Lopen is soms net therapie

Deze week heb ik veel aan mijn hoofd gehad en ben ik met teveel dingen bezig. Ik had heftige gesprekken op het werk en ik werd pijnlijk geconfronteerd met de ziekte van mijn oma. Mijn oma is mijn alles en 5 jaar geleden is er bij haar de ziekte van Alzheimer geconstateerd.

Vaker hebben mijn moeder en ik tegen elkaar gezegd dat we weer in een nieuwe fase zijn beland. Steeds moeten we opnieuw afscheid nemen van een persoon waar we veel van houden. Net op het moment dat we gewend waren aan de “nieuwe” oma gaat ze weer achteruit. De ene keer kan ik hier beter mee omgaan dan de andere keer.

Deze week valt het zwaar, zeker omdat het steeds verder af gaat staan van de oma die ik me wil blijven herinneren. Iedere keer weer opnieuw afscheid nemen van iemand die er in feite nog is. Iemand zien aftakelen en alleen maar kunnen toekijken, dat vind ik heftig.

Wat mij dan echt helpt is een stukje gaan rennen. Niets moet alles mag, even helemaal in mezelf, blik op oneindig en gaan. Tussen het zweet vallen de tranen niet op, maar kan alles in mijn hoofd weer een plekje krijgen. En daarna, daarna kan ik de hele wereld weer aan.

Daarom besloot ik om op mijn laatste werkdag van deze week heel vroeg op te staan en naar mijn werk te gaan. Voor dit weekend had ik een duurloop van 15 kilometer op het schema staan. Van mijn werk naar huis zou 17 kilometer zijn waardoor het op zich ook nog eens prima in mijn schema past.

Waarom dan heel vroeg opstaan? Als ik alleen loop, vind ik het wel prettig om in ieder geval een groot gedeelte in het licht te lopen. Met een beetje geluk zou ik dan nog met het licht het bos door zijn. Het laatste stuk een verlichte drukke weg,dat is wel goed te doen in het donker.

Wel was het even puzzelen. Leuk idee dat teruglopen naar huis, maar ik heb wel altijd allerlei spullen mee naar mijn werk. De avond ervoor werd daardoor al kritisch de werktas bekeken, wat moet echt mee? Lang leve mijn trailvest want daar kan ik wel het een en ander in kwijt en kan makkelijk mee in de metro. Ook mijn kledingkeuze voor de dag werd zorgvuldig uitgedacht. Want alles wat ik aan heb moet tijdens het lopen op m’n rug. Een jurkje met sneakers leek me dan ook de makkelijkste oplossing.

Op het werk stonden ze even raar te kijken toen ik iets na 7 uur kantoor binnenstapte. Toen ik zei dat dat was omdat ik terug naar huis ging lopen leek het helemaal alsof ze water zagen branden. Tja de ideeën van een hardloper zijn soms gewoon niet te volgen voor niet lopers. Gedurende de dag kwam dan ook nog regelmatig een vraag als: “Ga je echt lopend naar huis?” of “Hoe lang denk je erover te doen dan?”. Toen ik zei dat het “maar” 17 kilometer was konden ze hun lach niet houden.

Blij was ik toen het tijd was om te gaan lopen. Alles in m’n rugzak en gaan. Ook op dat moment werd ik nog gewaarschuwd dat het echt heel koud was en of ik geen jas aan moest doen. Nee dit is mijn tenue en daarmee ga ik het doen, komt goed.

Aan de zuidelijke kant van Rotterdam ben ik niet heel bekend. Daardoor vond ik het wel spannend of ik wel goed zou lopen. Zeker omdat er na 1,5 kilometer al een omleiding op mijn route lag. Voordeel van van A naar B lopen is wel dat je op plekken komt waar je niet vaak komt. Ik vond het daarom ook echt genieten. Daarnaast liep ik naar de binnenstad toe, naar de Maas en dat vind ik echt een heerlijke plek om te lopen.

De Erasmusbrug was nog even een goede heuveltraining voor Apeldoorn volgende week. Langs het water naar de binnenstad, zo naar het Kralingse Bos. Plekken waar ik vaak met de auto langs rijdt, maar zo lopend valt je toch net wat meer op. En leuk om zo bijzondere plekken te ontdekken.

Het was lang geleden dat ik in mijn eentje een duurloop had gedaan. Onderweg heb ik het af en toe echt wel zwaar gehad, omdat ik nu echt ieder pijntje voelde en erover na kon denken. Maar over het algemeen heb ik heerlijk gelopen, mijn gedachte op 0 en mijn blik op de horizon gericht. En bij thuiskomst kon ik inderdaad weer heel de wereld aan.

Lopen is soms net therapie!

Soms zit het mee, soms zit het tegen

Waar ik vorige week hosanna was over mijn duurloop en het super lekker ging mocht ik het deze week meteen bekopen. Het was deze keer echt zwoegen bij m’n duurloop. De afgelopen week heb ik flink wat migraine gehad waardoor ik me niet echt lekker voelde. Ook zat mijn neus vol snot en wist ik dat ik zaterdag veel te weinig gedronken had wat ik vaak ook voel tijdens het lopen.

Daarom had ik voordat ik naar bed ging nog even een heel groot glas thee en een flink glas water genomen. Ook de wekker iets vroeger gezet zodat ik nog wat extra vocht kon innemen. En verder ging ik het allemaal wel zien. Ik had me ingesteld om 23 km te gaan lopen, maar toen ik zondag wakker werd had ik dat al heel snel bijgesteld naar ik zie het wel. Over 2 weken loop ik in Apeldoorn 25 km, maar ik heb afgelopen week ook ruim 22 km gelopen. Hierdoor had ik zoiets van niets moet alles mag.

Voordat ik vertrok heb ik mijn Camelbak gevuld met water zodat ik onderweg in ieder geval kon hydrateren. Ook mijn OV-kaart ging mee want dan kan ik onderweg altijd nog op de metro kon stappen. De strak blauwe lucht gaf hoop, de zon was zelfs zo vroeg al goed zichtbaar. En dat bleef gelukkig ook zo. Wat een heerlijk loopweer was het zeg! Lekker koud, maar tijdens het lopen een heerlijke temperatuur. De kilometers vlogen daardoor eigenlijk ongemerkt voorbij, zo doe ik mijn trainingen het liefst.

Onderweg heb ik veel gesproken over de langzame duurlopen. Vorig jaar heeft een van onze trainers dit principe uitgebreid uitgelegd alleen zie ik dat weinig mensen zie die zich er echt aan houden. Degene die het wel hebben gedaan hebben ook een mega sprong gemaakt qua snelheden. Jochem en ik hebben het er daardoor al vaker over gehad dat we hier meer mee willen gaan doen, maar gisteren bleek dat wij niet de enige zijn. Zo langzaam lopen dat je het idee hebt dat je bijna stil staat, maar waardoor het je lichaam ook minder kracht en energie kost.

We gingen ervoor, maar onderweg versnelde we vaak ongemerkt. Totdat iemand op een horloge keek waardoor we weer tot de conclusie kwamen dat we veel te snel gingen. Dan weer afzakken, dan hielden we ons er een tijdje goed aan totdat het voorgaande ritueel zich weer herhaalde. Dit werkte prima tot een kilometer of 17. Ondertussen nog mijn mooie herinneringen en ervaringen gedeeld over de Rotterdam Marathon. Ik krijg wel het idee dat ik de marathon en de voorbereiding veel rooskleuriger in mijn hoofd heb dan een jaar geleden daadwerkelijk zo was.

Af en toe spookt een voorjaarsmarathon voor 2020 ook nog door mijn hoofd. Maar zoals ik al vaker geschreven heb, focus ik me op New York in het najaar. Ondertussen ga ik lekker trailen, afvallen en snelheid opbouwen voor de Roparun. Dat is mijn doel voor het voorjaar. Maar toch… Ondanks dat 2021 nog ver weg is begin ik toch langzaam te denken aan London en Berlijn. Niet de makkelijkste marathons qua inschrijving, maar we kunnen het altijd proberen. Dat is het engeltje in mijn hoofd. Het duiveltje verteld me dat ik vorig jaar echt niet leuk vond, wat ik ook heel goed weet als ik eerlijk ben. En dat ik eerst het najaar maar eens moet gaan zien hoe de voorbereiding en de marathon van New York me bevallen. Ik ben benieuwd of het engeltje of het duiveltje gaat winnen in de komende maanden.

En zo dwalen mijn gedachte weer eens af naar het onderwerp marathons. Niet voor de eerste keer dus. Daarom terug naar de duurloop van gisteren. Het ging in eerste instantie allemaal veel lekkerder dan ik op voorhand had verwacht. Maar vanaf kilometer 17 was het te snel lopen opeens ook geen issue meer. Het leek wel alsof er lood aan mijn benen was gehangen, ik kreeg honger en mijn ademhaling zat hoog. Opeens wilde ik niets liever dan de metro pakken, maar doorlopen naar mijn huis was bijna net zover als terug naar de metro. En iets in mij wilde ook weer niet stoppen, ik was nu zo dichtbij. Over 2 kilometer kwam ik langs mijn huis als het dan nog steeds niks was kon ik daar afbuigen.

Dus nog even een reepje voor de honger. Ik leek wel een hijgend hert terwijl ik het reepje probeer op te eten. Mijn loopneus was daar mede de oorzaak van. Gelukkig liep ik nog altijd met een paar man en zag ik de voorste steeds verder bij me vandaan gaan. Toch deed het me uiteindelijk goed en kreeg ik toch nog een soort van opleving.

Bij de metro, ons vaste verzamel en finish punt, vroeg Jochem wat doen we. We zitten op 21,2. Ik riep dan ook heel moedig, ik loop door tot aan de 23 km. Mooi dan ga ik mee zei hij en uiteindelijk liepen er zelfs nog meer lopers mee. Voordat zij aangehaakt waren had ik alweer spijt van mijn opmerking. Oef mijn benen, daar zit toch echt wel de verzuring in. Op mijn tandvlees liep ik dan uiteindelijk de laatste 2 kilometer uit.

Maar ohw wat was het lekker toen ik klaar was. In de ochtend had ik niet durven hopen dat ik zover zou komen en nu toch maar weer gedaan. De laatste kilometers waren een gevecht tegen mezelf, maar ook dat hoort er soms bij.

En na de lekkere warme douche gunde ik mijzelf een Netflix uurtje met de benen omhoog. Want in de avond stond namelijk de Vrienden van Amstel live op het programma en mochten mijn benen weer opnieuw aan de slag op de dansvloer.

En dat… dat voel ik nu nog steeds

Te hard lopen of te hard genieten?

Vaak hoor ik om me heen dat ik te veel loop. Te veel wedstrijden, te lange afstanden. En ik roep zelf altijd:”overal waar te voor staat is niet goed’. Natuurlijk zijn dit allemaal goedbedoelde opmerkingen en vind ik het heel lief dat mensen bang zijn dat ik overbelast raak of geblesseerd. Dat zou namelijk ook mijn ergste nachtmerrie zijn. Ik ervaar het dan ook totaal niet als vervelend, maar ik vind het wel mooi om hier eens aandacht aan te besteden.

Mijn tweede naam is natuurlijk niet voor niets eigenwijs en daarom vaar ik blind op mijn eigen vertrouwen. Maar buiten dat ben ik ook echt van mening dat het wel meevalt. In 2019 heb ik iets minder dan 1400 kilometers gelopen, als ik om me heen kijk heb ik meer voorbij zien komen. Ik loop alleen veel wedstrijden en afgelopen jaar ook nog eens regelmatig in het buitenland waardoor deze bij iedereen goed op het netvlies blijven zitten.

Oké ik geef toe Reykjavik, Great North en de Disney challenge in 1 maand tijd met daartussen nog de Airborne freedom trail dat was inderdaad wel erg veel. Dat kan zelfs ik niet ontkennen. Maar ook hier heb ik wel mijn wedstrijden op ingedeeld. Ik wist dat ik in Engeland langzaam zou lopen en in Disney zelfs heel langzaam met alle fotostops tussendoor. Hierdoor heb ik veel van deze wedstrijden niet als belastend ervaren.

Ja, ik loop regelmatig een wedstrijd en na de marathon had ik een doel. Iedere maand een halve marathon lopen om zo de 21 km in de benen te houden. Het maakte me niet uit of dit gewoon met een duurloop zou zijn of. bij een evenement. Uiteindelijk werd dat stiekem best vaak tijdens een evenement. Waarom ik dan toch niet bang ben voor overbelasting? Ik hoef niet iedere wedstrijd een PR te lopen. Sommige wedstrijden kies ik uit, omdat ik de omgeving mooi vind of omdat het me in ieder geval mooi lijkt.

In het buitenland lopen Jochem en ik vaak samen, zeker als het warm is. Dan kletsen we onderweg met elkaar en wijzen we elkaar op de mooie bezienswaardigheden. Een foto onderweg is dan ook geen uitzondering. Het wordt dan een soort langzame duurloop alleen dan met verzorgde drankposten onderweg. Hier kan ik minstens net zoveel van genieten als van een PR. Hierdoor is er eigenlijk geen verschil met de duurloop die ik normaal op zondag in Rotterdam zou doen.

Als ik echt een pijntje voel loop ik niet totdat het pijntje weg is. Of ik moet langs de fysio zijn geweest die me groen licht heeft gegeven. Alleen merk ik dat ik zoveel sterker ben geworden na de marathon en niet alleen mijn lichaam maar ook in mijn hoofd. Hierdoor kan ik ook gewoon meer aan.

Een voorbeeld. Vorig jaar januari ging ik voor het eerst meer dan een halve marathon lopen. Naast dat ik er slapeloze nachten over had vond ik het echt heel zwaar. Mijn benen voelde de laatste kilometers aan als lood en dat terwijl we maar 23km liepen. Dat is eigenlijk maar 1,9 km meer dan een halve marathon. Ik moest hier echt voor werken, kon niet meer bij de groep blijven en kwam amper meer vooruit. De rest van de dag was ik nergens meer toe in staat en kreeg ik zelfs koorts verschijnselen. Dat is overigens iets wat ik vaak had na een zware inspanning maar sinds de marathonvoorbereiding nooit meer heb gehad.

Afgelopen zondag heb ik 22,5 km gelopen. Het liep echt lekker en heb niet het idee dat het me heel veel moeite heeft gekost. Ik heb geen seintje van pijn gehad, oké in de middag voelde me kuiten wat stram maar dat weerhield me niet om m’n hakken aan te trekken tijdens een bezoekje aan een vriendin. En of ik hakken aan kan is voor mij meestal een graadmeter hoe zwaar de inspanning is geweest. Is deze heel zwaar geweest dan worden het sneakers of platte schoenen. Heb ik geen last van de training dan kan ik in ieder geval hakken aan.

En valt een duurloop of een wedstrijd onverwacht tegen? Dan sla ik de dinsdagtraining over en pak ik een extra rustdag. Of ik doe een alternatieve training door een korte tempoloop of een bootcamples mee te pakken. En zo blijf ik steeds naar mijn lichaam luisteren. Iets wat ik toen ik net begon met hardlopen vaak niet deed. Toen was ik ook om de haverklap geblesseerd. Nu valt dat allemaal reuze mee en zijn de echte blessures van afgelopen jaar op 1 hand te tellen. Al hoop ik natuurlijk niet dat ik nu de goden verzoek en op korte termijn weer geblesseerd raak.

Naast alleen het hardlopen heb ik afgelopen jaar veel aan mijn kracht gewerkt, met name in de core. En natuurlijk heeft het afvallen geholpen. Maar al met al kan ik concluderen dat ik gewoon sterker, beter en fitter ben geworden waardoor ik meer aan kan.

Goede voornemens

Hebben jullie al goede voornemens gemaakt of zijn ze juist al over boord gegooid? Ikzelf heb geen goede voornemens voor 2020. Wel heb ik mezelf doelen gesteld.

Ik ben namelijk al een paar maanden geleden aan mijn goede voornemen begonnen. Afvallen. Afvallen voor de New York marathon om zo makkelijker die afstand te kunnen lopen. Maar ook gewoon om lekkerder in mijn vel te zitten. Dit heb ik gedaan door hulp te zoeken bij een voedingsconsulent.

Sporten deed ik naar mijn idee al genoeg dus daar viel weinig winst te behalen. En eten? Tja dat kan ik als de beste, alles wat los en vast zit. In de afgelopen jaren heb ik naar mijn idee alle diëten, shakes en pillen al wel gehad. Dat werkte leuk voor even, maar vervolgens kwam het er dubbel en dwars weer aan. En dat was dan ook precies wat ik nu niet wilde. Ik kwam al van ver, door het vele lopen was ik al wel bijna 10 kg kwijt. Maar ik stond stil en kwam niet verder. Ook had ik nog vaak last van schommelingen, dat ik dan weer een paar kilo zwaarder werd. Daarom ging ik op zoek naar een andere aanpak. Uiteindelijk ben ik bij een voedingsconsulent bij mij uit de wijk terecht gekomen, Monica.

Een van de eerste vragen die gesteld werd “Wat is je doel”. Nou dat had ik helder. 80 kg wegen met de New York marathon. Dit doel heb ik toen ook meteen opgeschreven, uitgeprint en opgehangen in de voorraadkast. Ik heb dit doel omdat ik wil proberen de New York marathon binnen 5 uur te lopen. In Rotterdam deed ik er 5:12:11 over en daarom word ik ook vaak raar aangekeken als ik zeg dat ik New York sneller wil lopen. Mensen zeggen: “New York heeft veel hoogteverschillen, Rotterdam is plat. New York moet je gaan om te genieten, want er is zoveel te zien als je daar loopt. New York is echt een sfeermarathon waar je van moet genieten en geen PR moet willen neerzetten.” Allemaal hoor ik het aandachtig aan, maar Nikki zou Nikki niet zijn als ze toch niet haar eigen plan trekt. Eigenwijs blijft toch mijn 2e naam. Afgelopen jaar heb ik laten zien dat ik zoveel sneller ben geworden en dat ga ik dit jaar voortzetten. En daarom ga ik New York onder de 5 uur lopen.

Ik ben er van overtuigd dat afvallen mij daarbij gaat helpen. Sinds dat ik ben begonnen met afvallen samen met de voedingsconsulent ben ik nog eens 7,5 kg kwijt. Juist in deze periode heb ik PR na PR gelopen. Hierdoor weet ik dit ik op de goede weg zit. Ik ben namelijk niet snel afgevallen, maar ik kom ook niet meer aan. De schommelingen zijn dus weg. Dat komt omdat mijn eetpatroon is veranderd. Natuurlijk snoep ik nog af en toe en mijn wijntje bij het eten laat ik ook niet staan. Dat is ook iets wat ik vanaf dag 1 bij Monica heb aangegeven. Ik wil dingen veranderen. Zoals ik nu leef gaat het niet goed, maar ik verander niet alles. Ik ga niet leven op 3 slablaadjes en water. Dat was waar ik soms best bang voor was. Monica heeft naar dit alles geluisterd en is er soms ook echt wel kritisch op geweest, wat mij alleen maar aan het denken heeft gezet. Maar ook heeft ze me nieuwe inzichten gegeven. Ga eens sporten zonder ontbijt, want dan activeer je meer je vetverbranding. Eet meer eiwitten en minder koolhydraten. Dit is een kleine greep uit de tips en trucs die ik heb meegekregen en waar ik actief mee aan de slag ben gegaan.

En nu, nu ben ik 7,5 kg kwijt en ik blijf het kwijt. In al die maanden is er geen moment geweest dat ik weer omhoog schiet qua gewicht. Soms blijf ik wel even hangen op een bepaald gewicht, maar uiteindelijk gaat de dalende lijn weer verder. En daar ben ik trots op en natuurlijk erg blij mee. De reacties uit de omgeving zijn erg leuk. Tijdens het lopen wordt ik aangesproken dat ze tegen een steeds kleinere kont aan moeten kijken en daar kan ik natuurlijk alleen maar om lachen. En een beetje glunderen.

Voor mijn doel heb ik nu nog 5 kilo te gaan. Deze wil ik alleen niet meer in november behaald hebben, maar eind mei bij de Roparun. Dat gaat mijn grote sportieve prestatie worden, dus dan wil ik al op mijn streefgewicht zitten. Dan is het daarna alleen een kwestie van stabiel houden. Iets waar ik met deze methode alle vertrouwen in heb.

Dus goede voornemens voor 2020 die op 1 januari ingaan, daar doe ik niet aan. Wel heb ik doelen gesteld voor mezelf in 2020. Mijn grote doel; de New York marathon in 5 uur lopen is duidelijk, maar ook wil ik nog een keer een halve marathon onder de 2 uur lopen. Eens kijken of het me vaker gaat lukken.

De Roparun goed uitlopen is misschien wel mijn belangrijkste doel, want dat gaat toch echt een ervaring voor het leven worden samen met een groep kanjers om mij heen. En in de voorbereiding naar de Roparun ga ik me focussen op kortere afstanden. Als ik dan ook de 5 km onder de 26 minuten loop en de 10 km onder de 55 minuten zou dat heel mooi zijn.

Verder wil ik in 2020 gewoon genieten van de dingen die ik doe. Leuke dingen doen met vrienden en familie en gelukkig staat er al heel veel gepland. En in 2020 ga ik voor de trails. Lekker lopen in de natuurlijk en genieten van de omgeving. Met een beetje geluk wordt ik er dan ook wat sterker van. Daar ben ik dit weekend dan ook meteen aan begonnen en hebben Jochem en ik samen heerlijk 13 km in het Leenderbos gelopen. En het was mooi om te combineren met een gezellig bezoek aan mijn vader.

Een erg mooie manier van hardlopen vind ik dat trailen. Al zijn de verzorgingsposten dan weer niet zo heel goed voor de lijn met al dat snoep. Ook hebben we bij de finish nog even gewacht om de echte toppers van de zondag binnen te halen. Frank en Saskia die gewoon de 52km trail hadden gelopen, echt super knap. Daar moet ik nog niet aan denken, maar zeg nooit nooit.

En zo heb ik in het eerste weekend van het jaar al mooi 2 nieuwe doelen met elkaar gecombineerd. Of je nu op 1 januari of op 17 september start met je voornemens of doelen, dat moet niks uitmaken. Als je er zelf maar voor de volle 100% achter staat.