Mijn eerste loopreis

In augustus ben ik met deze site begonnen. Simpelweg omdat ik het leuk vind om over mijn loopjes te schrijven. Maar ook om te laten zien hoe mooi lopen in het buitenland kan zijn. Inmiddels heb ik onder andere kunnen schrijven over IJsland, Disney en Valencia.

Aangezien er nu op hardloopgebied weinig gebeurd vind ik het een mooie periode om terug te blikken. Ik geniet van de loopjes in de buurt en ontdek steeds weer opnieuw mooie routes. Maar er zijn geen wedstrijden, geen specifieke doelen op de kalender. En daarom wil ik jullie meenemen naar mijn eerste buitenland looptrip. Want dat is ook zeker een van de mooiste.

Hoewel we de afgelopen tijd volop hebben kunnen genieten van de zon ga ik toch echt een verhaal schrijven over sneeuw en kou. En dan bedoel ik ook echte kou.

Mijn eerste loop in het buitenland was namelijk tijdens de Midwintermaraton in Tromsø, Noorwegen. Tromsø ligt boven de poolcirkel. Wij gingen hier naartoe met een groep van de Rotterdam Running Crew. Ik geloof een mannetje of 20 en de meeste daarvan kon ik niet of nauwelijks. Een ding hadden we in ieder geval gemeen, we houden van hardlopen.

Ik ben nog altijd dankbaar dat iemand in de groep gooide wie wil er mee in Tromsø gaan lopen. Eerlijk is eerlijk ik moest even opzoeken waar het dan precies lag. Maar ik zag ook snel dat je daar naast lopen kon husky sleeën, sneeuwscooteren en dat er een reële kans is op het Noorderlicht. Ik was dan ook meteen enthousiast, maar Jochem wilde nog niet echt meewerken. Daarom onder voorbehoud naar de informatie avond en naar de verhalen luisteren van degene die een jaar eerder waren gegaan. Ik wist het zeker, ik moet die reis maken. En daarom Jochem verteld dat ik ons in had geschreven als geïnteresseerd, want hij begon het wel steeds mooier te vinden. Bij thuiskomst moest ik wat opbiechten. Sorry schat het was geen geïnteresseerde lijst, maar in januari stappen we op het vliegtuig naar Tromsø. Ik geloof dat er 5 minuten gesproken werd over een ja maar, maar dat dat al heel snel was omgezet in een het is ook wel erg gaaf.

Voordat we met z’n alle op Schiphol afspraken zijn we een keer met het grootste gedeelte van de groep gaan lunchen. Als een soort van kennismaking. De volgende ontmoeting van de hele groep was op Schiphol in de Heinekenbar. Iedereen was dol enthousiast over de reis die gemaakt zou gaan worden en ik kreeg het gevoel van een schoolreisje voor volwassenen.

Via Oslo vlogen we naar het hoge noorden. Op het vliegveld van Tromsø werden we opgewacht met een grote fles champagne. Op naar ons hotel. Het was al laat in de avond en de volgende dag stond de eerste excursie al op het programma dus na een biertje in de lobby werden al snel de slaapkamers opgezocht.

De volgende dag werden we namelijk na het ontbijt opgehaald met een bus om wat meer de bergen in te trekken. Daar ergens hoog in de bergen waren de honden namelijk op ons aan het wachten. Eerst mochten we nog even wat extra lagen kleding aantrekken, want het zou koud worden. In het hotel had ik al de nodige thermo’s en truien over elkaar heen getrokken. Maar hier kwam er nog een muts, een sjaal en een dik skipak over aan. En natuurlijk kregen we handschoenen, want onze eigen handschoenen zouden te koud zijn

Dit alles gebeurde met volop hondengeblaf op de achtergrond. Ze stonden letterlijk te springen. Na een korte instructie hoe we de slee mochten bereiden gingen we dan echt op pad. Tussen de bomen door en over de vlaktes die in de zomer als golfbaan fungeert. Wat was dit gaaf! Onderweg kon je ook nog wisselen van bestuurder naar passagier zodat je allebei kon ervaren hoe zwaar het is om met zo’n slee te sturen laat staan het remmen. Voorop had je dan ook de mooie gelegenheid om foto’s te maken. Maar niet teveel, want daarvoor moest je je handschoenen uit doen en dan vriezen echt je vingers er af. Na afloop konden we weer opwarmen met een kop rendiersoep. Dat klinkt viezer dan het daadwerkelijk is.

Na het avondeten gingen we uiteindelijk ook nog op zoek naar het Noorderlicht. Met onze grote touringcar was dat nog niet eens heel makkelijk. En eigenlijk hadden we na een paar uren zoeken de hoop ook wel opgegeven. De koekjes van de gids waren wel heerlijk alleen was ze de theezakjes voor het hete water vergeten, dus het water lieten we voor wat het was in de bus hadden we ook ons eigen drinken bij ons dus dat kwam wel goed.

Gezien de heinekenflesjes en de meligheid van menigeen onder ons en Ohw ja er was ook nog iets met een fles Bacardi was het toch een enorm gezellige boel in de bus. Maar ja dat werkte ook op de blazen en toen de persoon die het meest had gezopen bij een plasstop de bus in kwam gerend met de mededeling: “het Noorderlicht,” werd dat natuurlijk niet geloofd. Totdat er meer mensen kwamen van kom nu echt naar buiten. Alleen waren intussen alle lagen kleding voor de kou wel uitgedaan. In de bus was het namelijk warm genoeg. Daarom snel en jas aan en hup naar buiten. Want daar was inderdaad het Noorderlicht. Heel licht maar wel heel bijzonder om te zien. Nog maar even snel de bus in om toch nog die extra trui aan te doen en nog even langer te genieten.

De volgende dag stond de run op het programma. Na het ontbijt snel onze startnummers ophalen. We waren al gewaarschuwd dat de expo niet heel veel voorstelde, maar dit had niemand verwacht. Er stonden een paar tafels in wat volgens mij de bibliotheek was en er hing een kledingrek met wat shirtjes. Helaas waren de mooiste shirtjes al weg, maar toch wilde ik een aandenken hebben. Daarom dan maar een wat minder bijzonder shirt gekocht. Inmiddels waardeer ik de lelijkheid en is het gewoon mooi van lelijkheid.

De rest van de dag brachten we door in het dorp. Ik heb nog nooit zoveel gesproken over wat we in hemelsnaam voor kleren aan moesten trekken tijdens het lopen. En leuk dat je het tijdens de run zelf wel warm krijgt maar ik moet daarvoor ook in het startvak staan. Sommige van ons liepen de halve en sommige net als wij de 10 kilometer. Gelukkig starten deze net achter elkaar waardoor we wel gezamenlijk naar het startvak liepen. Maar pff wat had ik het koud. We waren daarom ook erg blij met een tippietent met daarin een kampvuur. Hier konden we ons nog iets opwarmen voor de start. En we liepen dan ook echt pas 1 minuut voor de start naar het startvak.

Bijzonder om te starten over de sneeuw. Al die voetstappen die een knarsend geluid achterlaten. En al snel waren we het dorpje uit en zaten er best aardige klimmetjes bij. Langs het water was de wind behoorlijk scherp maar de bewoners die aan de kant stonden maakte veel goed. Iedere 2 meter stond er een kaars in de sneeuw te branden en met de nodige koeienbellen maakte ze herrie voor 10. Het Noorse Heya heya heya zal ik nooit meer vergeten en soms beeld ik het mezelf nog steeds in tijdens loopjes. Ook het keerpunt was het meest bijzondere ooit. Gewoon 180 graden draaien op een doorgaande weg die redelijk schoongeveegd was van de sneeuw. Alleen lag alle sneeuw dan wel in het midden. Het keren zorgde dan ook voor natte voeten en tot in de knieën wegzakken in de sneeuw. Wat wel een voordeel was was dat alle klimmetjes die we onderweg hadden gehad nu dus naar beneden gingen. Een was er zelfs zo stijl dat ik gewoon aan de kant mezelf ging vasthouden om niet op m’n kont naar beneden te glijden.

Bij de finish waren we opgetogen we hadden het geflikt. Een geweldige ervaring en een geweldige medaille rijker. Gelukkig stonden er volop fotografen en daarom poseerde we nog even met z’n vieren. We waren namelijk met z’n vieren bij elkaar gebleven het hele parcours dus dit zou een mooie foto worden als herinnering van deze bijzondere reis. Achteraf hebben we deze foto alleen nooit meer terug kunnen vinden. Uiteindelijk blij met de aluminium deken die we kregen gingen we terug naar het hotel. Eigenlijk wilde we wachten op de rest maar het was simpelweg gewoon te koud. Wat was ik blij met de warme douche in het hotel. Wat het extra bijzonder maakte was dat het nog maar 16:00 was maar het leek wel 4:00 in de nacht. Tijdens het avondeten werden dan ook alle ervaringen van de lopers uitgebreid gedeeld.

De volgende dag stond alweer de laatste excursie op het programma, sneeuwscooteren. Weer gingen we de bergen in. Deze keer wel met een kleinere groep, want de helft ging sneeuwscooteren en de andere helft ging met een boot op zoek naar walvissen. Ook nu hadden we ons al flink warm aangekleed maar kregen we nog een paar extra lagen aan. Iedereen stond echt te springen van de adrenaline en ook de meligheid was duidelijk aanwezig. We leken wel een paar drukke apen in dat kleine hokje waar we ons moesten omkleden. Toen er dan ook bij buitenkomst een berg sneeuw gevonden werd, werd deze uiteraard gebruikt als glijbaan. Opnieuw gingen we met een busje nog hoger de bergen in om daar bij de sneeuwscooters uit te komen.

Wat ook direct opviel was dat het zoveel meer licht was zo hoog in de bergen dan beneden in het dorp. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een paar uur daglicht. Het duurde niet heel lang voordat de eerste scooter uit de bocht vloog recht op een boom af. Gelukkig was er geen schade en kwam iedereen met de schrik vrij. Dit zorgde wel voor nog meer hilariteit in de groep. Ook kwam ik er tijdens deze trip achter dat ik een echte held op sokken ben. Achterop vond ik het al doodeng, maar toen ik zelf een stukje mocht rijden was het helemaal erg. Ik denk dat een bejaarde met een rollator nog sneller was. Mijn hoogtevrees hielp daar ook niet aan mee zo op de bergtoppen. Toen ik uiteindelijk van de berg af gleed op een beekje af en daarmee een kop staart botsing creëerde was ik er echt klaar mee. Jochem jij rijdt de rest.

Bij terugkomst in het dorp gingen we de omgeving nog wandelend verder verkennen en waarbij we met een kabelbaan naar boven gingen om te genieten van het uitzicht. Als afsluiter aten we nog een hapje eten bij het lokale steakhouse, wat overigens echt heerlijk was. Het restaurant lag in een kleine haven en toen we het restaurant uit liepen kregen we toch wel de mooiste afsluiter van deze trip. Het Noorderlicht boven de haven, helderder dan 2 dagen ervoor.

Nu 3,5 jaar later kan ik nog ieder detail van deze reis voor me halen. wat een geweldige ervaring was dit. Mocht je ooit in de gelegenheid zijn om de midwintermarathon in Tromsø te gaan lopen dan kan ik maar 1 ding zeggen. DOEN!!!

2 gedachten over “Mijn eerste loopreis”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.