Groot, groter, grootst(e)

Vorige week kreeg ik groen licht en daarom vlogen wij afgelopen zaterdag naar Engeland. Niet voor zomaar een halve marathon, maar voor de grootste van de wereld: The Great North Run, met bijna 60.000 lopers. Oké de naam hebben ze mee, maar wat moet ik me er verder van voorstellen? Ik had werkelijk geen idee. Wat ik wel wist is dat ik heel benieuwd was, dat het in Engeland was…. en dat het groot zou worden.

Zaterdag nadat we onze spullen in het hotel hadden gelegd gingen wij dan ook meteen naar de Expo. We hadden namelijk nog maar 2 uur om ons startnummer op te halen en aangezien er zoveel mensen meedoen zal het wel druk zijn. Volgens de navigatie was het 15-20 minuten lopen dus konden we meteen iets zien van Newcastle. We waren aangenaam verrast hoe mooi Newcastle is met de oude gebouwen en bijzondere architectuur.

Op weg naar de Expo moesten we wel nog een rivier over steken via een lopersbrug. Maar via deze brug hadden we ook een heel mooi zicht op de brug waar we de volgende dag overheen zouden lopen. Op deze brug stondt heel groot het logo van de run wat een prachtig gezicht was.

Maar aan de overkant waren we opnieuw verrast. Er stonden namelijk een paar partytenten, een van de informatie en verder met name foodtrucks met hamburgers. Aangezien we al maanden bestookt werden met mails van de organisatie over de loop, maar ook over de sponsoren liepen we de trap op naar boven. Daar zal de expo wel zijn, maar eenmaal boven was het gewoon een parkeerplaats. Uh is dat daar beneden de Expo?! Waar we 2 weken geleden verbaasd waren over hoe groot de Expo in Reykjavik was, was nu het tegenovergestelde het geval. Beneden meteen naar de informatietent, want waar zijn onze startnummers dan?! De paniek sloeg enigzins toe. Maar bij de informatietent stonden een paar bakken met startnummers en ook die van ons. Waar zijn alle andere startnummers dan? Totdat we ons realiseerde dat alleen de buitenlanders hun startnummer moesten ophalen.

Op zondag dan ook vroeg naar de start, want nu zal het wel druk zijn. Daarnaast is de finish aan de kust en kunnen we onze spullen in speciale bussen naar de finish laten brengen, maar ik voorzie chaos dus wil er op tijd bij zijn. In de straten rondom het hotel zien we al wel wat lopers, maar vlak voor het park bij de start is het opeens een mierenhoop. Vanuit werkelijk iedere straat komen er hordes mensen aanlopen en vanaf toen werd het een geschuifel met duizenden mensen. Mensen in hardloopkleding, maar ook complete kostuums. Het systeem bij de bussen was behoorlijk overzichtelijk en in de 2e bus konden wij onze tassen al droppen. Wel jammer dat je vervolgens in tegenovergestelde richting terug naar de start mag, maar via een pad tussen de bomen (en veel plassende mensen) lukte ons dat vrij snel.

Vervolgens loop je langs het eerste startvak, met daarin de beker die gewonnen kan worden, maar ook de pro’s die van start gaan verder door naar achteren. Gelukkig hadden wij vak D, maar het liep door naar vak K! Later op het scherm zagen we hoeveel mensen er stonden en dat was bizar. Maar buiten dat er veel mensen meedoen staan er minstens net zoveel mensen langs de kant van de weg. The Great North Run is naar mijn idee een volksfeest voor de regio, want tijdens de 21,1 km was er werkelijk geen leeg plekje te vinden en op veel plaatsen stonden de mensen rijen dik. Ook heb ik niet geweten dat ik zo’n internationale naam had, want ik heb nog nooit zo vaak mijn naam horen roepen tijdens een loop.

Toch was het niet mijn loop. Of het nu komt dat ik hem als run, walk, run heb gedaan vanwege mijn rug of dat ik me er wellicht teveel van had voorgesteld. Ik weet het niet. De eerste paar kilometers en de laatste paar kilometers zijn prachtig mooi, maar verder loop je op een soort van N-weg en hoewel ik blij was met de aanmoedigingen vanuit de kant vond ik er weinig sfeer hangen. Gelukkig is niet iedereen hetzelfde en heb ik ook mensen gesproken die het heel erg geweldig vonden.

Maar duidelijk mag zijn dat ik blij was dat ik na 2:43 het finish terrein opliep. De laatste 500m loop je tussen de militairen die je allemaal feliciteren. Ik vond dat een beetje raar, omdat ik meer respect voor hen heb dan voor mijn prestatie, maar het maakte de finish wel erg mooi. Vervolgens kom je op een mega grasveld met 3 biertenten en een soort van Expo. De Engelsen rijden niet alleen aan de verkeerde kant van de weg, maar finishen ook met een Expo in plaats van voor de start…

Al met al een bijzondere loop, waarvan ik blij ben dat ik hem heb meegemaakt. Waarbij ik me heb verbaasd over de mensenmassa, zowel op het parcours als op de weg, maar voor mij blijft het bij een once in a lifttime…

[blog grid=”3″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.