PR-zaterdag

Het was denk ik 1,5 maand geleden dat ik tegen Jochem zei dat ik in Linschoten wel een PR wilde gaan proberen te lopen. Mijn laatste poging in Reykjavik was dan wel gelukt, maar niet zoals ik had gehoopt door de pijn in mijn rug. Daarna heb ik alleen maar halve marathons met warm weer gelopen. Prima om te genieten, maar niet om snelle tijden te lopen. En dat is wel wat ik nog 1x wilde doen in 2019.

De tijden op de kortere afstanden had ik namelijk de laatste tijd sterk verbeterd, maar die halve marathon bleef steeds achter. Sinds mijn eerste halve 3 jaar geleden had ik mijn tijd nog maar met 7 minuten verbeterd. Hiervan waren er 5 minuten in 2019 af gelopen. Ik ging namelijk 2019 in met een tijd van 2:17:58 terwijl ik mijn eerste halve liep in 2:18:47.

2019 begon ik meteen met een verbetering naar 2:17:11 in Egmond. Maar vervolgens ging ik in augustus pas weer voor een nieuw PR, namelijk in Reykjavik. Dat lukte aardig, want het werd 2:11:48. Toch was ik niet echt tevreden. Dit was namelijk de wedstrijd waar ik bij het inlopen door mijn rug ging, waardoor overigens ook deze blog ontstond. Ik wist dat er meer in zat. Hoeveel meer? Daar had ik geen idee van.

En dat is dus precies de reden waarom ik vervolgens Linschoten uitkoos om weer echt mijn best te gaan doen. Ik had van veel mensen gehoord dat het een snel parcours is en eind december hoef ik ook geen warme temperaturen meer te verwachten. Nu alleen hopen op niet teveel regen en wind. Na de Zevenheuvelen werd mijn strijdplan verder uitgedacht. Daar liep ik gemiddeld 5:35. Mijn eerste doel zou worden onder de 2:10 maar ook had ik er vertrouwen in dat 2:06 moest lukken. Een ultiem doel werd 2:03. Want als ik 15 km 5:35 kan volhouden dan kan ik in Linschoten starten met 5:50. Dat probeer ik dan zo lang mogelijk vast te houden en mocht dat niet lukken dan kan ik me nog laten afzakken naar 6:00 en had ik nog steeds die 2:06 gehaald. Voor mij was dat namelijk een magisch doel. Ooit hoop ik een sub2 te lopen, maar dat ging me nu nog niet lukken dacht ik.

Mijn agenda werd vakkundig leeg gehouden in de week voor Linschoten, zelfs de collectes voor de Roparun sloeg ik over. Dinsdag en woensdag nog rustig lopen en verder rust dat was mijn strategie. Collega’s die flink aan het hoesten waren werden vriendelijk doch dringend verzocht niet te dicht in mijn beurt te komen in verband met PR-zaterdag. Het begrip PR-zaterdag werd niet echt begrepen, maar ik wist wat het inhield daar ging het om. Jochem maakte op vrijdagavond een lekkere pasta met biefstuk voor de nodige voedingsbronnen en daarna op tijd naar bed.

Ik stond uitgerust op, maar wel met een enorme snotneus. No problem, die kan nog wel wegzakken. Naarmate de tijd vorderde werd ik wel steeds onzekerder. 5:50 weggaan dat is wel erg snel, lukt me dat? En oeps ik heb nog maar 1 Maurtengel en geen sportdrank meer. Iets wat ik op voorhand wist, maar dacht ach dat maakt niet uit het is een halve. Waarom ben ik ook altijd zo eigenwijs? Gisteren zei Koot ook een gelletje op de 7 en op de 14 iets wat je zelf ook vaak doet en nu denk je er met 1 op de 10 wel te komen? Dat heb je nog nooit gedaan! En nu wil je een PR lopen. Ook weet ik dat ik snel honger krijg als ik in de middag moet lopen dus dan nog maar een extra banaan en die eierkoek kan ook geen kwaad. Vervolgens in de rij voor de bus. Iets waar ik wel iets van had gehoor maar ik had niet verwacht dat het zo lang zou duren. En koud dat het was…

Bij de sporthal was het druk erg druk, want de kwart en de halve starten vlak achter elkaar. En de 5km kwam ook alweer binnen. We verzamelde hier met een grote groep van de Loopgroep Nesselande en iedereen was gezellig druk. Ook gingen we met z’n alle naar de start om daar nog even te klappertanden voordat we aan de bak konden. En hoewel het leek alsof we vrij vooraan stonden duurde het nog ruim 3 minuten voordat we over de start gingen.

We begonnen met een paar man bij elkaar, maar mij ging dat net iets te snel. Ik moet er de eerste kilometers altijd even inkomen. En daarnaast had ik 5:50 in mijn hoofd en liep ik de eerste kilometer al 5:26 ik vond het allemaal wel hard genoeg gaan. Na 3 kilometer zag ik Jochem al terug komen zakken wat inhield dat hij zijn dag niet had, anders zou ik hem nooit nu al tegen komen. Hij wist wat mijn doel was dus na een korte blik haalde ik hem in en ging verder. Iets wat ik niet fijn vond en onderweg vaak schuldig over heb gevoeld, maar als hij een PR wil lopen haak ik ook niet aan dacht ik. De route gaat over dijkjes van dorp naar dorp. Niet de uitdagendste route maar het liep wel lekker.

Onderweg kwam ik nog iemand van de loopgroep tegen en een aantal kilometer liepen we samen op zonder maar iets tegen elkaar te zeggen. Allebei gefocust op ons eigen doel. Ik zag op mijn horloge dat ik voor het eerst rond de 5:50 ging lopen terwijl ik daarvoor harder ging en daarom besloot ik weer te versnellen. Het voelde goed. Bij 10,5 km had ik geen zin meer om te wachten op de drankpost en begon mijn gelletje op te eten. Iets wat ik niet hardlopend kan dus dan maar stevig doorwandelen. Intussen werd ik natuurlijk weer ingehaald door de mensen waar ik eerder naartoe was gelopen om er vervolgens voorbij te gaan. Nou ja had ik weer een mooi doel de komende meters. Al snel volgde ook de drankpost met warm water. Best apart maar het smaakte prima.

Vanaf kilometer 14 merkte ik dat mijn voorraadtank echt leeg begon te raken. Ik begon aan de grootste onzin te denken om in ieder geval mijn gedachte te verzetten. Want nee ik had geen honger en ik ging niet stilvallen door de honger. Bij kilometer 15 nog een snoepje en daar moest ik het dan mee doen. Bij de drankpost op kilometer 16 pakte ik per ongeluk een thee aan waar volgens mij de suikerpot in was gevallen. Een scheve bek tot gevolg maar mijn hersenen konden in ieder geval weer denken dat er voedingsstoffen naar binnen waren gegaan.

Intussen was ik natuurlijk ook aan het rekenen geslagen. Die 2:03 moest nog altijd haalbaar zijn. Wat mij ook opviel bij dit snellere tempo is dat meer mensen onderweg een praatje maakte. Bij mij kwam er niet heel veel meer uit maar het was wel gezellig. Zo had ik in ieder geval weer even een verzetje en voor dat ik het wist was ik om 18,5 kilometer. Nikki nu ben je er echt bijna dus tanden op elkaar en gaan. Want naast dat ik honger had begonnen mijn benen ook langzaam aan te protesteren. Er ontstond een brandend gevoel in mijn bovenbenen. Nou dan nog maar even rekenen ben ik weer ff bezig. De vermoeidheid was echt toegeslagen, want rekenen kon ik ook niet meer. Ik kwam namelijk op 1:59 en een beetje uit, dat kan nooit. Nog maar een keer proberen. Weer 1:59 nou laat dan maar ik zie het straks wel. Totdat er bij kilometer 20 een bord met de tijd stond 1:53 nog wat. Hè ik kan echt onder de 2 uur gaan lopen

Het deed pijn en ik had ook echt honger, ik had het idee dat mijn benen blokkeerde maar kom op Nikki doorgaan je moet en je zal doorlopen. En dat deed ik. Steeds met een focus op mijn voorganger de afstand mocht niet groter worden en als het even kon zelf dichterbij komen. Ik merkte ook dat iemand van de loopgroep die ik inhaalde bij me aanhaakte. Lekker kunnen we samen oplopen, maar achterom kijken of iets zeggen, nu even niet. De drempels in de woonwijk deden pijn en het bruggetje vlak voor de finish helemaal. Ik had het idee dat ik volledig parkeerde. Nog een keer mezelf bij elkaar rapen en gaan.

Precies bij de finish kreeg ik een appje binnen waardoor ik net mijn tijd niet kon zien. Een ding wist ik zeker het was onder de 2 uur. Maar ik wist ook dat ik 60 meter te kort kwam voor die 21,1 km. Dus ik griste een medaille uit iemands hand probeerde zo snel mogelijk door de groep mensen heen te komen om nog een paar meter door te lopen. Zo heb ik in ieder geval ook een PR op mijn horloge.

Making memories

De afgelopen week is het stil geweest op mijn blog. Dat komt niet omdat ik stil heb gezeten, in tegendeel zelfs. Het had alleen een stuk minder met hardlopen te maken. Maar des te meer met genieten van het leven.

Vorig weekend ben ik namelijk samen met mijn moeder een lang weekend naar New York gegaan. The city that never sleeps en dat gold uiteindelijk ook voor ons…

Iedere dag wandelde we heel wat kilometers dus de benen kregen geen rust. En natuurlijk kon ik het ook niet laten om nog een klein stukje te gaan hardlopen. Iedere dag waren we namelijk voor 05:00 wakker en aangezien mijn moeder geen hardloper is wilde we overdag zoveel mogelijk doen aan sightseeing. Gelukkig brand er in New York altijd licht en zo kon ik makkelijk om 06:00 even naar buiten om een stukje te hollen. Hoewel ik had verwacht dat ik de enige gek was die om dit tijdstip eruit ging stond ik in de lift al met een andere hardloper. Wel een verschil, hij in een korte broek en t-shirt en ik in een dikke tight met 2 truien aan.

Deze dag was het namelijk super koud en nu goot het er ook nog eens uit. Duidelijk was dan ook dat hij de sportschool in zou duiken en ik toch echt naar buiten wilde. Nu was het namelijk rustig in de stad dus kon ik mooi nog wat sightseeingpoints meepakken. Het was rustig in de stad, althans rustig in vergelijking met de tijden dat ik de andere dagen rondslenterde. Toch was ik wel enigszins verbaasd over de hoeveelheid mensen die nu al in driedelig grijs naar hun kantoor gingen.

Mijn doel was via Times Square naar Central Park en dan weer terug. Dat lukte niet helemaal, want de versierde stad was prachtig in het donker. Daardoor maakte ik meer fotostops dan gedacht en presteerde ik zelfs nog om het NBC ochtendnieuws te verstoren Central Park werd niet meer gehaald.

Ondanks de regen had ik wederom een smile van oor tot oor. Wat geniet ik toch van deze sport! Zo ongedwongen en vrij door een onbekende stad hollen, niet weten welke straat ik nu weer in zou slaan en wat ik dan weer tegen zou komen. Voordat ik het wist was ik ruim 30 minuten weg en besloot ik dan ook een sprintje te trekken naar het hotel. Per slot van rekening was ik voor herinneringen met m’n moeder weg en niet om loopavonturen te maken.

Ik heb nu een beetje kunnen proeven wat ik op 1 november 2020 kan verwachten tijdens de New York Marathon. De aankomende maanden zullen er veel heuveltrainingen op het programma staan, want dat zal nodig zijn. Ik weet nu al dat dit een ervaring voor het leven gaat worden.

In Central Park finishen we op 01-11-2020

[blog gride=“16”]

PR zondag

Gisteren stond de 7heuvelen op het programma. Ik werd wakker met een vooruitziende blik bleek later op de dag. Bij het ontbijt riep ik namelijk “ Vandaag is het PR ZONDAG”. Dit was eigenlijk een grap met daarin een hoop.

Ik weet dat ik vorig jaar heel hard moest werken om onder de 1:30:00 te finishen en dat lukte me toen met 3 seconden. Dat was toen namelijk mijn 1e 15 km wedstrijd. Wel een tijd die ik anderhalve maand later verpletterde naar 1:26:16 bij de Oliebollenloop in Schoonhoven.

De zevenheuvelenloop is inmiddels een ware traditie geworden binnen onze loopgroep. En ook daarom vertrok er dit jaar weer een bus met hardlopers richting Nijmegen. Niet alleen om te lopen, maar ook voor het feestje erna. Bij de opstapplaats werden de diverse weerberichten met elkaar vergeleken en een ding was duidelijk. Het gaat lekker loopweer worden.

Bij aankomst in Nijmegen gaan we allemaal naar onze vaste kroeg tijdens de 7heuvelen. Eerst even een bakkie thee om vervolgens verder te hydrateren met de nodige sportdranken. Ook kunnen we hier onze spullen achterlaten tijdens de race wat erg makkelijk is. Zeker met al die setjes kleding in mijn tas. Kort, lang of een combinatie. En voor na afloop nog een paar truien.

Diverse teammaatjes hebben een doel voor ogen vandaag net als ik. Ik hoop dezelfde tijd te lopen als in Schoonhoven en als het even mee zit hoop ik ergens in de buurt van de 1:25 te lopen. Zelf ben ik er enigszins angstig voor, want ik lijk op te zijn gestaan met allerlei pijntjes. Oftewel het pijntje hier, pijntje daar syndroom. Ik weet namelijk dat ik nergens last van kan hebben, deze week heb ik namelijk maar 1x getraind en dat was dinsdag. Maar mijn enige DNF (did not finish) is hier in Nijmegen en daarom heb ik hier erg gemengde gevoelens.

Toch maar koppie ergens anders op richten en volop kletsen met de andere lopers. Dan kan ik ook niet aan mijn pijntjes denken. Uiteindelijk lopen we met een kleiner groepje naar ons startvak, waar ik probeer een glimp van Susan Krumins op het scherm te zien. Een paar maanden geleden heb ik namelijk van haar een clinic hardlopen gehad, hier in Nijmegen. En sindsdien heb ik een sterke voorkeur voor deze kampioene. Maar voor dat we het weten mogen ook wij van start. Daarom nog even snel een succeswens voor iedereen en lopen maar.

De eerste kilometer gaat veel te hard. Ik wil namelijk proberen zo lang mogelijk een tempo aan te houden van 5:40 maar ik zie dat ik de eerste kilometer in 5:24 loop. Het voelt lekker maar ik ben bang dat ik dit niet 15 kilometer lang vol ga houden, zeker met de heuvels die gaan komen. Daarom toch maar iets inhouden. Voor mijn gevoel staan er minder mensen aan de kant dan ik me kan herinneren, maar ik merk ook dat ik erg in mijn eigen flow loop. De eerste paar kilometers vals plat omhoog ben ik alleen maar bezig met focussen op een loper voor me, daar naartoe lopen en op naar de volgende. Voor het eerst heb ik het idee dat ik in een soort van runnershigh loop en de kilometers vliegen voorbij.

Bij de eerste drankpost ga ik op zoek naar een balletje met sportdrank. Deze zijn gemaakt van zeewier waardoor er geen afval meer is en ik ben hier erg benieuwd naar. Ik baal dan ook als ik zie dat er alleen maar bekertjes staan. Dan toch maar aanpakken, even wandelen en weer door. Ik geniet volop van de natuur om me heen. Wat is dit toch een mooi gebied ondanks die pittige heuvels. Op weg naar New York moeten we hier in dit gebied ook maar gaan trainen. Maar dat duurt nog ff, eerst vandaag maar finishen. Ik weet dat de echt pittige heuvels er nu echt aan gaan komen en ben benieuwd hoe lang mijn benen het nog gaan volhouden. Ik blijf namelijk te snel lopen. Daarom tel ik voor mezelf af naar de 12 kilometer. Tot dan moet ik het vol kunnen houden. En daarna? Daarna is het alleen maar uitrollen naar beneden toe.

Voor ik het weet ben ik bij de 2e drankpost. Daar zie ik borden staan van de pods. Mooi die ga ik meepakken. Ik pak het aan en het voelt erg koud aan. Shit Nikki waarom wil jij altijd alles proberen dalijk krijg je last van je maag. Maar tijd om erover na te denken heb ik niet, want het balletje begint te smelten. Dan maar hop in mijn mond en meteen klapt het open. Oké gewoon een grote slok sportdrank. Alleen nu blijft er een vies velletje achter in mijn mond. Ik besluit dat niet door te slikken maar weg te gooien.

Bij de 12 kilometer heb ik nog meer dan voldoende energie over. Dus dat wordt lekker rollen. Ik ben niet de snelste daler en ben bergaf toch altijd enigszins bang voor mijn knieën. Daarom probeer ik er erg op te letten dat ik niet te grote stappen zet. Onderweg word ik nog aangesproken door een man die zegt vanaf het begin al achter me aan te lopen. Volgens hem heb ik een erg lekker tempo, maar moet hij me bergop laten gaan. Naar beneden kwam hij dan bij me in de buurt en zo heb ik hem onbewust door de heuvels getrokken. Erg leuk om te horen en ik probeer dan nu bergaf bij hem aan te klampen. Dat lukt me helaas niet, hij is echt een betere daler. Ondanks dat geniet ik nog steeds van alles en volgens mij loop ik ook met een smile van oor tot oor.

En de foto’s bevestigen mijn gevoel

Voordat ik het weet staan er de borden van de 500m al en het enige wat ik denk is nu volhouden. Dat PR zit er in! Achter me hoor ik een man zich hardop afvragen waarom er nu zoveel mensen nog aanzetten. Ze zullen wel een bepaalde tijd willen halen hoor ik een ander antwoorden. Nee hoor! Ik wil geen bepaalde tijd halen, ik wil de finish halen en zo snel mogelijk!

En dat is gelukt! Over de finish zag ik al 1:24:19 staan. BAM! Maar mijn officiële tijd blijkt 1:24:12 te zijn. En in het cafe zie ik ook nog eens dat ik onderweg ook mijn PR op de 5 en 10 km heb aangescherpt. Joehoe….. als een kind zo blij. Dit zijn tijden waarvan ik nooit had durven dromen dat ik ze zou lopen, maar met recht een PR-zondag.

[blog gride=“13”]