Te hard lopen of te hard genieten?

Vaak hoor ik om me heen dat ik te veel loop. Te veel wedstrijden, te lange afstanden. En ik roep zelf altijd:”overal waar te voor staat is niet goed’. Natuurlijk zijn dit allemaal goedbedoelde opmerkingen en vind ik het heel lief dat mensen bang zijn dat ik overbelast raak of geblesseerd. Dat zou namelijk ook mijn ergste nachtmerrie zijn. Ik ervaar het dan ook totaal niet als vervelend, maar ik vind het wel mooi om hier eens aandacht aan te besteden.

Mijn tweede naam is natuurlijk niet voor niets eigenwijs en daarom vaar ik blind op mijn eigen vertrouwen. Maar buiten dat ben ik ook echt van mening dat het wel meevalt. In 2019 heb ik iets minder dan 1400 kilometers gelopen, als ik om me heen kijk heb ik meer voorbij zien komen. Ik loop alleen veel wedstrijden en afgelopen jaar ook nog eens regelmatig in het buitenland waardoor deze bij iedereen goed op het netvlies blijven zitten.

Oké ik geef toe Reykjavik, Great North en de Disney challenge in 1 maand tijd met daartussen nog de Airborne freedom trail dat was inderdaad wel erg veel. Dat kan zelfs ik niet ontkennen. Maar ook hier heb ik wel mijn wedstrijden op ingedeeld. Ik wist dat ik in Engeland langzaam zou lopen en in Disney zelfs heel langzaam met alle fotostops tussendoor. Hierdoor heb ik veel van deze wedstrijden niet als belastend ervaren.

Ja, ik loop regelmatig een wedstrijd en na de marathon had ik een doel. Iedere maand een halve marathon lopen om zo de 21 km in de benen te houden. Het maakte me niet uit of dit gewoon met een duurloop zou zijn of. bij een evenement. Uiteindelijk werd dat stiekem best vaak tijdens een evenement. Waarom ik dan toch niet bang ben voor overbelasting? Ik hoef niet iedere wedstrijd een PR te lopen. Sommige wedstrijden kies ik uit, omdat ik de omgeving mooi vind of omdat het me in ieder geval mooi lijkt.

In het buitenland lopen Jochem en ik vaak samen, zeker als het warm is. Dan kletsen we onderweg met elkaar en wijzen we elkaar op de mooie bezienswaardigheden. Een foto onderweg is dan ook geen uitzondering. Het wordt dan een soort langzame duurloop alleen dan met verzorgde drankposten onderweg. Hier kan ik minstens net zoveel van genieten als van een PR. Hierdoor is er eigenlijk geen verschil met de duurloop die ik normaal op zondag in Rotterdam zou doen.

Als ik echt een pijntje voel loop ik niet totdat het pijntje weg is. Of ik moet langs de fysio zijn geweest die me groen licht heeft gegeven. Alleen merk ik dat ik zoveel sterker ben geworden na de marathon en niet alleen mijn lichaam maar ook in mijn hoofd. Hierdoor kan ik ook gewoon meer aan.

Een voorbeeld. Vorig jaar januari ging ik voor het eerst meer dan een halve marathon lopen. Naast dat ik er slapeloze nachten over had vond ik het echt heel zwaar. Mijn benen voelde de laatste kilometers aan als lood en dat terwijl we maar 23km liepen. Dat is eigenlijk maar 1,9 km meer dan een halve marathon. Ik moest hier echt voor werken, kon niet meer bij de groep blijven en kwam amper meer vooruit. De rest van de dag was ik nergens meer toe in staat en kreeg ik zelfs koorts verschijnselen. Dat is overigens iets wat ik vaak had na een zware inspanning maar sinds de marathonvoorbereiding nooit meer heb gehad.

Afgelopen zondag heb ik 22,5 km gelopen. Het liep echt lekker en heb niet het idee dat het me heel veel moeite heeft gekost. Ik heb geen seintje van pijn gehad, oké in de middag voelde me kuiten wat stram maar dat weerhield me niet om m’n hakken aan te trekken tijdens een bezoekje aan een vriendin. En of ik hakken aan kan is voor mij meestal een graadmeter hoe zwaar de inspanning is geweest. Is deze heel zwaar geweest dan worden het sneakers of platte schoenen. Heb ik geen last van de training dan kan ik in ieder geval hakken aan.

En valt een duurloop of een wedstrijd onverwacht tegen? Dan sla ik de dinsdagtraining over en pak ik een extra rustdag. Of ik doe een alternatieve training door een korte tempoloop of een bootcamples mee te pakken. En zo blijf ik steeds naar mijn lichaam luisteren. Iets wat ik toen ik net begon met hardlopen vaak niet deed. Toen was ik ook om de haverklap geblesseerd. Nu valt dat allemaal reuze mee en zijn de echte blessures van afgelopen jaar op 1 hand te tellen. Al hoop ik natuurlijk niet dat ik nu de goden verzoek en op korte termijn weer geblesseerd raak.

Naast alleen het hardlopen heb ik afgelopen jaar veel aan mijn kracht gewerkt, met name in de core. En natuurlijk heeft het afvallen geholpen. Maar al met al kan ik concluderen dat ik gewoon sterker, beter en fitter ben geworden waardoor ik meer aan kan.

De ongemakken van een hardloper

Vorige week schreef ik al over mijn avontuur in Eindhoven. Het was een erg mooi avontuur waar ik met veel plezier aan terug denk. Toch heb ik er ook een nare gedachte aan overgehouden.

Tijdens het lopen had ik het idee dat ik met een bloedende teen liep. Na afloop bleek het geen bloedende teen te zijn maar een grote blaar die zowel aan de bovenkant als aan de onderkant van mijn tweede teen zat inclusief onder mijn nagel. Ik wist meteen dat dit niet de volgende dag over zou zijn. Vaker heb ik hardlopers horen klagen over loslatende teennagels, maar zelf heb ik hier nog nooit eerder last van gehad en dacht ik daarbij ook meer aan de marathonafstanden. Blaren wel, maar dan op mijn hakken of op de bal van mijn voet. Niet over, op en onder mijn teen.

‘S-avonds bij thuiskomst direct in een bad met soda en de volgende ochtend meteen nog een keer. Het leek erop dat mijn nagel los zat maar dat kan ik nu na 1,5 week nog steeds niet bevestigen noch ontkennen. Wel is het vocht er volledig uit en zijn alleen de randen van de blaar nog zichtbaar. Mijn nagel blijft pijnlijk en daarom loop ik al een week met een soort van condoom over mijn teen. Dit ter bescherming van mijn nagel, want snelle genezing is voor mij wel wenselijk.

Waarom? Omdat ik inmiddels aan het genieten ben van een heerlijke citytrip in de Spaanse zon van Valencia. Daar gaat de komende dagen natuurlijk veel gewandeld worden, want ik wil graag alle hot spots bezoeken. En hardlopen? Ja dat doen we hier ook. De planning is morgen de drooggelegde rivierbedding hardlopend te verkennen en dan kunnen we meteen onze startnummers ophalen. Want ja, zondag lopen we ook hier weer een halve marathon…

[blog gride=“9”]

Na regen komt zonneschijn

Vorige week zat ik in IJsland volop in de regen, maar daarnaast voelde ik mezelf afgelopen week ook als een donderwolk. Niet mogen hardlopen door het door mijn rug gaan, pijn hebben en veel op de bank liggen dat herinnert mij aan vroeger. Aan een tijd waar ik niet vaak naar terug kijk, maar soms gebeurt er iets waardoor je toch even terug gaat in de tijd.

Een aantal jaar geleden was ik echt niet zo sportief en had ik me ook nooit kunnen voorstellen dat ik zo chagrijnig zou worden van niet hardlopen. Ik had er namelijk helemaal niks mee. Totdat ik 6 jaar geleden de 5 km tijdens de Marathon van Eindhoven ging lopen. Ik had het privé niet makkelijk, had namelijk net besloten dat mijn huwelijk niet meer te redden viel. Geen gemakkelijke keuze, waar ik veel verdriet van heb gehad en er kwam zoveel bij kijken. Ook studeerde ik nog naast mijn werk en was ik er op gebrand, om mijn studie niet te laten lijden onder mijn privé situatie. Toch wilde ik een doel hebben en graag ook een sportief doel, want ik had lang genoeg stil gezeten. En daarom besloot ik om me in te schrijven voor de 5 km, vaak genoeg had ik op het Stratumseind met een biertje in mijn hand de lopers aangemoedigd. Dus nu moest ik er zelf maar eens gaan lopen.

Met de app van Evy ging ik rustig aan de slag en ik weet nog als de dag van gisteren dat ik mijn eerst 5 minuten aan een stuk moest lopen. Daar kwam geen einde aan! Pff en vervolgens werden het er 8… Maar ook die overwon ik maar weer en zo werd het steeds langer en langer. De vrijdag voor de marathon mijn startnummer ophalen wat was dit nou? Het hele Beursgebouw staat vol met spullen over hardlopen en een gevoel van trots overviel me. Ik realiseerde me heel goed dat de meeste mensen een veelvoud van mijn 5 km gingen lopen, maar toch ik ging 5 km lopen. Iets wat ik een paar maanden eerder niet voor ogen had gehouden.

Op de wedstrijddag was ik gewoon zenuwachtig, het was wat regenachtig en best koud. 6 jaar later denk ik: “Ideaal loopweer”, maar toen kwam ik niet verder dan brr en dus maar heel veel lagen kleding aan.

Tijdens het lopen had ik het al snel veel te warm en was de eerste laag volgens mij binnen 1 km al uit. Natuurlijk was ik veel te snel van start gegaan en moest ik halverwege echt even op adem komen, maar na 31 minuten en 36 seconde kwam ik over de finish en wat was ik blij en trots! Al die mensen langs de kant die je zo vroeg al staan aan te moedigen. Daar werd ik besmet met het hardloopvirus… Dat gevoel is en blijft voor mij namelijk onbeschrijflijk, maar oh zo lekker.

En die middag? Die middag stond ik in de zon met een biertje in mijn hand alle andere lopers aan te moedigen…

En waarom moet ik juist nu hier aan terugdenken? Omdat ik nu al een week en 2 dagen niet heb kunnen lopen door mijn rug en ik hier juist zo zin in heb. Ondanks dat ik gisteren met heel veel plezier hardloopmaatjes heb aangemoedigd in Hellevoetsluis, wil ik zelf ook weer op het parcours staan. Iets wat ik me 6 jaar geleden echt niet kon voorstellen.

Deze maand heb ik veel loopjes op de planning staan, te veel, maar ik wil ze niet missen. Daarom ging ik vandaag enigszins zenuwachtig naar de fysio, ik voel verbetering sinds 2 dagen en eigenlijk ook wel flinke verbetering. Maar is het voldoende? Is het voldoende om zondag alweer in Engeland te kunnen lopen? Na een gezellig praatje over allerlei loopjes kwam dan toch ook mijn vraag: “Hoe voelt het?”. Ook zijn conclusie was best goed eigenlijk en daarom mag ik morgen eens rustig aan starten met dribbelen om te kijken hoe het voelt. En tja 21.1 km zondag dat zal een flinke uitdaging worden, maar ik mag hardlopend starten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat ik met de tijdslimiet het hele parcours ook wandelend kan uitlopen dus wanneer het even niet goed gaat kan ik gas terug nemen. Zondag wordt dus een grote genietshow. Genieten van de mensen aan de kant, genieten van het lopen, genieten van de lopers om me heen en genieten van de bijzondere omgeving. En de tijd? Die vergeten we gewoon een keer.

[blog grid=”2″]