Buiten de gebaande paden treden

Soms doe je iets impulsief en geniet je er juist extra hard van.

Dat had ik afgelopen week. Onverwachts veranderende onze weekendplanning en daarom besloten Jochem en ik donderdagavond ons nog lastminute in te schrijven voor de winterrun van zaterdag bij de Rotterdamse Alp. In de eerste plaats omdat ons dit wel een leuke afwisseling lijkt op onze “normale” wedstrijdplanning. Maar ook omdat een goede bekende van ons deze run mee organiseert. Altijd leuk om dit te steunen, deze mensen stoppen er per slot van rekening veel tijd en energie in.

Vanwege een feestje op vrijdag en ook wil ik mijn duurloop van de zondag niet overslaan, omdat ik afgelopen week al weinig gelopen heb, kiezen we voor de easy 5 kilometer. Gewoon omdat het kan en misschien kan ik nog wel iets aan mijn 5 kilometer tijd doen Nou daar was niet goed over nagedacht.

Allereerst bleek op de fiets er naartoe dat de aangekondigde storm niet overdreven was en ook besefte ik dat ik alweer een paar weken niet meer op de Alp had gelopen. Tijdens de inschrijving dacht ik dus aan een heuveltje, maar op de fiets bleek dit al wel wat meer te zijn. Daarnaast miste ik mijn dagelijkse dosis cafeïne aangezien ik mijn koffie onder het apparaat had laten staan. Nou die tijd kon ik dus maar beter loslaten per slot van rekening was dit ook bedoeld als funrun. Vervolgens spreek ik in de kantine met nog wat bekenden en dan weet ik het zeker. Ik ga gewoon voor de fun lopen. De route bestaat namelijk vrijwel alleen uit off-road paden.

Bij de start stampt een voorste loper middenin een plas waardoor er al veel mensen onder zitten, maar dat blijkt bij de finish nog niks te zijn. Eerst via het schelpenpad een stevige heuvel op. Gelukkig loop ik dit pad vaker tijdens de heuveltraining en weet ik zowaar nog wat mensen in te halen. Totdat er opeens een vrijwilliger op het pad staat als we de heuvel weer af lopen. Er staat een hek open en we mogen een weiland in. Plof, slurp… Oké dit is wel heel modderig en na de eerste plas weet ik dat dit meer een obstacle run gaat worden.

Het is dan ook zwaar, heel zwaar. Bijna de helft van het parcours gaat over modderpaden waarbij ik regelmatig tot aan mijn enkels in het slijk sta. Als ik even niet aan mijn benen hoef te trekken om uit de modder te komen loop ik de pittige heuvels op. Al snel ben ik dan ook erg blij dat ik dit rondje niet 2x hoef te doen vandaag.

Wel ben ik blij dat ik me uiteindelijk heb ingeschreven. Oké het is zwaar maar dit is ook heel leuk, een beetje spelen in de modder. En daarnaast kan ik onderweg genieten van de mooiste uitzichten op deze bijzondere plek, ik maak dan ook regelmatig een fotostop.

Vlak voor de finish mogen we nog via een wankele brug een vijver oversteken en dan staat daar de boog. Een lekkere sinaasappel en wat water pakken om terug te lopen iedereen binnen te halen. Want wat ik niet verwacht had was dat ik zelfs Jochem achter me had gelaten en hoe leuk is het dat ik nu hem mag binnenhalen.

Na afloop heb ik mezelf, na het schoonschrobben van mijn schoenen nog wel even getrakteerd op een warme chocomelk met slagroom. Ook kan ik terug kijken op een erg leuke loop. Een keer iets anders zo’n cross. En een mooie bevestiging van ons plan om in 2020 meer trails te gaan lopen.

En als kers op de taart kreeg ik vandaag nog een mooie foto doorgestuurd.

Ik weet het is in mijn leeftijdscategorie en ook was het maar een kleine loop, maar toch leuk om te zien dat ik als 5e over de finish ben gekomen bij de vrouwen tot 35 jaar.

[blog gride=“17”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.