PR-zaterdag

Het was denk ik 1,5 maand geleden dat ik tegen Jochem zei dat ik in Linschoten wel een PR wilde gaan proberen te lopen. Mijn laatste poging in Reykjavik was dan wel gelukt, maar niet zoals ik had gehoopt door de pijn in mijn rug. Daarna heb ik alleen maar halve marathons met warm weer gelopen. Prima om te genieten, maar niet om snelle tijden te lopen. En dat is wel wat ik nog 1x wilde doen in 2019.

De tijden op de kortere afstanden had ik namelijk de laatste tijd sterk verbeterd, maar die halve marathon bleef steeds achter. Sinds mijn eerste halve 3 jaar geleden had ik mijn tijd nog maar met 7 minuten verbeterd. Hiervan waren er 5 minuten in 2019 af gelopen. Ik ging namelijk 2019 in met een tijd van 2:17:58 terwijl ik mijn eerste halve liep in 2:18:47.

2019 begon ik meteen met een verbetering naar 2:17:11 in Egmond. Maar vervolgens ging ik in augustus pas weer voor een nieuw PR, namelijk in Reykjavik. Dat lukte aardig, want het werd 2:11:48. Toch was ik niet echt tevreden. Dit was namelijk de wedstrijd waar ik bij het inlopen door mijn rug ging, waardoor overigens ook deze blog ontstond. Ik wist dat er meer in zat. Hoeveel meer? Daar had ik geen idee van.

En dat is dus precies de reden waarom ik vervolgens Linschoten uitkoos om weer echt mijn best te gaan doen. Ik had van veel mensen gehoord dat het een snel parcours is en eind december hoef ik ook geen warme temperaturen meer te verwachten. Nu alleen hopen op niet teveel regen en wind. Na de Zevenheuvelen werd mijn strijdplan verder uitgedacht. Daar liep ik gemiddeld 5:35. Mijn eerste doel zou worden onder de 2:10 maar ook had ik er vertrouwen in dat 2:06 moest lukken. Een ultiem doel werd 2:03. Want als ik 15 km 5:35 kan volhouden dan kan ik in Linschoten starten met 5:50. Dat probeer ik dan zo lang mogelijk vast te houden en mocht dat niet lukken dan kan ik me nog laten afzakken naar 6:00 en had ik nog steeds die 2:06 gehaald. Voor mij was dat namelijk een magisch doel. Ooit hoop ik een sub2 te lopen, maar dat ging me nu nog niet lukken dacht ik.

Mijn agenda werd vakkundig leeg gehouden in de week voor Linschoten, zelfs de collectes voor de Roparun sloeg ik over. Dinsdag en woensdag nog rustig lopen en verder rust dat was mijn strategie. Collega’s die flink aan het hoesten waren werden vriendelijk doch dringend verzocht niet te dicht in mijn beurt te komen in verband met PR-zaterdag. Het begrip PR-zaterdag werd niet echt begrepen, maar ik wist wat het inhield daar ging het om. Jochem maakte op vrijdagavond een lekkere pasta met biefstuk voor de nodige voedingsbronnen en daarna op tijd naar bed.

Ik stond uitgerust op, maar wel met een enorme snotneus. No problem, die kan nog wel wegzakken. Naarmate de tijd vorderde werd ik wel steeds onzekerder. 5:50 weggaan dat is wel erg snel, lukt me dat? En oeps ik heb nog maar 1 Maurtengel en geen sportdrank meer. Iets wat ik op voorhand wist, maar dacht ach dat maakt niet uit het is een halve. Waarom ben ik ook altijd zo eigenwijs? Gisteren zei Koot ook een gelletje op de 7 en op de 14 iets wat je zelf ook vaak doet en nu denk je er met 1 op de 10 wel te komen? Dat heb je nog nooit gedaan! En nu wil je een PR lopen. Ook weet ik dat ik snel honger krijg als ik in de middag moet lopen dus dan nog maar een extra banaan en die eierkoek kan ook geen kwaad. Vervolgens in de rij voor de bus. Iets waar ik wel iets van had gehoor maar ik had niet verwacht dat het zo lang zou duren. En koud dat het was…

Bij de sporthal was het druk erg druk, want de kwart en de halve starten vlak achter elkaar. En de 5km kwam ook alweer binnen. We verzamelde hier met een grote groep van de Loopgroep Nesselande en iedereen was gezellig druk. Ook gingen we met z’n alle naar de start om daar nog even te klappertanden voordat we aan de bak konden. En hoewel het leek alsof we vrij vooraan stonden duurde het nog ruim 3 minuten voordat we over de start gingen.

We begonnen met een paar man bij elkaar, maar mij ging dat net iets te snel. Ik moet er de eerste kilometers altijd even inkomen. En daarnaast had ik 5:50 in mijn hoofd en liep ik de eerste kilometer al 5:26 ik vond het allemaal wel hard genoeg gaan. Na 3 kilometer zag ik Jochem al terug komen zakken wat inhield dat hij zijn dag niet had, anders zou ik hem nooit nu al tegen komen. Hij wist wat mijn doel was dus na een korte blik haalde ik hem in en ging verder. Iets wat ik niet fijn vond en onderweg vaak schuldig over heb gevoeld, maar als hij een PR wil lopen haak ik ook niet aan dacht ik. De route gaat over dijkjes van dorp naar dorp. Niet de uitdagendste route maar het liep wel lekker.

Onderweg kwam ik nog iemand van de loopgroep tegen en een aantal kilometer liepen we samen op zonder maar iets tegen elkaar te zeggen. Allebei gefocust op ons eigen doel. Ik zag op mijn horloge dat ik voor het eerst rond de 5:50 ging lopen terwijl ik daarvoor harder ging en daarom besloot ik weer te versnellen. Het voelde goed. Bij 10,5 km had ik geen zin meer om te wachten op de drankpost en begon mijn gelletje op te eten. Iets wat ik niet hardlopend kan dus dan maar stevig doorwandelen. Intussen werd ik natuurlijk weer ingehaald door de mensen waar ik eerder naartoe was gelopen om er vervolgens voorbij te gaan. Nou ja had ik weer een mooi doel de komende meters. Al snel volgde ook de drankpost met warm water. Best apart maar het smaakte prima.

Vanaf kilometer 14 merkte ik dat mijn voorraadtank echt leeg begon te raken. Ik begon aan de grootste onzin te denken om in ieder geval mijn gedachte te verzetten. Want nee ik had geen honger en ik ging niet stilvallen door de honger. Bij kilometer 15 nog een snoepje en daar moest ik het dan mee doen. Bij de drankpost op kilometer 16 pakte ik per ongeluk een thee aan waar volgens mij de suikerpot in was gevallen. Een scheve bek tot gevolg maar mijn hersenen konden in ieder geval weer denken dat er voedingsstoffen naar binnen waren gegaan.

Intussen was ik natuurlijk ook aan het rekenen geslagen. Die 2:03 moest nog altijd haalbaar zijn. Wat mij ook opviel bij dit snellere tempo is dat meer mensen onderweg een praatje maakte. Bij mij kwam er niet heel veel meer uit maar het was wel gezellig. Zo had ik in ieder geval weer even een verzetje en voor dat ik het wist was ik om 18,5 kilometer. Nikki nu ben je er echt bijna dus tanden op elkaar en gaan. Want naast dat ik honger had begonnen mijn benen ook langzaam aan te protesteren. Er ontstond een brandend gevoel in mijn bovenbenen. Nou dan nog maar even rekenen ben ik weer ff bezig. De vermoeidheid was echt toegeslagen, want rekenen kon ik ook niet meer. Ik kwam namelijk op 1:59 en een beetje uit, dat kan nooit. Nog maar een keer proberen. Weer 1:59 nou laat dan maar ik zie het straks wel. Totdat er bij kilometer 20 een bord met de tijd stond 1:53 nog wat. Hè ik kan echt onder de 2 uur gaan lopen

Het deed pijn en ik had ook echt honger, ik had het idee dat mijn benen blokkeerde maar kom op Nikki doorgaan je moet en je zal doorlopen. En dat deed ik. Steeds met een focus op mijn voorganger de afstand mocht niet groter worden en als het even kon zelf dichterbij komen. Ik merkte ook dat iemand van de loopgroep die ik inhaalde bij me aanhaakte. Lekker kunnen we samen oplopen, maar achterom kijken of iets zeggen, nu even niet. De drempels in de woonwijk deden pijn en het bruggetje vlak voor de finish helemaal. Ik had het idee dat ik volledig parkeerde. Nog een keer mezelf bij elkaar rapen en gaan.

Precies bij de finish kreeg ik een appje binnen waardoor ik net mijn tijd niet kon zien. Een ding wist ik zeker het was onder de 2 uur. Maar ik wist ook dat ik 60 meter te kort kwam voor die 21,1 km. Dus ik griste een medaille uit iemands hand probeerde zo snel mogelijk door de groep mensen heen te komen om nog een paar meter door te lopen. Zo heb ik in ieder geval ook een PR op mijn horloge.