Hoeveel laagjes kan je aan?

Ik kan best zeggen dat ik een tijd uit de running ben geweest. En het voelt heerlijk om weer aan de slag te zijn. M’n trainingen weer netjes af te werken en me in het zweet te werken. Alleen heb ik het idee dat ik me af en toe wel onnodig in het zweet werk.

Ik kan namelijk best een koukleum zijn. En zeker in deze periode wanneer het altijd koud is als je naar buiten stapt heb ik er moeite mee om de juiste kleding uit te zoeken. Iets waar ik voor mijn gevoel nog niet eerder zulke problemen mee heb gehad.

Ik weet niet of het komt doordat we nu door Corona veel minder naar buiten gaan, doordat ik nu niet “meegegroeid” ben met het weer of omdat ik er een tijdje uit ben geweest. Maar ik betrap me er op structureel verkeerd gekleed te zijn als ik ga lopen. Beter gezegd: ik heb structureel teveel aan waardoor ik me alleen daardoor al in het zweet werk.

Deze tijd van het jaar vind ik heerlijk om in te lopen, zolang het maar droog blijft. En ik heb altijd goed geluisterd naar het laagjes principe. Gelukkig kan ik daardoor onderweg vaak alsnog iets uit doen, maar een shirt om m’n heupen gebonden is niet de ideale hardloopgear. Daarom wacht ik daar meestal mee totdat ik het gevoel heb dat ik op ontploffen sta en het dus eigenlijk al aan de late kant is. Wat kleding betreft is lopen in de zomer een stuk makkelijker.

Aangezien ik een halve kast heb met alleen maar hardloopkleding kan ik niet zeggen dat het aan de spullen ligt. En zoals gezegd ik heb niet het idee dat dit andere jaren zo gespeeld heeft, maar dit jaar vind ik het lastig. Gelukkig maakt het mijn plezier in lopen er niet minder om, het is alleen een extra hindernis erbij.

En dan heb je nog van die dagen dat de temperatuur op zich wel meevalt maar er zoveel wind en regen is dat het alsnog lastig is om de juiste kleding uit te zoeken. Of het waait zo hard dat ik mijn training nog een dagje uitstel. Dat doe ik vandaag. Deze zondagochtend een keer geen hardlopen voor mij maar meedoen met de spelletjes van de kleine man. Morgenochtend als de wind wat meer is gaan liggen haal ik mijn kilometers wel weer in.

Keep on dreaming

2020 is het jaar van de plannen die in de prullenbak belande. Voor mij waren dat de Roparun en de New York Marathon. Naast alle concerten die ik eindelijk weer eens in 2020 zou gaan bezoeken Maar dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij, maar voor iedereen.

Hoe moeilijk het soms ook is om weer een plan te zien sneuvelen, toch is het feit dat ik niet de enige ben een steun voor mij. En daarom durf ik ook te blijven dromen. Want ooit kunnen we weer aan de startlijn verschijnen, concerten bezoeken of gewoon lekker met vrienden naar de kroeg.

En doordat ik toch blijf dromen en wel heel erg graag doelen stel in mijn leven. Ik leef namelijk op lijstjes waar ik met liefde en plezier dingen vanaf streep. Daarom schreef ik me in voor de loterij van de Berlijn Marathon, de sixstars is namelijk ook zo’n lijstje wat steeds weer in mijn gedachte opduikt. Mijn originele plan was 2020 New York, 2021 London en Berlijn en 2022 Tokyo proberen.

New York 2020 ging niet door, maar ergens vind ik New York 2021 ook nog een enge gedachte of dat doorgaat of niet. Reizen naar Berlijn zie ik sneller doorgaan dan reizen naar Amerika. En daarom dacht ik wie niet waagt wie niet wint. Hoogstwaarschijnlijk word ik toch niet ingeloot en in het “ergste” geval loop ik in 5 weken Berlijn en New York. Dan loop ik Berlijn op snelheid en geniet ik in New York van de bruggen. Dus zo gedacht zo gedaan. En natuurlijk schrijf ik mij niet alleen in, maar Jochem wordt ook meteen ingeschreven. Misschien heeft een van ons twee wel geluk en daarom voor de zekerheid ook maar meteen een hotel geboekt.

Na het luisteren van de podcast Suzy Q&A hoorde ik dat Susan Krumins een boek heeft geschreven. Dat ze een hardwerkende doelenjager is en dat dat verklaarbaar is door haar lijstjes. Deze opmerking maakte me nieuwsgierig. En toen ik hoorde dat het een soort werkboek is voor de hardloper om gedurende het jaar opmerkingen te plaatsen en lijstjes te maken wist ik het zeker dit boek moet ik hebben.

Enigszins teleurgesteld dat PostNL het nu wel erg druk heeft. Hierdoor zag ik iedere dag in de app dat het boek bezorgd zou worden, maar aan het einde van de dag was de bezorging weer netjes opgeschoven naar de volgende dag. Voor iemand die het geduld van een vierjarige heeft is dat best lastig, maar ook ik weet dat er nog altijd ergere dingen zijn. Op woensdag 16 december kwam daar de loting van de Berlijn marathon nog bij. Althans vanaf 16 december en dat woordje vanaf is voor mij natuurlijk iets wat liever niet in mijn woordenboek voorkomt. Zeg gewoon op welke dag je iets bekend maakt. Nu moet ik deze dag en iedere 5 minuten mijn mailbox en mijn brievenbus checken…

Gelukkig komt de post meestal best op tijd en toen ik tijdens een videocall een harde BAF hoorde wist ik genoeg. Het boek is in ieder geval binnen, het boek met de titel “Dreams”. Mag ik vandaag verder dromen en de marathon van Berlijn toevoegen aan mijn to do list voor 2021? Maar eerst het lijstje afvinken om te kijken welke type loper ik ben, want daar ben ik dan wel heel nieuwsgierig naar. Geen hardwerkende dromenjager, maar dat had ik ook niet verwacht. Wel de leergierige professor, omdat ik met statistieken en grafieken alles analyseer.

Inmiddels was de avond aangebroken en begon ik op Instagram steeds meer te lezen dat mensen in of uitgeloot waren. Daarom nog even snel m’n mail checken. Niks in mijn postvak en ook niks in mijn spam. Maar wacht nu staat er een (1) bij Postvak In. Zou het, zou het? Ja hoor het is van SCC Events maar uit het onderwerp kan ik geen uitslag opmaken. Dus snel openen en het enige dat ik lees is: “You Made it! De rest van de mail sloeg ik voor het gemak over, nee eerst Jochem bellen.

De eerste woorden die ik zei waren: “Het maakt me niet uit wat jouw uitslag is, maar ik ben ingeloot! Vet hé!” Ook niet zo heel aardig van me, maar wel enthousiast. Jochem trok daaruit meteen de conclusie dat hij niet ingeloot was, maar hij zou me aan de kant wel komen aanmoedigen. Aardig wat later belde Jochem mij terug: “Ik mag met je meelopen”. Nou toen konden wij allebei onze blijdschap niet op. We schrijven ons één keer in voor de loting met het idee van het zal toch wel niet lukken, maar dan zijn we gewoon allebei ingeloot.

En des te meer reden om te genieten van de dromen die je hebt. Want soms heb je geluk en komen dromen gewoon uit. Ik heb er nu voor 2021 drie, namelijk Roparun (rondom Eindhoven), Berlijn en New York. En de weg er naartoe mag ik veel lijstje maken en afstrepen in mijn werkboek: Dreams. 2020 is een jaar om snel te vergeten, 2021 here we come!

Terug van weggeweest

Het is een tijd stil geweest. Heel stil. En zelfs de loopschoenen zijn even niet onder gebonden. Soms neemt het leven een ander loopje met je.

Op 21 september ben ik namelijk aan een nieuw avontuur begonnen. Een nieuwe baan. En vanwege de verscherpte Corona maatregelen werd dat al snel mezelf in leren vanuit huis. Al moet ik zeggen dat de telefoon bij al m’n collega’s altijd aanstond om me te helpen. Toch was ik hierdoor genoodzaakt om een nieuw ritme in mijn week te vinden. Zeker met de bijkomende vermoeidheid van een nieuwe baan.

Toen ik hier aan leek te wennen had het leven toch nog iets anders voor me in petto. Namelijk een spierscheuring in m’n kuit en dat niet eens tijdens het lopen. Maar tijdens mijn slaap! De pijn in m’n rug was al weer een tijdje aanwezig, maar ik dacht ik trek het wel totdat mijn chiropracticer terug is van zijn vakantie. Helaas dacht mijn lichaam daar anders over en tijdens het uitrekken in m’n slaap schoot het in mijn kuit. Nadat ik er na een paar dagen nog niet op kon staan wist ik zeker dat het niet goed zat en dat bleek ook zo te zijn.

Blij was ik dat ik na een paar weken rust toch alweer rustig kon beginnen met dribbelen en het verval leek ook alles mee te vallen. Maar ook toen kreeg ik niet de tijd om me weer volledig op het hardlopen te storten. Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijk. Er brak Corona uit in het verzorgingstehuis van mijn oma en mijn oma werd niet gespaard. Het eerste weekend werden we er al naartoe geroepen, want de koorts liep op tot 40 graden. Maar gelukkig herstelde ze hier ook weer van en kwam ze zelfs weer uit bed.

Toch mocht dit niet van lange duur zijn en verloor ze haar kracht. Slikken ging niet tot nauwelijks en na 4 weken ziekbed moest ze haar strijd opgeven. Blij ben ik voor het feit dat ik bijna dagelijks langs haar bed heb gezeten en dat ik haar heb kunnen zeggen wat ze voor me heeft betekend. Want dat is bijna niet in woorden uit te drukken. Vorige week donderdag hebben wij op haar geboortedag voor de laatste keer afscheid van haar genomen. Maar in mijn hart zal ze er altijd zijn.

Deze week was het voor mij tijd om de draad weer op te pakken en mijn hardloopschoenen onder te binden. Door een fikse verkoudheid loop ik er bij als een hijgend nijlpaard, maar ook dat komt wel weer goed. En zeker na zo’n tijd van niet of nauwelijks lopen en stress is de draad weer oppakken echt heerlijk. Genieten van de zon en de kou op mijn gezicht. Lopen in deze tijd van het jaar vind ik het fijnste wat er is, tenminste als het niet regent. 11 kilometer onafgebroken lopen, ik ben er nu blij mee. De snelheden en de grotere afstanden komen vanzelf wel weer.

En zeker in de ochtend is de natuur op zijn mooist. De dauw op de weilanden, de zon weerkaatsend in het water, blik op oneindig. De week overdenken, de stress vergeten en just me myself and I. Of juist zoals vanmorgen, met een klein groepje kletskousen tijdens het lopen praten over de kerst, de kinderen en de werkzaamheden.

Ik ben blij dat ik een paar jaar geleden deze sport heb ontdekt en blijf hier voorlopig nog van genieten.