Na lange tijd

Vandaag mocht ik na lange tijd weer eens een “echte” wedstrijd lopen. En het was wel duidelijk dat het even geleden was. Mijn zenuwen gingen alle kant op.

De zenuwen die ik ook wel zelf veroorzaakt heb door in een overenthousiaste bui te roepen dat ik de 5 nu wel eens onder de 25 minuten wil gaan lopen. Daar maakte Jochem dankbaar gebruik van door er dan ook direct een etentje op te zetten. Volgens hem was het niet haalbaar en toen ik even rustig ging rekenen en tellen kon ik eigenlijk ook geen andere conclusie trekken.

Op dat moment stond mijn beste tijd op 26:27. Weliswaar gelopen tijdens een 10 kilometer, maar 5 kilometers achter elkaar onder de 5:00 lopen zou een hele uitdaging worden. In mijn hoofd had ik mijn beoogde tijd al wat afgezwakt en 25 laag zou mooi zijn. Toen mijn trainer dat deze week ook nog bevestigde kwam er een nieuw realistischer doel: onder de 25:30. Zo net na de vakantie en de warme periode is dit een eerlijker doel.

Maar ja dat etentje hè. Daarom Jochem maar alvast bericht dat onder de 25 er nu echt niet in zat, zoals hij ook al zei. Hij begon te lachen, maar zei ook meteen:” Nik als je in de 25 loopt loop je al echt flink door hoor, als je dat loopt trakteer ik je alsnog.” Dat moet haalbaar zijn Niet dat het nou echt iets uitmaakt of zijn pinpas of die van mij getrokken wordt, maar het gaat om het idee.

Sinds lange tijd lette ik op zaterdag weer extra op of ik voldoende dronk. En ook al stond er op we zaterdagavond nog een etentje op de planning, dat mocht geen probleem zijn. Het was bij de Italiaan dus een lekkere pasta maaltijd is niks mis mee. En dat is ook prima krachtvoer voor een wedstrijd. Ook kozen we voor de vroege shift, want dan kon ik lekker op tijd m’n bed in. Allemaal prima plannen die ook prima werkte in de uitvoering.

Totdat ik in bed lag en merkte dat ik wel erg lang naar het plafond lag te staren. Hmm 12 uur het wordt toch echt wel tijd om te gaan slapen, maar om 2 uur lag ik nog steeds te draaien en om 3 uur ook nog. M’n maag begon ook steeds vaker samen te knijpen. Iets wat voor mij niet vreemd is, want dat heb ik standaard met warm weer of als ik stress heb. Toen ik uiteindelijk om 7 uur na wat hazenslaapjes wakker werd wist ik dat ik in ieder geval niet uitgerust aan de start zou verschijnen.

De ochtend stond voor mij vol met stress en ik geloof dat ik thuis al zo’n 6x naar de wc was gegaan voordat ik om 10:00 van huis vertrok. Bij de eerste stoplicht ging ik al de verkeerde richting op, maar ruim op tijd reedt ik de parkeerplaats op. Ik zag al direct m’n trainer staan dus konden we nog even face to face het raceplan bespreken. Rustig aan beginnen en vanuit daar versnellen. Ook keken we nog even hoe de wind stond, maar die was toch minimaal.

Na de temperatuur check en nog een dixie bezoek liep ik direct door naar de startnummers. Alles was ruim opgezet zodat 1,5m geen enkel probleem was. Bij de startnummers kreeg ik te horen dat ik direct door mocht lopen om te starten, want er was niemand voor. Maar graag wilde ik nog wel even m’n startnummer vastmaken. En dan kon ik toch echt direct van start. Geen tijd meer om na te denken of nog zenuwachtiger te worden, maar hup gas er op.

En daar liep ik dan direct de polder in. De wind was inmiddels wel aangetrokken en ik merkte dat ik aardig tegen de wind in moest beuken. Met af en toe een blik op m’n klokkie concludeerde ik dan ook dat het zo wel erg rustig beginnen werd. Maar straks loop ik aan de overkant terug dan heb ik deze wind in m’n rug. Voor mij onverwacht kwam toen ook de zon door, die was ook meteen heet. Maar niet zeuren Nikki de trainer zei niet voor niets:” een 5 doet pijn, mag ook pijn doen het is ook zo weer voorbij.” Dus kom maar op met die pijn dacht ik.

Bij 3 km ging ik rekenen en concludeerde ik dat ik zo boven de 26 zou lopen. Dat was niet de bedoeling dus nu al gas er op. Maar niet teveel, want het is te lang om nu al te gaan sprinten. Zo dan dit voelt wel erg zwaar, maar toen ik nog een keer op m’n horloge keek zag ik dat ik al op 4,2 km zat. Ook kwam de finishboog wel erg dichtbij dus nu echt alles los. Niet meer op m’n horloge kijken, maar alles geven.

En toen was het alweer voorbij. 25:47 is de officiële tijd. Meteen een realitycheck, maar toch ben ik prima tevreden. 40 seconden van m’n oude pr afgelopen en ik weet dat er nog meer in zit. Fijn om te weten waar ik nu sta om vanuit daar weer verder te bouwen. Want de tempo’s die ik nu loop zijn al tempo’s waar ik eigenlijk alleen maar van kon dromen.

En niet vergeten, wij gaan lekker uit eten

Hardloopdip

Alweer een aantal weken geleden kwam het onvermijdelijke bericht, de New York Marathon is gecanceld. Ondanks dit nieuws was ik nog vol motivatie. Dan ga ik voor Eindhoven en als ook die geannuleerd wordt dan loop ik gewoon zelf 42,2 km ergens in Rotterdam. Hoewel ik het wel had verwacht was de klap voor mij groot dat ook Eindhoven geannuleerd werd. In ieder geval groter dan ik zelf had durven denken.

En pfoe hé. Een marathon zonder enige ondersteuning, hoe kon ik dat zelfs maar overwegen. Ook was ineens mijn complete zin in hardlopen weggeslagen. Ik snap dat de warme temperaturen daar ook niet aan meehielpen, maar toch was ik dit niet van mezelf gewend. Er was namelijk ook heel veel moois waar ik energie uit kon halen. Zoals het vinden van een nieuwe baan. En niet zomaar een baan, mijn droombaan.

Toch kon ik even niet de discipline opbrengen om om 5 of 6 uur in de morgen de wekker te zetten. Om zo toch een rondje in aangename temperaturen te kunnen maken. Het was ook even een periode dat ik werkelijk schijt aan alles had. Ik at weer alles wat los en vast zat en de fles wijn werd een stuk vaker open getrokken. En ik liet dat ook maar even gebeuren. Per slot van rekening kunnen we niet 52 weken in het jaar op onze toppen van ons kunnen presteren.

Het dieptepunt was voor mij vorig weekend in het zuiden van het land. In maart hadden we de Caubergtrail gepland staan, maar door het welbekende Corona ging dat niet door. Gezien de reistijd hadden wij er ook maar een hotel bijgeboekt. En hoewel de hotels nooit echt dicht zijn geweest hadden we er geen zin in om ons 3 dagen op te sluiten in een hotelkamer. Daarom hadden we het weekendje Maastricht en Valkenburg verplaatst naar een willekeurige datum in de zomer. Dan zouden we de meeste kans hebben dat we daar wel iets konden doen.

En dat willekeurige weekend was vorig weekend. De eerste dag lekker slenteren en culinair genieten in Maastricht om de dag erna door te rijden naar Valkenburg. Een plek waar voor mij heel veel jeugdherinneringen liggen. En dan kunnen we meteen tegen de Cauberg oplopen, dat is een mooie training. Het leek mij een heerlijk plan.

Hoewel ik normaal gesproken enorm geniet van het lopen in een andere omgeving kon ik er nu echt niet van genieten. Ik irriteerde me werkelijk aan alles. De hitte, de ketting om mijn nek, m’n camelback en dan ook nog eens tegen die heuvel oplopen. Toch wisten we er uiteindelijk 11 kilometer van te maken, maar ik was erg blij dat ik daarna onder een koude douche kon gaan staan.

Op weg naar huis zag ik de eerste foto’s van de Lansingerlandrun. De eerste wedstrijd sinds lange tijd waar ik me niet voor kon inschrijven vanwege ons weekendje weg. En natuurlijk het is maar lopen, maar toch baalde ik wel een beetje dat ik er niet bij was.

Toen vlak daarna een vooraankondiging kwam van een tweede editie was ik erg blij. Ik kan op korte termijn toch mijn progressie op de proef stellen. En aankomende zondag is het al zover. Ik ga aan mezelf laten zien waar ik sta op de 5 kilometer.

Door deze nieuwe energie merk ik dat ik toch echt wel behoefte heb aan af en toe een wedstrijd. En doelloos trainen, daar heb ik moeite mee. Een marathon in het najaar heb ik uit mijn hoofd gezet. De komende maanden ga ik gebruiken om mijn basis te verstevigen. Inmiddels ben ik weer terug in mijn oude regime. Letten op m’n eten, proberen de vakantiekilo’s er nu echt af te trainen. Op tijd naar bed en natuurlijk genieten van de schema’s van mijn trainer. Even een paar dagen of weken een dip is niet erg en soms moet je het ook gewoon even laten gebeuren. Om daarna weer te realiseren hoe lekker het lopen nu eigenlijk is en weer met een frisse kop aan de slag te kunnen.

Ik geniet er weer met volle teugen van!

Grand Prix Run

Inmiddels zijn we weer wat verder doorgereden, namelijk naar Monaco. Dus ook hier moet weer gelopen worden. Tijdens het avondeten gisterenavond ontstond het idee om dan de route van de Grand Prix van Monaco te gaan lopen. Gezien alle curven in de bochten hier moest dat niet zo heel moeilijk zijn, maar toch voor de zekerheid nog even we snel online een routekaart gezocht.

Vanuit ons hotel zijn we binnen 1,5 km bij de bocht waar de coureurs naar beneden gaan en dan de tunnel in. Maar als we dan toch de route gaan lopen dan starten we ook bij de officiele start. Daardoor konden we wel alvast een gedeelte van het parcours verkennen en kijken waar we het beste konden gaan lopen. Want hoewel er vandaag geen formule 1 wagens door de straten rijden, de Porsches, Ferrari’s en Lamborghini’s scheuren er wel gewoon langs af.

En op deze manier konden we mooi alvast wat plaatjes onderweg schieten. Want ogen kom je hier echt te kort, wat een mooie imposante gebouwen staan hier. En op iedere hoek van de straat is wel iets van of over Grace Kelly te vinden. Heel mooi om te zien. Bizar is het als je je realiseert dat door deze smalle en stijle straten de Formule 1 wagens rijden.

Daar is het dan, in de haven. Aan de ene kant de weg, dan een strook bomen en dan een heel groot stuk geasfalteerd. Op het plaatje konden we zien dat dit de plek van de pitstop is. Nu dan op zoek naar de start/finish. Gelukkig is dat hier heel makkelijk te zien, want zowel in de pits als op de weg staat de start getekend net zoals de vakken van de verschillende posities.

Eerst nog even een slokje water voor we starten, want pff wat is het al warm zeg. Allebei zijn er al doorweekt van het zweet, maar deze ronde gaan we aan een stuk lopen. En dan broem broem hup van start. Daar gaan ze Jochem en Nikki uit Nederland direct het zebrapad over naar de eerste en enige berg. Zo wat is die stijl! En er lijkt ook bijna geen einde aan te komen, maar daar komen ze toch aan bij de dure winkels nog een klein stukje naar boven en dan zijn ze bij het Casino. Daar waar de bellboy van Hotel Paris een veel te grote koffer in de te kleine kofferbak van een Porsche Carrera probeert te proppen. Gelukkig realiseert hij zich al snel wat wij al zagen. Dat gaat niet passen.

Op het plein voor het Casino was helemaal niemand. Daarom toch maar even een foto stop. In de glazen bol onszelf en het Casino fotograferen. Aangezien het plein hier gisteren bomvol stond hebben wij namelijk het idee dat we deze kans niet snel nog eens krijgen.

En dan hup weer in looppas. Gelukkig kunnen we meteen weer een heuveltje naar beneden want die puist van net was echt killing. Even een stukje vlak en dan op naar de bochten naar beneden. Wel met de rem erop anders zijn we wel heel snel beneden en met de wegwerkzaamheden in deze stijle bocht is dat niet handig.

Beneden na deze bochten kunnen we snelheid gaan maken, want daar duiken we de tunnel in. Wat een verademing! Even geen zon, maar alleen maar schaduw. Hup het gas kan er inderdaad weer op. Maar zodra we er naar buiten lopen worden de motoren opgeblazen. Vol in de zon bam dat is een klap. Ik weet me redelijk te herstellen, maar merk dat Jochem niet meer kan. Dus daar gaat ze, Nikki Lauda weg van Jochem de afstand wordt steeds groter. Ik weet dat het nog ongeveer een kilometer is en besluit deze vol gas te gaan en dan maar zien waar we op uit komen. Ik zie een kilometertijd van 5:23 op mijn horloge verschijnen. In deze temperaturen is een kilometer dan nog best ver en zeker omdat er nog een gemeen heuveltje in de bocht in zit. Maar dan ben ik al op het laatste rechte stuk voor de finish van de pitsstraat beland en kan het niet ver meer zijn. De blokjes komen steeds dichter bij en ja hoor daar zijn ze!!!

Vlug een supermarkt in om wat koud drinken te halen, want het water in m’n camelbag is gewoon vies lauw. En we mogen nog een stukje terug naar het hotel. Ik besluit dan ook om de heuvel aan het begin van het parcours nogmaals op te rennen. 25 hoogtemeters in 300m weet ik nu en verder rustig terug op naar ons ontbijt. De benzine moet nodig aangevuld worden.

De rest van de dag koelen wij onze motoren af in onze eigen pitstraat bij het hotel.

Lopen aan de Franse kust

Zoals voor velen van jullie werden ook onze vakantie plannen dit jaar gewijzigd. Dit keer stond er geen trip naar het buitenland voor een georganiseerde loop op het programma, maar gewoon een echte vakantie. Vanwege een gesloten hotel op Kos werd er besloten de auto naar Zuid-Frankrijk te pakken. Aangezien ik nog nooit met de auto op vakantie ben geweest is dat voor mij een hele uitdaging.

En de eerste uitdaging begon al met het inpakken van de spullen. Alles zo efficiënt mogelijk inpakken zodat het ook allemaal daadwerkelijk past. Nou die challenge heb ik gewonnen, want uiteindelijk had er zelfs nog wel meer in gepast. Dus gelukkig ook genoeg ruimte voor mijn loopschoenen.

Wel zouden we rustig aan naar het zuiden rijden met tussendoor 2 overnachtingen zodat de vakantie bij het vertrek van thuis al begint. En zo stond mijn eerste loop gepland op een tussen locatie.

De wekker werd al om 06:30 gezet zodat we nog een beetje de warmte voor konden blijven. Althans dat hoopten we, maar dat plan mislukte. Na 2 dagen in de auto te hebben gezeten en even wennen aan de heuvels en de warmte kon ik niet anders concluderen dan dat ik letterlijk pap in de benen had. Nadat er bijna een blaffende hond over een tuinhek sprong had ik er genoeg van. “Laten we terug naar het hotel lopen, meer zit er vandaag toch niet in”. Na een heerlijke douche was ik weer fris en fruitig om in de auto te stappen en weer verder te rijden.

Inmiddels zijn we alweer 2 dagen in St. Tropez en wilde ik het graag opnieuw proberen. Een mooie route hadden we al in ons hoofd, maar we wisten ook dat het niet makkelijk zou worden. Ons hotel ligt namelijk op een heuvel dus het laatste stuk zou zwaar gaan worden. Toch lekker naar beneden lopen richting de haven van St. Tropez om even ongegeneerd bootjes te kijken en dan weer terug. Op weg naar beneden kwam ik er achter dat de heuvel precies 1 kilometer is en naar beneden ging dat natuurlijk een stuk makkelijker.

Zelfs om 07:00 was het al druk naar het centrum toe, maar er stond tenminste nog geen file. In het centrum aangekomen lagen de boten natuurlijk nog wel aan de kant. Bijzonder om te zien hoe het personeel bezig is de boten weer spik en span te krijgen en de boodschappen aan boord brengen zodat daar straks weer het leven op kan beginnen. En stiekem ook wel leuk om ongegeneerd te gaan staan kijken. Dat vind ik ook het mooie aan hardlopen in het buitenland. In de vroege morgen in alle rust de straatjes van de vreemde stad ontdekken. Kijken waar de leuke tentjes zitten en zien hoe de stad ontwaakt.

Inmiddels liepen wij er niet echt St. Tropez waardig bij Het water droop langs mijn gezicht en mijn armen leken wel een spiegel met al dat zweet erop. Daarnaast hadden we het wel gezien dus besloten we terug te lopen. Eerst langs de kust, maar al snel was daar ons pad omhoog. Hoewel ik vast beraden was om in een stuk naar boven te lopen begon ik al snel te piepen en te kraken. Sommige stukken waren echt heel stijl. Mijn ademhaling zat heel hoog en daarom besloot ik na 700m toch een paar meter te wandelen. Ik kon echt niet meer. Gelukkig werd mijn ademhaling al snel rustiger en kon ik weer aanzetten voor het laatste stuk.

Blij dat ik was dat ik boven was… Jochem zat kort achter me aan. En voordat wij onze mondkapjes gepakt en opgedaan hadden kwam het hotel personeel al naar buiten met twee flesjes water en onze kamersleutel. Dat is pas service. Gezien hun gezichten vraag ik me af of ze al veel van dat soort gekken hebben gezien. In plaats van in de koude airco op de loopband te gaan staan voor dag en douw al naar buiten om te gaan lopen in de hitte.

Ain’t no mountain high enough

Deze week is mijn lichaam een beetje aan het protesteren. Ik denk dat ik ook wel weet hoe dat komt. Ik ben namelijk met 101 dingen bezig en mijn lichaam heeft daar denk ik een beetje genoeg van. Veel stress van van alles en nog wat en nu wil het denk ik rust. Gelukkig heb ik over een paar dagen vakantie.

Toch begon ik vandaag met volle moed aan mijn blokken training. Alleen direct bij de eerste brug ging mijn rug piepen en kraken. Afzetten lukte bijna niet waardoor ik besloot het programma even links te laten liggen en gewoon op gevoel te gaan lopen. Toen ik zag dat ik de 2e kilometer alweer liep in 5:39 begon ik toch wel te twijfelen of ik de juiste keuze had gemaakt.

Gezien de hitte op de vroege morgen besloot ik richting skiberg te gaan, want daar kan ik een beetje onder de bomen door lopen. Ik dacht nog bij mezelf maar vandaag laat ik de bergen wel even links van me liggen.

Totdat ik in de verte de uitkijktoren zag staan. Deze ben ik nog nooit opgeklommen vanwege m’n hoogtevrees. Wel heb ik het eerder geprobeerd maar dan draaide ik bij de 2e trap alweer heel snel om.

Vandaag zei iets in mij: “Ik ga het wel doen!” Eerder deze week werd mij namelijk tijdens een gesprek gevraagd of ik mezelf met een titel van een song kon omschrijven. Aangezien de meeste titels en artiesten niet in mijn hoofd blijven zitten vond ik dit een hele lastige vraag. En moest er echt even goed over nadenken. Ik wilde namelijk ook laten zien dat ik niet snel opgeef en geen uitdaging uit de weg ga. En daarom dat ik uiteindelijk kwam op: Ain’t no mountain high enough.

En daar moest ik vandaag aan denken tijdens mijn rondje rennen. Ik ga zowel op werk als privé gebied inderdaad geen uitdaging uit de weg. Ik hou er zelfs van. En opgeven? Dat komt ook niet in mijn woordenboek voor. Totdat ik de lucht in moet. Of het nou gaat om in een vliegtuig stappen of dat ik veilig achter de raam sta in een flat. Ik sta te bibberen op mijn benen. Laat staan als iets in de open lucht is dan sta ik niet alleen te bibberen op m’n benen, maar wordt ik ook misselijk.

En nu, nu heb ik zomaar ineens besloten dat ik die toren op ga klimmen. In de open lucht met een open trap, maar ik ga het doen. Ik rende er met volle moed naartoe. De eerste trap op. Oeps pff waarom wilde ik dit. Nog een trap verder. Ga ik dit echt doen?! Een voorzichtige blik naar boven bracht mij tot de conclusie dat het echt nog wel een aantal trappen zijn. Toch vind ik dat ik niet moet zeuren en gewoon door moet lopen. Voordat ik het weet ben ik over de helft. Daar begint mijn hartslag toch echt wel te stijgen, maar ik ben er aan begonnen en ik zal doorzetten.

Waar de energie en drive opeens vandaag kwam is mij nog altijd een raadsel. Toch ging ik door. De laatste treden welliswaar vastgeplakt aan de trapleuning, maar ik ging door. Nog 2 trappen, nu ga ik zeker niet meer opgeven. Nog 1, kom op Nik je bent er bijna. En daar stond ik dan opeens. Helemaal bovenin op de uitkijktoren. Het uitzicht boeide me niet zoveel. Ik wil een foto als bewijs en dan snel naar beneden. Na een troste selfie kon ik het ook niet laten om nog even foto’s van het uitzicht te maken, maar toen was het voor mij wel klaar. Ik heb mezelf overwonnen, ik ben helemaal naar boven gegaan en ik heb er foto’s van gemaakt.

Ain’t no mountain high enough!!