Waarom?

Waarom ben ik gaan hardlopen? Het is bij mij allemaal begonnen met iets willen doen. Dat iets willen doen had eigenlijk van alles kunnen zijn, maar toch werd het bewust hardlopen. Of nou eigenlijk lopen, hardlopen kon ik het nog niet echt noemen.

Hoezo? Daarvoor moet ik een sprong terug in de tijd maken. Op school was ik zeker niet degene die als eerste gekozen werd met gym. Bij de welbekende coopertest had ik zelfs een mooie route door het maisveld gevonden zodat ik een heel stuk kon afsnijden. Want 12 minuten aan een stuk hardlopen? Hallo, daar is toch niks aan! Op dat moment was ik wel veel op de tennisbaan te vinden en in het wedstrijdseizoen was 7 dagen per week tennissen meer regel dan uitzondering. Totdat ik last van mijn rug kreeg…

Na een wedstrijd van 3 uur moest ik echt gaan liggen. Niet zomaar een paar minuten, maar urenlang. Alsof ik steeds meer kracht in mijn benen verloor en het werd alleen maar erger. Op een gegeven moment kon ik het niet meer volhouden om een hele wedstrijd op mijn benen te blijven staan doordat mijn benen zo intens moe aanvoelde. En uiteindelijk heb ik de sport gedag gezegd, zoals zoals veel leuke dingen.

Al jaren kwam ik met grote regelmaat bij de fysio (lees minimaal iedere paar weken). Iedere keer zaten er enorme knopen in mijn onderrug en hoe hard er ook gekneed werd, het werd niet minder. Op herhaald verzoek diverse onderzoeken in het ziekenhuis gehad voor diverse afwijkingen, er werd zelfs gedacht aan een spierziekte. Ik was 23 jaar oud en schrok me rot. Een spierziekte was het gelukkig niet. Maar ook van de uiteindelijke conclusie was ik echt van slag: “leer er maar mee leven, want het zit tussen je oren”. Leer er maar mee leven dat je geen hele avond kan stappen met vrienden? Leer er maar mee leven dat als je gaat winkelen met vriendinnen, dat je na een paar winkels moet stoppen? Dat je gaat werken en vervolgens daarvan bij moet komen door de hele avond op de bank te liggen? Dat ging er bij mij niet in, want een ding wist ik zeker het zit niet tussen mijn oren.

Ik werd gewezen op een chiropracticus in Rotterdam. In het begin was ik wat sceptisch, want wat kon hij anders dan chiropracticers in Eindhoven. Maar ik wilde het toch ook proberen. Dus ik ging met alle foto’s die ooit van mijn rug gemaakt waren naar Rotterdam en daar was nog geen minuut nodig om een conclusie te trekken. Hij was ook zeer verbaasd dat niemand dit eerder gezien had, maar het belangrijkste was dat hij mij wel van mijn pijn af kon helpen. Alles in het gebied van mijn heupen was geblokkeerd en mijn SI-gewricht stond scheef, maar dat was een kwestie van kraken. Veel en vaak kraken, maar het zou goed komen.

En geholpen heeft het, want na een aantal maanden en vele behandelingen kon ik weer gewoon een avondje stappen of een hele dag winkelen. Wat was ik blij. Met iedere 2 weken een behandeling bij of de fysio of de Chiro kon ik eindelijk functioneren zoals iedere andere 20-er. Ondertussen was ik naast mijn fulltime baan een studie gaan volgen. Mijn weken waren aardig gevuld, maar toch wilde ik weer gaan sporten. De kilo’s waren er namelijk ook aan gevlogen in de loop der tijd en daar wilde ik wel iets aan doen. Maar ik wilde geen abonnement afsluiten bij een sportclub. Dan zat ik er weer een tijd aan vast en ik wist niet zeker of mijn lichaam het vol zou houden. Ik had veel mensen over runnen met Evy gehoord dus besloot ik dat uit te proberen. Wel met enige tegenzin, want hardlopen dat is saai!

Bij de eerste keer 3 minuten hardlopen was ik afgepeigerd, maar toch gaf ik niet op. Aan het einde van het programma zou ik 5 kilometer moeten kunnen hardlopen. Ik geloofde er niks van, maar toch schreef ik me in voor de 5 kilometer tijdens de marathon van Eindhoven. Dan had ik in ieder geval een stok achter de deur. En zo vlogen er weken voorbij. Hoe druk ik het ook had 3x in de week werden mijn tennisschoenen onder gebonden om een stukje te gaan lopen, want daar kon ik toch makkelijk ook op hardlopen? Mijn fysio vond het een goed teken dat ik weer wat ging doen, maar hardlopen? Nik, dan krijg je wel veel klappen op je rug dus pas je een beetje op? Als je last krijgt moet je het direct aangeven. Maar ik had geen pijn, niet in mijn rug althans. En hoewel ik echt aan het zwoegen was tijdens die paar minuten hardlopen merkte ik ook dat ik rust in mijn hoofd kreeg. Soms met de inhoud van mijn studieboeken in mijn hoofd, omdat ik de dag erna een tentamen had. Maar vaak ook niks bijzonders, genieten in de bossen en trots als ik merkte dat ik toch weer een stukje verder het bos in was dan de vorige keer.

Een maand voor mijn eerste 5 km gingen we op vakantie naar Kos. Een vakantie die emotioneel een ware rollercoaster was, omdat ik getrouwd heen ging en op de terugvlucht de scheiding ingezet was. Hoewel het veel te warm was om buiten hard te lopen heeft de loopband mij die vakantie op de been gehouden. Vrijwel iedere dag ging ik even een half uur de loopband op om even mijn gedachten te ordenen en rust te zoeken. Bij thuiskomt stond mijn leven letterlijk op zijn kop, maar een ding wist ik zeker, 3x per week ga ik de deur uit om een stukje te gaan lopen. Want die 5 km die ga ik lopen, No matter what.

Op 13 oktober 2013 liep ik mijn eerste wedstrijd. Wat was ik trots en blij dat ik na ruim 31 minuten over de finish kwam en daar kwamen de tranen. Ik had het geflikt!

Daarna ben ik nooit meer echt gestopt met lopen. Soms liep ik ‘s avonds, soms al om 05:00 in de ochtend, soms sloeg ik ook een week over maar uiteindelijk lopen ging ik. Mijn tennisschoenen waren inmiddels wel ingewisseld voor echte loopschoenen. Dat op advies van de fysio en wat een verademing was dat! En zo gingen er jaren voorbij, zonder een echt doel of enige wedstrijd.

Uiteindelijk had ik ook Jochem leren kennen en wat wilde het toeval hij liep ook. Weliswaar veel te snel en veel te lang voor mij. Hij liep halve marathons, nou dat ging ik nooit doen dus samenlopen was geen optie. Het lukte mij niet echt om in mijn eentje mijn afstanden uit te bouwen. Ik liep steeds tegen een spreekwoordelijke muur op, verder dan een kilometer of 7 kwam ik niet. Daarom ben ik uiteindelijk op aanraden van een vriendin een keer aangesloten bij Loopgroep Nesselande. “Dan loop je met een groep en heb je een stok achter de deur.” Nou dat beviel mij wel en al snel liep ik dan toch die 10 km aan een stuk.

En nu? 6 jaar later? Nu is hardlopen onderdeel geworden van mijn leven en kan ik het niet meer missen. Van 5 km tot aan de marathon, ik heb het allemaal gelopen. Nog altijd ben ik niet de snelste hardloper en dat hoeft ook niet. Ik heb plezier in het lopen, ik heb vriendschappen voor het leven gemaakt en ik ben door het hardlopen op plaatsen geweest waar ik anders nooit zou zijn geweest. Lopen in de vrieskou boven de poolcirkel of lopen in de bloedhitte van Curacao. Ik draai er mijn hand niet voor om. Sterker nog, ik geniet ervan!

Conclusie: Hardlopen heeft mijn leven veranderd en een stuk aangenamer gemaakt.

Tromso 2018

[blog gride=“15”]