Roparun

Zoals al vaker gezegd is mijn focus veranderd. Ik ga niet meer voor de lange lopen, maar mijn focus ligt volledig op de Roparun. Eerder heb ik gewerkt aan een duurvermogen tot en met 25 kilometer en nu combineer ik dat met snelheidswerk. Waarom ik mijn snelheid wil verhogen? Tijdens de Roparun geven wij een gemiddelde snelheid op van 11,5 km per uur. Hoewel ik weet dat er snellere lopers in mijn team zitten die mij compenseren wil ik hier wel zo dicht mogelijk bij in de buurt komen.

Vaak krijg ik de vraag hoe werkt de Roparun nou precies? Doordat dit mijn 5e Roparun wordt denk ik wel dat ik dit kan uitleggen. De Roparun is een lange estafette, namelijk van Parijs naar Rotterdam. 532 kilometer. Ontstaan uit een weddenschap tussen 2 vrienden, waarvan een de marathon kleineerde en beweerde dat het pas echt was als je naar Parijs liep. Dit deden ze uiteindelijk ook en het geld wat ze hiermee hadden opgehaald wilde ze aan een goed doel schenken. Het geld is naar de gebruik om het verblijf van de patiënten van de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam te veraangenamen. Na 29 jaar is dit flink uitgegroeid en wordt er niet meer van Rotterdam naar Parijs gelopen, maar juist andersom. Ro-Pa staat voor Rotterdam – Parijs.

Wat doen we onderweg?

Deze afstand lopen we met 8 lopers opgedeeld in een A en een B team. Het A of B team bestaat uit een busje met 2 chauffeurs, 2 fietsers en 4 lopers. Per shift lopen de lopers van het A of B team 50 kilometer, waarbij iedere 1,5 kilometer de loper gewisseld wordt. De lopers worden begeleidt door een fietser voor de loper en een fietser erachter. Nadat iedere loper ongeveer 8x aan de beurt is geweest heeft dat busje “rust” en kan het naar het kampement rijden. Daar staan de masseurs en kwartiermakers te wachten met een lekkere maaltijd en proberen we nog even een hazenslaapje te pakken. Zo gaat dit 48 uur door totdat we de complete 532 kilometer afgelegd hebben en we ons feestje kunnen vieren in Rotterdam.

De binnenstad van Rotterdam staat vol. Allemaal vrienden, familie en bekenden van de vele deelnemers staan iedereen aan te moedigen en te feliciteren met de prestatie. Er zijn niet alleen teams die uit Parijs vertrekken, ook zijn startlocaties in Bremen en Zwolle, deze eindigen wel allemaal in Rotterdam. Het maakt niet uit wat je rol binnen het team is, het is van iedereen een prestatie. Als er maar 1 schakel wegvalt in het team dan heb je een probleem. Want stel dat ik als loper nog zelf m’n eten zou moeten koken of erger mezelf moet masseren. Dan houdt dat in dat ik nog minder rust heb. En daarom is het ook zo’n intense teamprestatie.

In dit weekend worden vriendschappen voor het leven gesmeed. Je kan je voorstellen dat wanneer je al 1,5 dag wakker bent de emoties hoog oplopen. Niet zoals vaak gedacht irritaties, maar juist ook verdriet of geluk. Wat je voelt tijdens deze tocht is bijna niet uit te leggen aan iemand die nooit mee is gegaan. Dat maakt dan ook de speciale band met de teamleden onderling. Ik zeg zelf altijd ik heb mijn familie en mijn Roparunfamilie.

Waarom doen we dit?

Deze banden worden niet alleen gevormd in dit weekend maar ook in de maanden ervoor. De prestatie leveren we namelijk niet voor onszelf, maar juist voor het goede doel. De Roparun zamelt geld in voor het motto “Leven toevoegen aan de dagen, daar waar vaak geen dagen meer aan het leven toegevoegd kunnen worden.” Doelen of projecten die hier onder vallen kunnen aanspraak maken op geld vanuit de Roparun. Wat houdt dat nou concreet in? Er worden koppelbedden gekocht zodat de partners ook in de laatste fase nog naast elkaar in bed kunnen liggen. Maar ook zijn er workshops voor vrouwen die chemo gehad hebben om om te gaan met de uiterlijke veranderingen of een dagje weg met het gezin waarvan de papa, mama, broertje of zusje ernstig ziek is.

Wat komt er allemaal bij kijken?

Voor dit motto proberen wij leuke, gezellige en bijzondere acties te organiseren om daarmee zoveel mogelijk geld op te halen. Jeroen, Menno en ik zijn de kartrekkers van ons team. Vanaf september gaat bij ons de Roparunmodus aan. We gaan bij elkaar zitten wat we dit jaar voor acties kunnen verzinnen die net weer even anders zijn. Het onderwerp is al zwaar genoeg, de inzamelingsacties mogen daarom best een luchtiger karakter hebben. We weten waar we het voor doen.

Maar ook bedenken we wie de lege plekken binnen ons team kunnen opvullen. Want hoe bijzonder de Roparun ook is, binnen het team van 22 man, vallen er ieder jaar mensen uit. De Roparun is intensief voor de deelnemers, maar ook voor de gezinsleden. Niet meer dan begrijpelijk dat daarom de keuze wordt gemaakt een jaartje niet mee te gaan met de Roparun. Wel is het mooi om te zien dat ze dan alsnog vaak betrokken blijven bij het team. Ook zijn ook de teamleden gewoon mensen waardoor we allemaal ziek kunnen worden. Of familieomstandigheden hebben waardoor de focus even een jaar niet op de Roparun kan liggen. Het is aan ons om dan de vrijgekomen posities binnen ons team weer op te vullen. En gelukkig lukt dat ook ieder jaar weer.

Maar buiten dat we het team op orde moeten houden, moeten informeren hebben we natuurlijk ook het jaarlijkse lullen voor spullen. Het hele team moet eten, “slapen” en gemasseerd worden. Hiervoor zijn bedden, tenten, boodschappen en alles waar je maar aan kan denken voor nodig. Dit gaat echt van het eten tot aan de wc-rollen, maar ook om busjes met de bijbehorende benzine. Daarnaast proberen we zo leuk mogelijke prijzen te charteren voor de Bingo die we als inzamelingsactie organiseren. Wij willen zo min mogelijk geld uitgeven waardoor wij aan iedereen in onze omgeving om geld, spullen of wat voor andere donatie dan ook vragen. Hier kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.

De plekken van de kampementen worden op voorhand uitgezocht. Ook proberen we media aandacht voor ons team te generen en zorgen we dat we in opvallende kleding in aanloop en tijdens de Roparun zichtbaar zijn. Gelukkig krijgen we voor al deze dingen regelmatig hulp van de teamleden en zo zie je maar weer. We doen het allemaal samen. Sommige teamleden hebben meer Roparun ervaring dan ik.

Het is niet alleen het team.

Ik hoop dat ik hiermee een beetje inzicht heb kunnen geven wat de Roparun is, wat wij ieder jaar met Pinksteren doen. Maar ook vooral dat het niet alleen het Pinksterweekend is. Mijn familie weet dat ik er jaar in jaar uit niet ben met Pinksteren. Dit jaar houdt dat zelfs in dat ik er niet ben met mijn eigen verjaardag. Daarnaast weten ze dat vanaf april ik iedere week wel iets heb voor de Roparun en worden ze ook regelmatig meegesleurd. Dat kan de georganiseerde bingo zijn of een loop die we organiseren. Maar hetkan ook gaan om een teammeating die voorbereid moet worden of dat ergens de puntjes op de i gezet moeten worden.

Maar ook dat er gedurende het jaar spullen ergens in huis opgeslagen moeten worden, omdat de nieuwe tent al binnen is en we die over een maand alweer nodig hebben voor de braderie. Dan heeft het geen zin om deze in de tussentijd naar de opslagloods te brengen en vinden we wel een plekje in huis. Of omdat de bank al dat kleingeld van de collecte niet kan verwerken, zodat de bussen wekenlang gevuld in huis staan.

Dit doe ik niet alleen omdat ik het echt heel gezellig heb met deze bonus familie, maar dit doe ik vooral voor de mensen met kanker. Deze ziekte is slopend, niet alleen voor degene met deze ziekte, maar ook voor iedereen daaromheen. Dat wij in 48 uur van Parijs terug naar Rotterdam lopen dat is afzien dat klopt. Toch staat dit niet in verhouding met wat de families die met deze ziekte moeten handellen moeten doorstaan en zij kunnen helaas niet na 48 uur zeggen nu is het mooi geweest.

Hoe ben ik hierbij gekomen?

Ondanks dat in Eindhoven de Roparun niet heel bekend is wilde ik al meedoen toen ik nog in Eindhoven woonde. Maar dat hield in dat ik vanaf niks een eigen team moest opbouwen. Ik kon niet eens genoeg teamleden vinden laat staan sponsoren.

Nog altijd ben ik dankbaar dat ik 5 jaar geleden de mogelijkheid had om bij team Gers! aan te kunnen sluiten. Via mijn moeder kon ik de mannen van Gers! vragen of ik mee kon doen. Lopen dat gaat niet, fietsen dat weet ik niet, maar chauffeuren dat moet lukken. Met 100 mooie mensen ben ik dit mooie avontuur voor de eerste keer aangaan. Geen idee wat ik kon verwachten alleen maar trots dat ik er in ieder geval bij zat. Super zenuwachtig bij vertrek, want wat stond mij te wachten en wat moest ik nou precies doen. Nu zeg ik zelf tegen de nieuwe teamleden, lees de reglementen, luister naar de verhalen, maar laat het vooral over je heen komen. De Roparun dat moet je meemaken, dat moet je beleven en vervolgens vooral in je hart sluiten…

Wil je mij steunen bij de event voor het leven? Graag natuurlijk, want elke cent telt.

https://www.roparun.nl/nl/teams/alle-teams/#/teams/335

Dood gaan en weer op staan

Soms heb je van die acties waar je eigenlijk ook meteen weer spijt van hebt. Aangezien ik altijd eerst ja zeg en dan pas ga nadenken, gebeurd mij dat misschien wel iets vaker dan gemiddeld. Zo ook toen iemand op Facebook vroeg wie ook de Dodenmanstrail gaat lopen. Dat is gezellig en dat kunnen jullie makkelijk. Oké, doen we en bam meteen ingeschreven. Niet voor de gangbare 11 kilometer maar nee meteen de 21 kilometer.

Ik zei nog dat is een goede training voor de Caubergtrail een maand later. Maar eigenlijk hadden er al alarmbellen af moeten gaan bij de naam alleen al. Pas na een paar maanden ging ik eens op de site kijken wat deze trail nou eigenlijk inhield. Oeps!!! +600 hoogtemeters?! Voor de Caubergtrail zijn de hoogtemeters nog niet bekend gemaakt, maar toch dit zou in ieder geval een hoogterecord worden.

En zo zag ik dus ook pas veel later waar we moesten gaan lopen. Schin op Geul, Zuid-Limburg. Das toch al snel 2 uur rijden vanuit Rotterdam maar aangezien we een maand later daar ook de nodige hotels hebben geboekt besloten we nu een keer op en neer te rijden. Je moet wat voor je sport over hebben.

Als kind kwam ik regelmatig in deze regio. Daarom is het sowieso al leuk om weer eens terug te gaan. In de auto was er al veel herkenning, zoals de kabelbaan in Valkenburg. Hier ga ik volgende maand zeker naar terug. Zou er boven op de berg nog steeds het pretpark Sprookjesbos zijn? We gaan het zien. Voor nu hoefden we alleen nog even een parkeerplek te zoeken.

Direct na de start was er geen mogelijkheid van rustig warm worden. Meteen stijl naar boven. En hier kwam voor m’n gevoel al meteen geen einde aan. Als dit de start is, mag ik mijn borst natmaken. Hoe vaak zal ik onderweg spreekwoordelijk dood gaan. Na nog geen 200 meter vlak te hebben gelopen, mochten we ook al meteen weer een flink stuk gaan dalen. Als zo de hele weg is… Pff

De loop was echt geweldig. Ik heb via rotsen, blubberpaden en trappen de nodige stijle wallen mogen beklimmen. De ene kort en bij de ander leek geen einde aan te komen. Onderweg de nodige omgevallen bomen waar we over, onder of doorheen moesten klimmen. Heerlijk door bossen, maar ook door uitgestrekte weilanden. Door de bouwstijl van Zuid-Limburg deed het me een beetje aan de Roparun denken. Nu met Jochem voor, naast of achter me. Straks met Pinksteren met een fietser voor me en een fietser achter me. Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik de heuvels voor het Pinksterweekend heb getraind.

Jochem had het onderweg zwaar, ik liep wonderbaarlijk lekker. Of het kwam door mijn andere tactiek tijdens het ontbijt? Geen idee, maar de bananenpannenkoeken met notenpasta en een bidon met Maurten hebben me er wel goed doorheen gesleept. Onderweg de winegums en drop bij de verzorgingsposten hebben natuurlijk ook mee geholpen. Ook had ik bedacht dat ik mezelf na afloop mocht trakteren op een stuk echte Limburgse vlaai. Dat zorgde er wel voor dat ik doorliep.

Ondanks dat ik deze loop geweldig vond om te doen heb ik het onderweg natuurlijk wel zwaar gehad. Zo kwamen de 11 en 21 km lopers op een gegeven moment weer bij elkaar. Wij enigszins moe, zij zo fit als een hoentje. En daar mochten we weer, weer een berg op. Dit keer wel verhard. Op dat moment kwam er een vrouw naast mij dribbelen: “Is dit de Doodeman?” Wat is dat echt een berg dacht ik?!

We waren nog redelijk onderaan, maar ze zullen deze naam dan niet voor niks aan de berg gegeven hebben. Ik hoorde Jochem nog antwoorden: “Ik denk het wel, want die is volledig geasfalteerd.” Wat, hoe weet jij dat? Jij leest, bekijkt nooit een route van te voren. Ik ben altijd van de feitjes dus hoe kan jij dit nou weten? Maar shit dan is het einde van deze berg nog niet in zicht. Later bleek dat Jochem dit ook maar in de rij van de WC had gehoord. Maar hij had wel gelijk, 1 kilometer klimmen met een gemiddeld percentage van 7,6%. Best pittig kan ik je zeggen.

Bijna bovenaan de berg zag ik een stuk waar we in het begin ook gelopen hadden. Dwars door een weiland van een boer. Kijk Jochem daar liepen we toen straks. Later bleek dat rode shirtje met zwarte broek die ik door de Wei zag huppelen Frank te zijn. Degene die ons voor deze loop erin geluisd heeft. Daar kwamen we namelijk achter bij de drankpost die snel volgde. Hij werd dan ook hartelijk vervloekt, maar ook bedankt door ons. Hij was bezig aan zijn 2e rondje 21, wat uiteindelijk 23,5 bleek te zijn. Wij waren bijna aan het einde. De drankpost bleek uiteindelijk een Rotterdamse samenkomst te worden aangezien we nog meer bekende tegen kwamen hier. Tijdens deze pauze met snoep en cola werden de wolken steeds grijzer en begon de wind steeds harder aan te trekken. Ik kreeg het koud en besloten we dan ook weer door te lopen.

Tijdens dit event kon je zowel de 11 als de 21 meerdere keren lopen. Onderweg kreeg ik het idee dat ik er eigenlijk wel een lusje aan vast wilde knopen. Jochem dacht dat ik een grap maakte totdat ik bij de splitsing zei zullen we hier weer naar boven gaan?! Jochem keek als een konijn die in de koplampen van een auto kijkt, dus oké we gaan terug naar de finish.

Ik stond nog aan de bar om mijn Limburgse Vlaai te bestellen toen ik een harde klap hoorde. Dit bleek een kliko te zijn die hard tegen een auto aan waaide door de steeds meer opzettende wind. Gevolgd door nog een knal, dit was wel echt onweer. Binnen no time veranderde de weg in kleine beekjes. Wat een hoeveelheid water kwam er naar beneden. Toen was ik blij dat ik mijn vlaai kon gaan bestellen in plaats van dat ik nog een rondje aan het lopen was. Maar helaas de vlaai was al op.