Doelen

Inmiddels zijn we allemaal enigszins gewend aan het thuis zitten. Ook het thuiswerken in combinatie met thuisjuf zijn heeft inmiddels zijn weg gevonden. Er komt een soort van ritme in. Niet het ritme dat ik gewend ben of zelf voor zou kiezen, maar ik ben nog gezond. Dat is het belangrijkste. En verder? Het is wat is het is momenteel. Ritme dat heb ik nodig heb ik gemerkt, dat geeft mij rust.

Gelukkig vliegen bij mij de Corona kilo’s er nog niet aan maar extra opletten is het wel. Het sporten doe ik nog wel en sinds mijn laatste blog heb ik mezelf ook echt een schop onder m’n kont gegeven. Gewoon 3x in de week hardlopen, soms 4x. En de buikspieren houdt ik enigszins in vorm door thuisoefeningen nu ik niet naar de warmtecabine mag.

Deze tijd heeft mij ook wel weer kritisch naar mezelf laten kijken. Ik loop graag bij de loopgroep, heerlijk met een vaste groep en elkaars vorderingen te zien en meemaken. Alleen nu moet ik het alleen doen. Hoewel ik het afgelopen jaar veel vorderingen op hardloopgebied heb gemaakt denk ik dat er nog meer in zit.

Dat bewees ik vorige week ook wel. Gewoon even een klein rondje op zaterdagochtend voor het ontbijt. Nou dat werd een mooi PR en dat gewoon in de wijk. Ik had zelfs nog niet eens ontbeten. Dus dat biedt perspectief voor dit hardloopjaar.

Hoewel het echt nog wel de vraag is of er dit seizoen nog wedstrijden georganiseerd worden. Binnen de loopgroep hebben Jochem en ik ook wel een beetje een naam. We staan er om bekend dat we veel, volgens sommige heel veel, wedstrijden lopen. Ik vind dat altijd gewoon heel gezellig en leuk om te doen. En ik loop niet iedere wedstrijd voor een nieuw PR, soms ook gewoon om te genieten van de mensen langs de kant en het parcours. Juist daarom had ik wel verwacht dat ik het zou gaan missen. En natuurlijk het is jammer dat ze nu allemaal zijn afgelast, maar missen doe ik het nog niet.

Misschien ook wel omdat mijn doel van dit jaar nog niet is weggevallen. De New York Marathon is namelijk nog niet afgelast, deze staat “pas” op 1 november. Steeds meer mensen zeggen dat ik dit wel kan vergeten, maar ik vergeet helemaal niks zolang het niet officieel is. En daarom train ik gewoon lekker door. Nu nog het kortere werk en intussen mijn snelheid verbeteren.

Anderhalve week geleden heb ik daarvoor hulp ingeschakeld. Een persoonlijk schema op basis van mijn eigen kunnen en mijn eigen doel. De marathon in New York in ieder geval onder de 5 uur lopen.

Deze week ben ik daarmee aan de slag gegaan. Hoewel de schrik me om m’n hart sloeg bij sommige beoogde tempo’s vond ik het erg leuk om kennis te maken met een nieuwe manier van trainen. Hoezo na een duurloop nog 5 sprintjes trekken of ieder 10 minuten versnellen tijdens een loopje? Nu, na mijn eerste nieuwe trainingsweek kan ik zeggen, het bevalt me prima. En het is mooi dat mijn lichaam aan mijn hoofd laat zien dat ook ik die tempo’s aan kan.

Natuurlijk is het niet alleen hosanna. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, ik baal soms echt wel. Maar ik denk dat we dat allemaal hebben en dat mag ook. Zo heb ik enorm gebaald en misschien nog steeds wel dat de Roparun dit jaar niet door gaat. In 2020 loop ik de New York Marathon, maar de Roparun lopen was minstens net zo belangrijk. Dat waren mijn 2 grote doelen voor 2020. Ook voor de Roparun heb ik hard gewerkt. Op het gebied van lopen, maar ook om geld in te zamelen. De inschrijving van Jatogniettan?! gaat niet verloren en in 2021 zijn we er gewoon weer bij.

Waarom ik zo gepassioneerd ben over de Roparun? Daarvoor moeten jullie eind volgende week toch echt de Runner’s World kopen. Want in het mei nummer staat een mooi interview met mij Vanaf ongeveer 25 april ligt deze in de winkels…

Het is stil

Overal is het stil. En ook ik ben stil. We moeten er voor elkaar zijn, maar tegelijkertijd is eigenlijk alles onwerkelijk. De straten zijn leeg en als ik op tv een film kijk is mijn eerste gedachte: ” Houdt afstand van elkaar!”. Hetzelfde denk ik als ik even een boodschap ga doen en iemand komt in mijn “aura”. Een aura van 1,5 meter momenteel. Alle clichés zijn waar, we zitten in een slechte film en niemand weet hoe lang het duurt. Maar toch doen we het allemaal wel. We vinden onze draai erin en we dealen ermee. De enige dag voel je je er beter bij dan de andere.

Er is de afgelopen weken veel gebeurd, maar dit is voor mij de eerste keer dat ik er iets over schrijf. Niet omdat er niet mee bezig ben geweest, niet omdat ik er niet over wilde schrijven. Maar ik wist niet goed wat ik erover kon zeggen. Iedereen is aangedaan en toch is alles relatief. Natuurlijk baal ik dat de Rotterdam Marathon, de Roparun en alle andere events die ik had staan zijn afgelast.

Net nu ik allerlei dingen op de planning had staan die ik eigenlijk al jaren wilde doen. Maar wie ben ik er om er van te balen terwijl er mensen in het ziekenhuis liggen te vechten voor hun leven of de mensen die nu opeens geen inkomen meer hebben doordat al het werk is weggevallen. Waar heb ik het dan nog over met mijn lopen?! Deze tweestrijd heeft ervoor gezorgd dat ik nog niet veel heb gedeeld.

Het is wennen om zoveel thuis te zijn en het verstoort mijn ritme. Mijn werk gaat door, met volle toeren heb ik het idee en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik ben van 4 dagen naar 5 dagen pr week gaan werken en dat zorgt er in ieder geval voor dat ik bezig ben. Daarnaast is Jochem’s zoon de halve week bij ons waarbij we dus ook aan de slag mogen met het schoolwerk van een 7-jarige. En als het schoolwerk af is dan pas begint het echte werk. Een kind van 7 entertainen die opeens zijn vriendjes niet meer ziet en ook niet verder kan komen dan het tuinhek en dat terwijl het eigen werk ook gewoon doorgaat.

Een avond in de week mag ik Skypen met mijn oma. Zij zit namelijk in een verzorgingstehuis met de ziekte van Alzheimer. De eerste dagen dacht ze dat zij deze griep had veroorzaakt en voelde ze zich schuldig en verdrietig. Dat maakte mij ook verdrietig, want juist nu kunnen we niet naar haar toe om te zeggen dat het niet door haar komt. Gewoon een arm om haar heen slaan. En het duurt nog wel even voordat we naar haar toe mogen.

Wel belt ze veel. Maar ik merk dat deze ziekte juist in deze tijd erg moeilijk is. Opeens vraagt ze steeds aan mij waar Nikki is en of die bij mij is. Als ik zeg dat ik Nikki bent geeft ze aan dat ze die andere bedoeld. Voor mij als enig kind is het dan ook echt een raadsel wie ze bedoeld, maar ik reageer er niet meer op. Wel maakt dit me bang. Weet ze nog wie ik ben als ik wel weer langs mag komen? Of komt de tijd die ik sinds de diagnose gevreesd heb nu toch echt dichterbij?

Ik weet het niet, niemand weet het. En dit is een van de dingen die mij bezig houdt. En zo heeft iedereen ongetwijfeld zijn of haar eigen twijfels of onzekerheden. Het is wat het is nu en we moeten het er mee doen.

Hardlopen is normaal een goede uitlaatklep. Gedachte op 0, blik op oneindig en gaan. Of anders in ieder geval de gedachten weer ordenen. Toch heb ik er deze week moeite mee. Waar ik de eerste 2 weken prima kon gaan lopen en ook graag ging moet ik me nu echt vooruit schoppen. Het alleen lopen is niet echt mijn ding. Ik mis mijn loopmaatjes om elkaar er doorheen te trekken. Als het even kan proberen Jochem en ik wel samen te gaan of de kleine gaat op de fiets mee. Maar als dat allemaal niet lukt en ik moet alleen gaan dan is mijn motivatie 0.

Toch is het niet zo dat ik naast het werken alleen maar Netflix zit te kijken. In huis zijn zo’n beetje alle klusjes gedaan, de zolder is uitgezocht en opgeruimd en nu is de tuin aan de beurt. Plantenbakken gekocht, planten erin en nu worden de schuttingen opnieuw in de beits gezet. Allemaal leuk en aardig en natuurlijk ben ik er blij mee. Maar toch sporten was in mijn leven gekomen en dat moet er niet meer uit.

Daarom gebruik ik deze blog nu ook als een stok achter de deur. Vanaf vandaag ga ik minimaal 3x in de week lopen. Weer in een ritme komen al zal het een ander ritme zijn dan ik gewend was. Dat maakt niet uit. Ik denk dat iedereen wel heeft laten zien dat we ons kunnen aanpassen als het leven opeens zo drastisch veranderd. Dan kan ik een verandering in mijn hardloopritme ook wel aan.

Vandaag zou de Rotterdam Marathon zijn. Niet lullen maar lopen. Voor veel mensen de dag die al maanden groot omcirkeld in de agenda stond. Dat lopen gaat nu niet door, maar voor mij is deze hele periode een marathon. Iedere stap vooruit is een stap dichter bij de finish. De weg naar de finish is zwaar, maar opgeven is geen optie. Ergens in het Kralingse Bos wacht de man met de hamer, maar als je de Coolsingel op draait…. Nu ontbreken alleen de kilometer borden, je horloge geeft ook geen tussenstand aan dus geen idee waar we zijn, maar we komen er wel. En hopelijk kunnen we volgend jaar terugkijken op een gekke tijd, iets wat ik nooit meer hoop mee te maken. Maar hopelijk kunnen we dan tegen elkaar kunnen zeggen: “We hebben het geflikt met elkaar.”