Blue january

Een ding weet ik al heel lang, ik haat januari. Ik hoor je al denken, nou nou haten is dat niet wat overdreven? Maar nee dit komt echt uit mijn tenen.

Ik hou van de zon, maar ik ben niet per se een zomermens. Maar de dagen in januari zijn mij vaak echt te kort en te donker. Vroeger ben ik een periode neerslachtig geweest en ik kan gelukkig zeggen dat ik daar overheen ben, maar in januari lijk ik altijd een terugslag te krijgen. Niets om je zorgen over te maken, maar dan zit ik even niet lekker in m’n vel.

In december maakte ik me daarom al zorgen om de maand die ging komen. Nu heb ik niet alleen te dealen met mijn eigen strubbelingen in deze maand, maar ook de lockdown die niet voor afleiding kan zorgen. Want er zijn normaal gesproken weinig maanden waarin ik zoveel uit eten ga als in januari. En daarbovenop ook het gemis van mijn oma, of beter gezegd mijn 2e moeder. Pff wat een gemis.

Toch viel het me niet tegen. Tot halverwege vorige week. Mijn nachtrust ging over in onrustig liggen woelen in bed en overdag liep ik met mijn ziel onder mijn arm. Vaker tranen in mijn ogen dan een lach op mijn gezicht. En door drukte op mijn werk had ik ook geen tijd om een stukje te gaan hardlopen.

Daarom heb ik afgelopen weekend 2x mijn loopschoenen aangetrokken. Zaterdag had ik de hoop om nog even voor de sneeuw uit te kunnen gaan lopen, maar toen ik bij 3km begon te twijfelen of het water nu over het pad waaide of dat er nu echt iets viel begon ik al te vermoeden dat dat plan niet zou slagen. Toen ik de witte vlokken echt kon zien wist ik het zeker. Slik, ik ben bijna in de polder en het lijkt erop dat ik de volledige weg de wind van voor heb. Ja hoor, dat werd echt beuken tegen de wind in. En hoewel ik onderweg moeder natuur regelmatig heb vervloekt was het achteraf toch echt wel weer lekker. Zeker omdat dit er voor zorgde dat het aanvoelde als een flinke workout.

Voor zondag had ik beloofd weer een rondje met Jochem te gaan lopen. Dat hebben we de laatste tijd niet vaak gedaan vanwege een blessure van hem. Hierdoor keek ik oprecht uit naar ons rondje. Eerst moesten er wel nog nieuwe lampen opgehangen worden, waardoor er wat ajeto taferelen ontstonden. In ieder geval blij met het eindresultaat.

Het was goed dat ik Jochem een rondje beloofd had, want mijn zin was weer in m’n schoenen gezakt. Daardoor was het meer de vraag waar gaan we gingen lopen in plaats van of we gingen lopen. Ik had een error in mijn hoofd, maar geïnspireerd door de Run Rdam Icons besloten we de auto bij mijn moeder neer te zetten om zo een rondje door de stad te gaan hobbelen. En dat deed mij echt goed. De donderwolken verdwenen als sneeuw voor de zon, zeker toen de regen ook verdween.

Het is ongelooflijk wat lopen kan doen met je mindset en juist dan ben ik ook blij dat ik me hierin kan verliezen. Zeker de rondes in gebieden waar ik niet zo vaak loop zorgen ervoor dat mijn hoofd goed leeg wordt. En over twee weken is het gelukkig al februari. Toen kreeg ik vandaag ook nog te horen dat ik met de foto’s van gisteren een paar nieuwe Brooks schoenen heb gewonnen. Dat is een mooi lichtpunt! Dank jullie wel Run2day Rotterdam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.