Rocket science

Om mij heen hoor ik regelmatig dat het lastig is om gemotiveerd te blijven om te lopen in tijden van Corona. Zelf merk ik dat ik voldoende motivatie heb, maar dat ik wel moeite heb met het stellen van (realistische) doelen.

De laatste tijd mag ik weer veel lange afstanden lopen van mijn trainer. Ik geniet er volop van en het gaat me vooralsnog goed af. Maar waar ik wel moeite mee heb is dat ik geen idee heb waar ik sta. Mijn tempo’s in de duurlopen gaan omhoog, maar wat voor tempo’s kan ik dan lopen in mijn interval? Van de week had ik bijvoorbeeld een lange interval van 20 min vol gas op het programma staan. Ik liep door de stad, maar wilde toch 5:15 halen en dacht echt dat dat moest kunnen. Maar uiteindelijk kwam ik niet verder dan 5:23. En waar zou ik nu staan op een 5 of op een 10?

Het maakt niet uit en het is zeker niet een van de levensvragen. Maar ik ben niet voor niets een analist. Dus ik ga voor mezelf de tempo’s analyseren, waardoor ik ook ga dromen. De wedstrijden die nu nog in mijn agenda staan genoteerd zijn de marathons van Berlijn en New York. En de marathon is ook precies de afstand waar ik weinig vergelijkingsmateriaal heb.

In 2019 heb ik mijn laatste en enige marathon gelopen. De weg er naartoe heb ik als heel zwaar ervaren. Niet alleen de afstanden uitbouwen, maar ook de mentale stress die ik destijds heel erg heb gevoeld. Ik vond er werkelijk niks aan en ik zou het daarom ook maar 1x doen. Maar toch is er iets raars met mezelf aan de hand.

Ik vond het heel zwaar en ik ben dat zeker niet vergeten, maar toch stop ik deze ervaringen weg. De loopjes tot 25 kilometer gaan me al een stuk beter af dan destijds en de zenuwen zijn ook al een tijdje weg. Vorige week liep ik de 25 km met een gemiddelde van 6:11, dat heeft m’n gedroom helemaal aangezet.

In 2019 liep ik namelijk de marathon in een gemiddelde van 7:18. Maar ik was toen met name erg bang voor de afstand en wat ik onderweg zou tegenkomen. Een stop meer bij een dixie moest dan ook zeker kunnen, want het was toch warm? Daarom goed op mezelf letten. Dat ik de volgende dag alleen last had van een blaar zegt denk ik ook genoeg over hoe ik deze marathon heb gelopen. Voor 2020 was mijn doel New York onder de 5 uur lopen. En nu? Nu droom ik er van om Berlijn 2021 onder de 4:30 uur te lopen. Is het reëel? Ik heb werkelijk geen idee. Want een reality check is nu niet mogelijk. Maar ik geloof er wel in. En dat is al de eerste stap na die 4 en een half uur.

Genieten met een hoofdletter G

Zelden heb ik zo genoten van een loop als vandaag. Werkelijk alle omstandigheden waren ideaal, zodra de zon op kwam gaf deze een heerlijke warmte af. De vergezichten waren prachtig en alles voelde goed aan. Mijn buurman had een mooie route bedacht langs de IJssel naar de Maas en zo naar de Coolsingel. Want er stond voor vandaag 25 kilometer op het programma, iets wat ik al zeker een half jaar niet meer had gelopen. Dan is het wel fijn als je kan genieten van de omgeving.

Dat ik daarvoor wel om 06:00 mijn wekker moest zetten op mijn vrije zondag nam ik op de koop toe. Ik had afgesproken dat we om 08:00 zouden vertrekken. Toen ik dit afsprak was ik alleen vergeten dat we dit weekend op vakantie in eigen stad zouden zijn. Daarom extra vroeg de wekker om terug naar ons eigen huis te gaan, in de uithoek van de stad. Hoewel ik gewoon in Rotterdam was stapte ik in de auto met een laagje sneeuw en kwam ik aan met alleen een paar plassen water. Er was geen sneeuw te zien.

Toen we vertrokken was het nog donker, maar het was ook mooi om te zien hoe snel het dan lichter wordt. Wel was het op sommige stukken goed glad. Ikzelf had deze route nog nooit gelopen en het was echt genieten van de omgeving. Daarnaast leek ik aardig op mijn spreekstoel te zitten. De kilometers vlogen voorbij. Ik had eerder het idee dat ik ergens in de polder liep dan dat ik van Rotterdam naar Rotterdam liep. Want de huisjes aan de IJssel leken eerder op kleine dorpjes dan op delen van Capelle. Het was zelfs zo genieten dat ik er niet eens aan gedacht heb om onderweg een foto te maken.

Bij de Maasboulevard kwam ik tot de conclusie dat ik flink aan het doorlopen was. Veel harder dan dat ik had verwacht en bij thuiskomst bleek dat de laatste 2 kilometer ook nog de snelste kilometers waren was dan ook een aangename verassing. Het zal vast de koffie zijn geweest die we onszelf als doel hadden gesteld. Het geeft in ieder geval hoop voor de rest van het seizoen en ik denk dat ik mag concluderen dat ik na een periode van blessure en weinig lopen weer back on track ben.

Blue january

Een ding weet ik al heel lang, ik haat januari. Ik hoor je al denken, nou nou haten is dat niet wat overdreven? Maar nee dit komt echt uit mijn tenen.

Ik hou van de zon, maar ik ben niet per se een zomermens. Maar de dagen in januari zijn mij vaak echt te kort en te donker. Vroeger ben ik een periode neerslachtig geweest en ik kan gelukkig zeggen dat ik daar overheen ben, maar in januari lijk ik altijd een terugslag te krijgen. Niets om je zorgen over te maken, maar dan zit ik even niet lekker in m’n vel.

In december maakte ik me daarom al zorgen om de maand die ging komen. Nu heb ik niet alleen te dealen met mijn eigen strubbelingen in deze maand, maar ook de lockdown die niet voor afleiding kan zorgen. Want er zijn normaal gesproken weinig maanden waarin ik zoveel uit eten ga als in januari. En daarbovenop ook het gemis van mijn oma, of beter gezegd mijn 2e moeder. Pff wat een gemis.

Toch viel het me niet tegen. Tot halverwege vorige week. Mijn nachtrust ging over in onrustig liggen woelen in bed en overdag liep ik met mijn ziel onder mijn arm. Vaker tranen in mijn ogen dan een lach op mijn gezicht. En door drukte op mijn werk had ik ook geen tijd om een stukje te gaan hardlopen.

Daarom heb ik afgelopen weekend 2x mijn loopschoenen aangetrokken. Zaterdag had ik de hoop om nog even voor de sneeuw uit te kunnen gaan lopen, maar toen ik bij 3km begon te twijfelen of het water nu over het pad waaide of dat er nu echt iets viel begon ik al te vermoeden dat dat plan niet zou slagen. Toen ik de witte vlokken echt kon zien wist ik het zeker. Slik, ik ben bijna in de polder en het lijkt erop dat ik de volledige weg de wind van voor heb. Ja hoor, dat werd echt beuken tegen de wind in. En hoewel ik onderweg moeder natuur regelmatig heb vervloekt was het achteraf toch echt wel weer lekker. Zeker omdat dit er voor zorgde dat het aanvoelde als een flinke workout.

Voor zondag had ik beloofd weer een rondje met Jochem te gaan lopen. Dat hebben we de laatste tijd niet vaak gedaan vanwege een blessure van hem. Hierdoor keek ik oprecht uit naar ons rondje. Eerst moesten er wel nog nieuwe lampen opgehangen worden, waardoor er wat ajeto taferelen ontstonden. In ieder geval blij met het eindresultaat.

Het was goed dat ik Jochem een rondje beloofd had, want mijn zin was weer in m’n schoenen gezakt. Daardoor was het meer de vraag waar gaan we gingen lopen in plaats van of we gingen lopen. Ik had een error in mijn hoofd, maar geïnspireerd door de Run Rdam Icons besloten we de auto bij mijn moeder neer te zetten om zo een rondje door de stad te gaan hobbelen. En dat deed mij echt goed. De donderwolken verdwenen als sneeuw voor de zon, zeker toen de regen ook verdween.

Het is ongelooflijk wat lopen kan doen met je mindset en juist dan ben ik ook blij dat ik me hierin kan verliezen. Zeker de rondes in gebieden waar ik niet zo vaak loop zorgen ervoor dat mijn hoofd goed leeg wordt. En over twee weken is het gelukkig al februari. Toen kreeg ik vandaag ook nog te horen dat ik met de foto’s van gisteren een paar nieuwe Brooks schoenen heb gewonnen. Dat is een mooi lichtpunt! Dank jullie wel Run2day Rotterdam.

Grenzen verleggen of gewoon gekkenwerk?!

Ik doe het maar één keer maar intussen staat mijn to do lijstje vol met marathons. Leuk zo’n werkboek voor hardlopers met allemaal lijstjes, maar het legt ook meteen mijn inconsistentie bloot. Eerder deze week kreeg ik de herinnering aan mijn uitspraak in voorbereiding op de Rotterdam marathon. Leuk zo’n marathon, maar ik doe het maar een keer.

Hoewel ik de marathonvoorbereiding heel zwaar heb gevonden, schreef ik me een paar weken na deze uitspraak in voor de New York marathon. En toen moest ik mijn eerste hele nog gaan lopen Want als ik Rotterdam kan, dan is New York toch ook wel heel vet. Dat deze uitspraak in de metro’s hing terwijl ik me al had ingeschreven voor New York vond ik destijds al dubieus.

En dat is het begin van het einde geweest. Want nu 2 jaar later heeft mijn wensenlijst zich flink uitgebreid. En hoewel ik er halve marathon de leukste afstand vind om te doen en je daar ook hele leuke trips voor naar het buitenland kan maken, kriebelen een paar marathons inmiddels ook. Nou ja een paar

En wat misschien het meest schokkende is. Er zitten ook uitdagingen tussen die nog heftiger zijn. Zo lijkt me de Two Oceans in Zuid-Afrika ook erg gaaf. Maar dat is gewoon 56 kilometer. En misschien nog wel extremer de Dopey challange. Want die Disneyruns zijn zo leuk om te doen en in Amerika is het helemaal next level. Maar dan loop je wel 5, 10, 21 en 42 km in opeenvolgende dagen. Dat is echt gekkenwerk! Maar wel leuk!

Vorig jaar vond ik het al eng om en de Roparun en New York te gaan lopen, maar nu plak ik er ook nog Berlijn tussen. Natuurlijk vind ik het nog steeds eng, maar aan de andere kant merk ik ook dat het lopen van lange afstanden me steeds beter af gaat. Daarnaast is de uitspraak van Pippi Langkous wel redelijk mijn levensmotto: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dat daarvoor meestal weken van nagels bijten aan vooraf gaan neem ik dan wel voor lief.

En zei ik een paar jaar geleden niet dat je mij alleen op asfalt tegen zou komen? Wat doen die trailschoenen dan in de kast? En vind ik het zowaar nog leuk ook. Wanneer mag ik mijn eerste 30 trailkilometers gaan maken? Hopelijk dit jaar nog.

Ik geniet ook oprecht van het grenzen verleggen en het dromen over mooie nieuwe uitdagingen. En dat ik daar soms ook nog op bijzondere of mooie plekken op de wereld kom is helemaal mooi meegenomen. Het bewijst wel maar wat we stiekem meer aankunnen dan gedacht.

En zo verzink ik op deze zondagmiddag weer lekker verder in mijn gedachte. De zon op mijn gezicht na een duurloopje van 21 kilometer, wat moet je anders doen…

Je hoeft niet altijd alles te zeggen

In de loop der jaren heb ik me al vaak verbaasd over wat mensen allemaal denken te mogen zeggen. En nu dat iedereen de goede voornemens weer uit de kast heeft gehaald lijkt dat nog weer te versterken.

Als tiener schroomde ik niet om iedere jonge man of oude viezerik die een opmerking durfde te maken over mijn voorgevel een klap te verkopen. Dat stadium ben ik gelukkig voorbij. Of dat dat komt doordat ik het makkelijker langs me neer kan leggen of doordat ik weet dat zij toch niet beter weten dat weet ik niet. Maar meestal trek ik me er niet zo veel van aan. Meestal.

Vorig jaar tijdens de gouden singelloop kwam weer eens de oude Nikki naar boven. Langs de gracht was een terras. Een terras met een stuk of 10 mannen, 50+ met een ietwat grotere bierbuik dan gemiddeld. De tafel stond vol met halve glazen bier en aan hun geroep te horen waren dat niet de eerste glazen die ze gedronken hadden.

Als hardloper raak je gewend aan de opmerkingen tijdens de eerste kilometer met “Kom op, je bent er bijna” of “ Goed bezig” dat soort dingen. En ik moet zeggen ik geniet daarvan, ik vind het leuk als het publiek enthousiast is daar ga ik toch net een stukje harder van lopen. Maar deze mannen hadden iets anders in gedachte. Ze vonden het namelijk nodig om van de verte al te roepen: “ Kijk daar met dat witte shirt, die heeft dikke tieten.” En toen ik dichterbij kwam kwamen er nog wat andere opmerkingen achteraan. Ik stond net op het punt om het terras op te lopen toen ik zag dat Fabian een paar meter verder stond om mij aan te moedigen. In een split second besloot ik daarom nog wel even een opmerking over hun buiken te maken en dat het wellicht niet geheel onverstandig zou zijn als zij ook eens een stukje zouden gaan lopen. Vergeet dan alleen niet een BH voor die buik van jullie. Om vervolgens een high five aan Fabian te geven en mijn boosheid om te zetten in een eindsprint naar de finish. Om het vervolgens weer snel te vergeten.

Ik moet hier alleen aan terug denken omdat ik nu tijdens mijn 2 loopjes in januari weer opmerkingen kreeg waarvan ik denk: “ Hoe dan?!” Op 1 januari liep ik een progressief rondje plas. Niet te snel maar toch ook echt niet langzaam. Een man kwam langs mij lopen en wenste me de beste wensen. Van hetzelfde natuurlijk. Maar net voordat hij wat meer aanzette kon hij het niet laten om ook nog even te zeggen dat het goed is om meteen mijn goede voornemens uit te voeren. Nu wel volhouden hé! WTF, ik loop al jaren 3x in de week hard. Hoezo denk jij dat ik een beginneling ben die dit alleen maar doet om de goede voornemens?!

En vandaag had ik een langere duurloop op het programma staan. Ik liep alleen en had daarom ook mijn trailvest om. Dat is makkelijk om mijn telefoon in weg te stoppen, maar ook wat te eten en drinken voor onderweg mocht ik het nodig hebben. Het was erg druk met zowel hardlopers, wandelaars en fietsers. Geen probleem, we passen ons aan elkaar aan en ik heb nog nooit zo vaak goedemorgen gezegd. Totdat er 2 wandelaars stilstonden om een losgeraakte veter te strikken. “Zo jij hebt een bijzondere BH aan, werd me op voorhand al geroepen. Zie je dat, zij kan drinken uit haar tiet.” Van mannen had ik dit verwacht, maar van twee vrouwen?

Lieve mensen, zullen we leven en laten leven. Iedere stap die iemand zet is er 1 en dat is heel mooi. Het maakt niet uit of je maatje 36 of 46 hebt. Als mensen in beweging zijn kan dat al een overwinning op zichzelf zijn. Een 5 km kan voor een beginneling aanvoelen als een marathon voor een ervaren hardloper en dat is ook juist het mooie van deze sport. Ik ben ook begonnen met +100 kg een paar jaar geleden en een tight is dan niet het kledingstuk wat je het liefste aan hebt. Maar nu weeg ik 20kg minder en hoop ik dit jaar 2 marathons te lopen. Dus laten we het houden bij een Goedemorgen/ Goedemiddag of een Goed bezig? Al die andere opmerkingen over hoe iemand eruit ziet of wat ze aan hebben is nergens voor nodig. Ik kijk alweer uit naar de: “ Kom op, je bent er bijna” als ik nog 40 km moet lopen.