Na lange tijd

Vandaag mocht ik na lange tijd weer eens een “echte” wedstrijd lopen. En het was wel duidelijk dat het even geleden was. Mijn zenuwen gingen alle kant op.

De zenuwen die ik ook wel zelf veroorzaakt heb door in een overenthousiaste bui te roepen dat ik de 5 nu wel eens onder de 25 minuten wil gaan lopen. Daar maakte Jochem dankbaar gebruik van door er dan ook direct een etentje op te zetten. Volgens hem was het niet haalbaar en toen ik even rustig ging rekenen en tellen kon ik eigenlijk ook geen andere conclusie trekken.

Op dat moment stond mijn beste tijd op 26:27. Weliswaar gelopen tijdens een 10 kilometer, maar 5 kilometers achter elkaar onder de 5:00 lopen zou een hele uitdaging worden. In mijn hoofd had ik mijn beoogde tijd al wat afgezwakt en 25 laag zou mooi zijn. Toen mijn trainer dat deze week ook nog bevestigde kwam er een nieuw realistischer doel: onder de 25:30. Zo net na de vakantie en de warme periode is dit een eerlijker doel.

Maar ja dat etentje hè. Daarom Jochem maar alvast bericht dat onder de 25 er nu echt niet in zat, zoals hij ook al zei. Hij begon te lachen, maar zei ook meteen:” Nik als je in de 25 loopt loop je al echt flink door hoor, als je dat loopt trakteer ik je alsnog.” Dat moet haalbaar zijn Niet dat het nou echt iets uitmaakt of zijn pinpas of die van mij getrokken wordt, maar het gaat om het idee.

Sinds lange tijd lette ik op zaterdag weer extra op of ik voldoende dronk. En ook al stond er op we zaterdagavond nog een etentje op de planning, dat mocht geen probleem zijn. Het was bij de Italiaan dus een lekkere pasta maaltijd is niks mis mee. En dat is ook prima krachtvoer voor een wedstrijd. Ook kozen we voor de vroege shift, want dan kon ik lekker op tijd m’n bed in. Allemaal prima plannen die ook prima werkte in de uitvoering.

Totdat ik in bed lag en merkte dat ik wel erg lang naar het plafond lag te staren. Hmm 12 uur het wordt toch echt wel tijd om te gaan slapen, maar om 2 uur lag ik nog steeds te draaien en om 3 uur ook nog. M’n maag begon ook steeds vaker samen te knijpen. Iets wat voor mij niet vreemd is, want dat heb ik standaard met warm weer of als ik stress heb. Toen ik uiteindelijk om 7 uur na wat hazenslaapjes wakker werd wist ik dat ik in ieder geval niet uitgerust aan de start zou verschijnen.

De ochtend stond voor mij vol met stress en ik geloof dat ik thuis al zo’n 6x naar de wc was gegaan voordat ik om 10:00 van huis vertrok. Bij de eerste stoplicht ging ik al de verkeerde richting op, maar ruim op tijd reedt ik de parkeerplaats op. Ik zag al direct m’n trainer staan dus konden we nog even face to face het raceplan bespreken. Rustig aan beginnen en vanuit daar versnellen. Ook keken we nog even hoe de wind stond, maar die was toch minimaal.

Na de temperatuur check en nog een dixie bezoek liep ik direct door naar de startnummers. Alles was ruim opgezet zodat 1,5m geen enkel probleem was. Bij de startnummers kreeg ik te horen dat ik direct door mocht lopen om te starten, want er was niemand voor. Maar graag wilde ik nog wel even m’n startnummer vastmaken. En dan kon ik toch echt direct van start. Geen tijd meer om na te denken of nog zenuwachtiger te worden, maar hup gas er op.

En daar liep ik dan direct de polder in. De wind was inmiddels wel aangetrokken en ik merkte dat ik aardig tegen de wind in moest beuken. Met af en toe een blik op m’n klokkie concludeerde ik dan ook dat het zo wel erg rustig beginnen werd. Maar straks loop ik aan de overkant terug dan heb ik deze wind in m’n rug. Voor mij onverwacht kwam toen ook de zon door, die was ook meteen heet. Maar niet zeuren Nikki de trainer zei niet voor niets:” een 5 doet pijn, mag ook pijn doen het is ook zo weer voorbij.” Dus kom maar op met die pijn dacht ik.

Bij 3 km ging ik rekenen en concludeerde ik dat ik zo boven de 26 zou lopen. Dat was niet de bedoeling dus nu al gas er op. Maar niet teveel, want het is te lang om nu al te gaan sprinten. Zo dan dit voelt wel erg zwaar, maar toen ik nog een keer op m’n horloge keek zag ik dat ik al op 4,2 km zat. Ook kwam de finishboog wel erg dichtbij dus nu echt alles los. Niet meer op m’n horloge kijken, maar alles geven.

En toen was het alweer voorbij. 25:47 is de officiële tijd. Meteen een realitycheck, maar toch ben ik prima tevreden. 40 seconden van m’n oude pr afgelopen en ik weet dat er nog meer in zit. Fijn om te weten waar ik nu sta om vanuit daar weer verder te bouwen. Want de tempo’s die ik nu loop zijn al tempo’s waar ik eigenlijk alleen maar van kon dromen.

En niet vergeten, wij gaan lekker uit eten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.