar 6:00 en had ik nog steeds die 2:06 gehaald. Voor mij was dat namelijk een magisch doel. Ooit hoop ik een sub2 te lopen, maar dat ging me nu nog niet lukken dacht ik.

Mijn agenda werd vakkundig leeg gehouden in de week voor Linschoten, zelfs de collectes voor de Roparun sloeg ik over. Dinsdag en woensdag nog rustig lopen en verder rust dat was mijn strategie. Collega’s die flink aan het hoesten waren werden vriendelijk doch dringend verzocht niet te dicht in mijn beurt te komen in verband met PR-zaterdag. Het begrip PR-zaterdag werd niet echt begrepen, maar ik wist wat het inhield daar ging het om. Jochem maakte op vrijdagavond een lekkere pasta met biefstuk voor de nodige voedingsbronnen en daarna op tijd naar bed.

Ik stond uitgerust op, maar wel met een enorme snotneus. No problem, die kan nog wel wegzakken. Naarmate de tijd vorderde werd ik wel steeds onzekerder. 5:50 weggaan dat is wel erg snel, lukt me dat? En oeps ik heb nog maar 1 Maurtengel en geen sportdrank meer. Iets wat ik op voorhand wist, maar dacht ach dat maakt niet uit het is een halve. Waarom ben ik ook altijd zo eigenwijs? Gisteren zei Koot ook een gelletje op de 7 en op de 14 iets wat je zelf ook vaak doet en nu denk je er met 1 op de 10 wel te komen? Dat heb je nog nooit gedaan! En nu wil je een PR lopen. Ook weet ik dat ik snel honger krijg als ik in de middag moet lopen dus dan nog maar een extra banaan en die eierkoek kan ook geen kwaad. Vervolgens in de rij voor de bus. Iets waar ik wel iets van had gehoor maar ik had niet verwacht dat het zo lang zou duren. En koud dat het was…

Bij de sporthal was het druk erg druk, want de kwart en de halve starten vlak achter elkaar. En de 5km kwam ook alweer binnen. We verzamelde hier met een grote groep van de Loopgroep Nesselande en iedereen was gezellig druk. Ook gingen we met z’n alle naar de start om daar nog even te klappertanden voordat we aan de bak konden. En hoewel het leek alsof we vrij vooraan stonden duurde het nog ruim 3 minuten voordat we over de start gingen.

We begonnen met een paar man bij elkaar, maar mij ging dat net iets te snel. Ik moet er de eerste kilometers altijd even inkomen. En daarnaast had ik 5:50 in mijn hoofd en liep ik de eerste kilometer al 5:26 ik vond het allemaal wel hard genoeg gaan. Na 3 kilometer zag ik Jochem al terug komen zakken wat inhield dat hij zijn dag niet had, anders zou ik hem nooit nu al tegen komen. Hij wist wat mijn doel was dus na een korte blik haalde ik hem in en ging verder. Iets wat ik niet fijn vond en onderweg vaak schuldig over heb gevoeld, maar als hij een PR wil lopen haak ik ook niet aan dacht ik. De route gaat over dijkjes van dorp naar dorp. Niet de uitdagendste route maar het liep wel lekker.

Onderweg kwam ik nog iemand van de loopgroep tegen en een aantal kilometer liepen we samen op zonder maar iets tegen elkaar te zeggen. Allebei gefocust op ons eigen doel. Ik zag op mijn horloge dat ik voor het eerst rond de 5:50 ging lopen terwijl ik daarvoor harder ging en daarom besloot ik weer te versnellen. Het voelde goed. Bij 10,5 km had ik geen zin meer om te wachten op de drankpost en begon mijn gelletje op te eten. Iets wat ik niet hardlopend kan dus dan maar stevig doorwandelen. Intussen werd ik natuurlijk weer ingehaald door de mensen waar ik eerder naartoe was gelopen om er vervolgens voorbij te gaan. Nou ja had ik weer een mooi doel de komende meters. Al snel volgde ook de drankpost met warm water. Best apart maar het smaakte prima.

Vanaf kilometer 14 merkte ik dat mijn voorraadtank echt leeg begon te raken. Ik begon aan de grootste onzin te denken om in ieder geval mijn gedachte te verzetten. Want nee ik had geen honger en ik ging niet stilvallen door de honger. Bij kilometer 15 nog een snoepje en daar moest ik het dan mee doen. Bij de drankpost op kilometer 16 pakte ik per ongeluk een thee aan waar volgens mij de suikerpot in was gevallen. Een scheve bek tot gevolg maar mijn hersenen konden in ieder geval weer denken dat er voedingsstoffen naar binnen waren gegaan.

Intussen was ik natuurlijk ook aan het rekenen geslagen. Die 2:03 moest nog altijd haalbaar zijn. Wat mij ook opviel bij dit snellere tempo is dat meer mensen onderweg een praatje maakte. Bij mij kwam er niet heel veel meer uit maar het was wel gezellig. Zo had ik in ieder geval weer even een verzetje en voor dat ik het wist was ik om 18,5 kilometer. Nikki nu ben je er echt bijna dus tanden op elkaar en gaan. Want naast dat ik honger had begonnen mijn benen ook langzaam aan te protesteren. Er ontstond een brandend gevoel in mijn bovenbenen. Nou dan nog maar even rekenen ben ik weer ff bezig. De vermoeidheid was echt toegeslagen, want rekenen kon ik ook niet meer. Ik kwam namelijk op 1:59 en een beetje uit, dat kan nooit. Nog maar een keer proberen. Weer 1:59 nou laat dan maar ik zie het straks wel. Totdat er bij kilometer 20 een bord met de tijd stond 1:53 nog wat. Hè ik kan echt onder de 2 uur gaan lopen

Het deed pijn en ik had ook echt honger, ik had het idee dat mijn benen blokkeerde maar kom op Nikki doorgaan je moet en je zal doorlopen. En dat deed ik. Steeds met een focus op mijn voorganger de afstand mocht niet groter worden en als het even kon zelf dichterbij komen. Ik merkte ook dat iemand van de loopgroep die ik inhaalde bij me aanhaakte. Lekker kunnen we samen oplopen, maar achterom kijken of iets zeggen, nu even niet. De drempels in de woonwijk deden pijn en het bruggetje vlak voor de finish helemaal. Ik had het idee dat ik volledig parkeerde. Nog een keer mezelf bij elkaar rapen en gaan.

Precies bij de finish kreeg ik een appje binnen waardoor ik net mijn tijd niet kon zien. Een ding wist ik zeker het was onder de 2 uur. Maar ik wist ook dat ik 60 meter te kort kwam voor die 21,1 km. Dus ik griste een medaille uit iemands hand probeerde zo snel mogelijk door de groep mensen heen te komen om nog een paar meter door te lopen. Zo heb ik in ieder geval ook een PR op mijn horloge.

Buiten de gebaande paden treden

Soms doe je iets impulsief en geniet je er juist extra hard van.

Dat had ik afgelopen week. Onverwachts veranderende onze weekendplanning en daarom besloten Jochem en ik donderdagavond ons nog lastminute in te schrijven voor de winterrun van zaterdag bij de Rotterdamse Alp. In de eerste plaats omdat ons dit wel een leuke afwisseling lijkt op onze “normale” wedstrijdplanning. Maar ook omdat een goede bekende van ons deze run mee organiseert. Altijd leuk om dit te steunen, deze mensen stoppen er per slot van rekening veel tijd en energie in.

Vanwege een feestje op vrijdag en ook wil ik mijn duurloop van de zondag niet overslaan, omdat ik afgelopen week al weinig gelopen heb, kiezen we voor de easy 5 kilometer. Gewoon omdat het kan en misschien kan ik nog wel iets aan mijn 5 kilometer tijd doen Nou daar was niet goed over nagedacht.

Allereerst bleek op de fiets er naartoe dat de aangekondigde storm niet overdreven was en ook besefte ik dat ik alweer een paar weken niet meer op de Alp had gelopen. Tijdens de inschrijving dacht ik dus aan een heuveltje, maar op de fiets bleek dit al wel wat meer te zijn. Daarnaast miste ik mijn dagelijkse dosis cafeïne aangezien ik mijn koffie onder het apparaat had laten staan. Nou die tijd kon ik dus maar beter loslaten per slot van rekening was dit ook bedoeld als funrun. Vervolgens spreek ik in de kantine met nog wat bekenden en dan weet ik het zeker. Ik ga gewoon voor de fun lopen. De route bestaat namelijk vrijwel alleen uit off-road paden.

Bij de start stampt een voorste loper middenin een plas waardoor er al veel mensen onder zitten, maar dat blijkt bij de finish nog niks te zijn. Eerst via het schelpenpad een stevige heuvel op. Gelukkig loop ik dit pad vaker tijdens de heuveltraining en weet ik zowaar nog wat mensen in te halen. Totdat er opeens een vrijwilliger op het pad staat als we de heuvel weer af lopen. Er staat een hek open en we mogen een weiland in. Plof, slurp… Oké dit is wel heel modderig en na de eerste plas weet ik dat dit meer een obstacle run gaat worden.

Het is dan ook zwaar, heel zwaar. Bijna de helft van het parcours gaat over modderpaden waarbij ik regelmatig tot aan mijn enkels in het slijk sta. Als ik even niet aan mijn benen hoef te trekken om uit de modder te komen loop ik de pittige heuvels op. Al snel ben ik dan ook erg blij dat ik dit rondje niet 2x hoef te doen vandaag.

Wel ben ik blij dat ik me uiteindelijk heb ingeschreven. Oké het is zwaar maar dit is ook heel leuk, een beetje spelen in de modder. En daarnaast kan ik onderweg genieten van de mooiste uitzichten op deze bijzondere plek, ik maak dan ook regelmatig een fotostop.

Vlak voor de finish mogen we nog via een wankele brug een vijver oversteken en dan staat daar de boog. Een lekkere sinaasappel en wat water pakken om terug te lopen iedereen binnen te halen. Want wat ik niet verwacht had was dat ik zelfs Jochem achter me had gelaten en hoe leuk is het dat ik nu hem mag binnenhalen.

Na afloop heb ik mezelf, na het schoonschrobben van mijn schoenen nog wel even getrakteerd op een warme chocomelk met slagroom. Ook kan ik terug kijken op een erg leuke loop. Een keer iets anders zo’n cross. En een mooie bevestiging van ons plan om in 2020 meer trails te gaan lopen.

En als kers op de taart kreeg ik vandaag nog een mooie foto doorgestuurd.

Ik weet het is in mijn leeftijdscategorie en ook was het maar een kleine loop, maar toch leuk om te zien dat ik als 5e over de finish ben gekomen bij de vrouwen tot 35 jaar.

[blog gride=“17”]

Making memories

De afgelopen week is het stil geweest op mijn blog. Dat komt niet omdat ik stil heb gezeten, in tegendeel zelfs. Het had alleen een stuk minder met hardlopen te maken. Maar des te meer met genieten van het leven.

Vorig weekend ben ik namelijk samen met mijn moeder een lang weekend naar New York gegaan. The city that never sleeps en dat gold uiteindelijk ook voor ons…

Iedere dag wandelde we heel wat kilometers dus de benen kregen geen rust. En natuurlijk kon ik het ook niet laten om nog een klein stukje te gaan hardlopen. Iedere dag waren we namelijk voor 05:00 wakker en aangezien mijn moeder geen hardloper is wilde we overdag zoveel mogelijk doen aan sightseeing. Gelukkig brand er in New York altijd licht en zo kon ik makkelijk om 06:00 even naar buiten om een stukje te hollen. Hoewel ik had verwacht dat ik de enige gek was die om dit tijdstip eruit ging stond ik in de lift al met een andere hardloper. Wel een verschil, hij in een korte broek en t-shirt en ik in een dikke tight met 2 truien aan.

Deze dag was het namelijk super koud en nu goot het er ook nog eens uit. Duidelijk was dan ook dat hij de sportschool in zou duiken en ik toch echt naar buiten wilde. Nu was het namelijk rustig in de stad dus kon ik mooi nog wat sightseeingpoints meepakken. Het was rustig in de stad, althans rustig in vergelijking met de tijden dat ik de andere dagen rondslenterde. Toch was ik wel enigszins verbaasd over de hoeveelheid mensen die nu al in driedelig grijs naar hun kantoor gingen.

Mijn doel was via Times Square naar Central Park en dan weer terug. Dat lukte niet helemaal, want de versierde stad was prachtig in het donker. Daardoor maakte ik meer fotostops dan gedacht en presteerde ik zelfs nog om het NBC ochtendnieuws te verstoren Central Park werd niet meer gehaald.

Ondanks de regen had ik wederom een smile van oor tot oor. Wat geniet ik toch van deze sport! Zo ongedwongen en vrij door een onbekende stad hollen, niet weten welke straat ik nu weer in zou slaan en wat ik dan weer tegen zou komen. Voordat ik het wist was ik ruim 30 minuten weg en besloot ik dan ook een sprintje te trekken naar het hotel. Per slot van rekening was ik voor herinneringen met m’n moeder weg en niet om loopavonturen te maken.

Ik heb nu een beetje kunnen proeven wat ik op 1 november 2020 kan verwachten tijdens de New York Marathon. De aankomende maanden zullen er veel heuveltrainingen op het programma staan, want dat zal nodig zijn. Ik weet nu al dat dit een ervaring voor het leven gaat worden.

In Central Park finishen we op 01-11-2020

[blog gride=“16”]

Waarom?

Waarom ben ik gaan hardlopen? Het is bij mij allemaal begonnen met iets willen doen. Dat iets willen doen had eigenlijk van alles kunnen zijn, maar toch werd het bewust hardlopen. Of nou eigenlijk lopen, hardlopen kon ik het nog niet echt noemen.

Hoezo? Daarvoor moet ik een sprong terug in de tijd maken. Op school was ik zeker niet degene die als eerste gekozen werd met gym. Bij de welbekende coopertest had ik zelfs een mooie route door het maisveld gevonden zodat ik een heel stuk kon afsnijden. Want 12 minuten aan een stuk hardlopen? Hallo, daar is toch niks aan! Op dat moment was ik wel veel op de tennisbaan te vinden en in het wedstrijdseizoen was 7 dagen per week tennissen meer regel dan uitzondering. Totdat ik last van mijn rug kreeg…

Na een wedstrijd van 3 uur moest ik echt gaan liggen. Niet zomaar een paar minuten, maar urenlang. Alsof ik steeds meer kracht in mijn benen verloor en het werd alleen maar erger. Op een gegeven moment kon ik het niet meer volhouden om een hele wedstrijd op mijn benen te blijven staan doordat mijn benen zo intens moe aanvoelde. En uiteindelijk heb ik de sport gedag gezegd, zoals zoals veel leuke dingen.

Al jaren kwam ik met grote regelmaat bij de fysio (lees minimaal iedere paar weken). Iedere keer zaten er enorme knopen in mijn onderrug en hoe hard er ook gekneed werd, het werd niet minder. Op herhaald verzoek diverse onderzoeken in het ziekenhuis gehad voor diverse afwijkingen, er werd zelfs gedacht aan een spierziekte. Ik was 23 jaar oud en schrok me rot. Een spierziekte was het gelukkig niet. Maar ook van de uiteindelijke conclusie was ik echt van slag: “leer er maar mee leven, want het zit tussen je oren”. Leer er maar mee leven dat je geen hele avond kan stappen met vrienden? Leer er maar mee leven dat als je gaat winkelen met vriendinnen, dat je na een paar winkels moet stoppen? Dat je gaat werken en vervolgens daarvan bij moet komen door de hele avond op de bank te liggen? Dat ging er bij mij niet in, want een ding wist ik zeker het zit niet tussen mijn oren.

Ik werd gewezen op een chiropracticus in Rotterdam. In het begin was ik wat sceptisch, want wat kon hij anders dan chiropracticers in Eindhoven. Maar ik wilde het toch ook proberen. Dus ik ging met alle foto’s die ooit van mijn rug gemaakt waren naar Rotterdam en daar was nog geen minuut nodig om een conclusie te trekken. Hij was ook zeer verbaasd dat niemand dit eerder gezien had, maar het belangrijkste was dat hij mij wel van mijn pijn af kon helpen. Alles in het gebied van mijn heupen was geblokkeerd en mijn SI-gewricht stond scheef, maar dat was een kwestie van kraken. Veel en vaak kraken, maar het zou goed komen.

En geholpen heeft het, want na een aantal maanden en vele behandelingen kon ik weer gewoon een avondje stappen of een hele dag winkelen. Wat was ik blij. Met iedere 2 weken een behandeling bij of de fysio of de Chiro kon ik eindelijk functioneren zoals iedere andere 20-er. Ondertussen was ik naast mijn fulltime baan een studie gaan volgen. Mijn weken waren aardig gevuld, maar toch wilde ik weer gaan sporten. De kilo’s waren er namelijk ook aan gevlogen in de loop der tijd en daar wilde ik wel iets aan doen. Maar ik wilde geen abonnement afsluiten bij een sportclub. Dan zat ik er weer een tijd aan vast en ik wist niet zeker of mijn lichaam het vol zou houden. Ik had veel mensen over runnen met Evy gehoord dus besloot ik dat uit te proberen. Wel met enige tegenzin, want hardlopen dat is saai!

Bij de eerste keer 3 minuten hardlopen was ik afgepeigerd, maar toch gaf ik niet op. Aan het einde van het programma zou ik 5 kilometer moeten kunnen hardlopen. Ik geloofde er niks van, maar toch schreef ik me in voor de 5 kilometer tijdens de marathon van Eindhoven. Dan had ik in ieder geval een stok achter de deur. En zo vlogen er weken voorbij. Hoe druk ik het ook had 3x in de week werden mijn tennisschoenen onder gebonden om een stukje te gaan lopen, want daar kon ik toch makkelijk ook op hardlopen? Mijn fysio vond het een goed teken dat ik weer wat ging doen, maar hardlopen? Nik, dan krijg je wel veel klappen op je rug dus pas je een beetje op? Als je last krijgt moet je het direct aangeven. Maar ik had geen pijn, niet in mijn rug althans. En hoewel ik echt aan het zwoegen was tijdens die paar minuten hardlopen merkte ik ook dat ik rust in mijn hoofd kreeg. Soms met de inhoud van mijn studieboeken in mijn hoofd, omdat ik de dag erna een tentamen had. Maar vaak ook niks bijzonders, genieten in de bossen en trots als ik merkte dat ik toch weer een stukje verder het bos in was dan de vorige keer.

Een maand voor mijn eerste 5 km gingen we op vakantie naar Kos. Een vakantie die emotioneel een ware rollercoaster was, omdat ik getrouwd heen ging en op de terugvlucht de scheiding ingezet was. Hoewel het veel te warm was om buiten hard te lopen heeft de loopband mij die vakantie op de been gehouden. Vrijwel iedere dag ging ik even een half uur de loopband op om even mijn gedachten te ordenen en rust te zoeken. Bij thuiskomt stond mijn leven letterlijk op zijn kop, maar een ding wist ik zeker, 3x per week ga ik de deur uit om een stukje te gaan lopen. Want die 5 km die ga ik lopen, No matter what.

Op 13 oktober 2013 liep ik mijn eerste wedstrijd. Wat was ik trots en blij dat ik na ruim 31 minuten over de finish kwam en daar kwamen de tranen. Ik had het geflikt!

Daarna ben ik nooit meer echt gestopt met lopen. Soms liep ik ‘s avonds, soms al om 05:00 in de ochtend, soms sloeg ik ook een week over maar uiteindelijk lopen ging ik. Mijn tennisschoenen waren inmiddels wel ingewisseld voor echte loopschoenen. Dat op advies van de fysio en wat een verademing was dat! En zo gingen er jaren voorbij, zonder een echt doel of enige wedstrijd.

Uiteindelijk had ik ook Jochem leren kennen en wat wilde het toeval hij liep ook. Weliswaar veel te snel en veel te lang voor mij. Hij liep halve marathons, nou dat ging ik nooit doen dus samenlopen was geen optie. Het lukte mij niet echt om in mijn eentje mijn afstanden uit te bouwen. Ik liep steeds tegen een spreekwoordelijke muur op, verder dan een kilometer of 7 kwam ik niet. Daarom ben ik uiteindelijk op aanraden van een vriendin een keer aangesloten bij Loopgroep Nesselande. “Dan loop je met een groep en heb je een stok achter de deur.” Nou dat beviel mij wel en al snel liep ik dan toch die 10 km aan een stuk.

En nu? 6 jaar later? Nu is hardlopen onderdeel geworden van mijn leven en kan ik het niet meer missen. Van 5 km tot aan de marathon, ik heb het allemaal gelopen. Nog altijd ben ik niet de snelste hardloper en dat hoeft ook niet. Ik heb plezier in het lopen, ik heb vriendschappen voor het leven gemaakt en ik ben door het hardlopen op plaatsen geweest waar ik anders nooit zou zijn geweest. Lopen in de vrieskou boven de poolcirkel of lopen in de bloedhitte van Curacao. Ik draai er mijn hand niet voor om. Sterker nog, ik geniet ervan!

Conclusie: Hardlopen heeft mijn leven veranderd en een stuk aangenamer gemaakt.

Tromso 2018

[blog gride=“15”]