Making memories

De afgelopen week is het stil geweest op mijn blog. Dat komt niet omdat ik stil heb gezeten, in tegendeel zelfs. Het had alleen een stuk minder met hardlopen te maken. Maar des te meer met genieten van het leven.

Vorig weekend ben ik namelijk samen met mijn moeder een lang weekend naar New York gegaan. The city that never sleeps en dat gold uiteindelijk ook voor ons…

Iedere dag wandelde we heel wat kilometers dus de benen kregen geen rust. En natuurlijk kon ik het ook niet laten om nog een klein stukje te gaan hardlopen. Iedere dag waren we namelijk voor 05:00 wakker en aangezien mijn moeder geen hardloper is wilde we overdag zoveel mogelijk doen aan sightseeing. Gelukkig brand er in New York altijd licht en zo kon ik makkelijk om 06:00 even naar buiten om een stukje te hollen. Hoewel ik had verwacht dat ik de enige gek was die om dit tijdstip eruit ging stond ik in de lift al met een andere hardloper. Wel een verschil, hij in een korte broek en t-shirt en ik in een dikke tight met 2 truien aan.

Deze dag was het namelijk super koud en nu goot het er ook nog eens uit. Duidelijk was dan ook dat hij de sportschool in zou duiken en ik toch echt naar buiten wilde. Nu was het namelijk rustig in de stad dus kon ik mooi nog wat sightseeingpoints meepakken. Het was rustig in de stad, althans rustig in vergelijking met de tijden dat ik de andere dagen rondslenterde. Toch was ik wel enigszins verbaasd over de hoeveelheid mensen die nu al in driedelig grijs naar hun kantoor gingen.

Mijn doel was via Times Square naar Central Park en dan weer terug. Dat lukte niet helemaal, want de versierde stad was prachtig in het donker. Daardoor maakte ik meer fotostops dan gedacht en presteerde ik zelfs nog om het NBC ochtendnieuws te verstoren Central Park werd niet meer gehaald.

Ondanks de regen had ik wederom een smile van oor tot oor. Wat geniet ik toch van deze sport! Zo ongedwongen en vrij door een onbekende stad hollen, niet weten welke straat ik nu weer in zou slaan en wat ik dan weer tegen zou komen. Voordat ik het wist was ik ruim 30 minuten weg en besloot ik dan ook een sprintje te trekken naar het hotel. Per slot van rekening was ik voor herinneringen met m’n moeder weg en niet om loopavonturen te maken.

Ik heb nu een beetje kunnen proeven wat ik op 1 november 2020 kan verwachten tijdens de New York Marathon. De aankomende maanden zullen er veel heuveltrainingen op het programma staan, want dat zal nodig zijn. Ik weet nu al dat dit een ervaring voor het leven gaat worden.

In Central Park finishen we op 01-11-2020

[blog gride=“16”]