Hardloopdip

Alweer een aantal weken geleden kwam het onvermijdelijke bericht, de New York Marathon is gecanceld. Ondanks dit nieuws was ik nog vol motivatie. Dan ga ik voor Eindhoven en als ook die geannuleerd wordt dan loop ik gewoon zelf 42,2 km ergens in Rotterdam. Hoewel ik het wel had verwacht was de klap voor mij groot dat ook Eindhoven geannuleerd werd. In ieder geval groter dan ik zelf had durven denken.

En pfoe hé. Een marathon zonder enige ondersteuning, hoe kon ik dat zelfs maar overwegen. Ook was ineens mijn complete zin in hardlopen weggeslagen. Ik snap dat de warme temperaturen daar ook niet aan meehielpen, maar toch was ik dit niet van mezelf gewend. Er was namelijk ook heel veel moois waar ik energie uit kon halen. Zoals het vinden van een nieuwe baan. En niet zomaar een baan, mijn droombaan.

Toch kon ik even niet de discipline opbrengen om om 5 of 6 uur in de morgen de wekker te zetten. Om zo toch een rondje in aangename temperaturen te kunnen maken. Het was ook even een periode dat ik werkelijk schijt aan alles had. Ik at weer alles wat los en vast zat en de fles wijn werd een stuk vaker open getrokken. En ik liet dat ook maar even gebeuren. Per slot van rekening kunnen we niet 52 weken in het jaar op onze toppen van ons kunnen presteren.

Het dieptepunt was voor mij vorig weekend in het zuiden van het land. In maart hadden we de Caubergtrail gepland staan, maar door het welbekende Corona ging dat niet door. Gezien de reistijd hadden wij er ook maar een hotel bijgeboekt. En hoewel de hotels nooit echt dicht zijn geweest hadden we er geen zin in om ons 3 dagen op te sluiten in een hotelkamer. Daarom hadden we het weekendje Maastricht en Valkenburg verplaatst naar een willekeurige datum in de zomer. Dan zouden we de meeste kans hebben dat we daar wel iets konden doen.

En dat willekeurige weekend was vorig weekend. De eerste dag lekker slenteren en culinair genieten in Maastricht om de dag erna door te rijden naar Valkenburg. Een plek waar voor mij heel veel jeugdherinneringen liggen. En dan kunnen we meteen tegen de Cauberg oplopen, dat is een mooie training. Het leek mij een heerlijk plan.

Hoewel ik normaal gesproken enorm geniet van het lopen in een andere omgeving kon ik er nu echt niet van genieten. Ik irriteerde me werkelijk aan alles. De hitte, de ketting om mijn nek, m’n camelback en dan ook nog eens tegen die heuvel oplopen. Toch wisten we er uiteindelijk 11 kilometer van te maken, maar ik was erg blij dat ik daarna onder een koude douche kon gaan staan.

Op weg naar huis zag ik de eerste foto’s van de Lansingerlandrun. De eerste wedstrijd sinds lange tijd waar ik me niet voor kon inschrijven vanwege ons weekendje weg. En natuurlijk het is maar lopen, maar toch baalde ik wel een beetje dat ik er niet bij was.

Toen vlak daarna een vooraankondiging kwam van een tweede editie was ik erg blij. Ik kan op korte termijn toch mijn progressie op de proef stellen. En aankomende zondag is het al zover. Ik ga aan mezelf laten zien waar ik sta op de 5 kilometer.

Door deze nieuwe energie merk ik dat ik toch echt wel behoefte heb aan af en toe een wedstrijd. En doelloos trainen, daar heb ik moeite mee. Een marathon in het najaar heb ik uit mijn hoofd gezet. De komende maanden ga ik gebruiken om mijn basis te verstevigen. Inmiddels ben ik weer terug in mijn oude regime. Letten op m’n eten, proberen de vakantiekilo’s er nu echt af te trainen. Op tijd naar bed en natuurlijk genieten van de schema’s van mijn trainer. Even een paar dagen of weken een dip is niet erg en soms moet je het ook gewoon even laten gebeuren. Om daarna weer te realiseren hoe lekker het lopen nu eigenlijk is en weer met een frisse kop aan de slag te kunnen.

Ik geniet er weer met volle teugen van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.