Na regen komt zonneschijn

Vorige week zat ik in IJsland volop in de regen, maar daarnaast voelde ik mezelf afgelopen week ook als een donderwolk. Niet mogen hardlopen door het door mijn rug gaan, pijn hebben en veel op de bank liggen dat herinnert mij aan vroeger. Aan een tijd waar ik niet vaak naar terug kijk, maar soms gebeurt er iets waardoor je toch even terug gaat in de tijd.

Een aantal jaar geleden was ik echt niet zo sportief en had ik me ook nooit kunnen voorstellen dat ik zo chagrijnig zou worden van niet hardlopen. Ik had er namelijk helemaal niks mee. Totdat ik 6 jaar geleden de 5 km tijdens de Marathon van Eindhoven ging lopen. Ik had het privé niet makkelijk, had namelijk net besloten dat mijn huwelijk niet meer te redden viel. Geen gemakkelijke keuze, waar ik veel verdriet van heb gehad en er kwam zoveel bij kijken. Ook studeerde ik nog naast mijn werk en was ik er op gebrand, om mijn studie niet te laten lijden onder mijn privé situatie. Toch wilde ik een doel hebben en graag ook een sportief doel, want ik had lang genoeg stil gezeten. En daarom besloot ik om me in te schrijven voor de 5 km, vaak genoeg had ik op het Stratumseind met een biertje in mijn hand de lopers aangemoedigd. Dus nu moest ik er zelf maar eens gaan lopen.

Met de app van Evy ging ik rustig aan de slag en ik weet nog als de dag van gisteren dat ik mijn eerst 5 minuten aan een stuk moest lopen. Daar kwam geen einde aan! Pff en vervolgens werden het er 8… Maar ook die overwon ik maar weer en zo werd het steeds langer en langer. De vrijdag voor de marathon mijn startnummer ophalen wat was dit nou? Het hele Beursgebouw staat vol met spullen over hardlopen en een gevoel van trots overviel me. Ik realiseerde me heel goed dat de meeste mensen een veelvoud van mijn 5 km gingen lopen, maar toch ik ging 5 km lopen. Iets wat ik een paar maanden eerder niet voor ogen had gehouden.

Op de wedstrijddag was ik gewoon zenuwachtig, het was wat regenachtig en best koud. 6 jaar later denk ik: “Ideaal loopweer”, maar toen kwam ik niet verder dan brr en dus maar heel veel lagen kleding aan.

Tijdens het lopen had ik het al snel veel te warm en was de eerste laag volgens mij binnen 1 km al uit. Natuurlijk was ik veel te snel van start gegaan en moest ik halverwege echt even op adem komen, maar na 31 minuten en 36 seconde kwam ik over de finish en wat was ik blij en trots! Al die mensen langs de kant die je zo vroeg al staan aan te moedigen. Daar werd ik besmet met het hardloopvirus… Dat gevoel is en blijft voor mij namelijk onbeschrijflijk, maar oh zo lekker.

En die middag? Die middag stond ik in de zon met een biertje in mijn hand alle andere lopers aan te moedigen…

En waarom moet ik juist nu hier aan terugdenken? Omdat ik nu al een week en 2 dagen niet heb kunnen lopen door mijn rug en ik hier juist zo zin in heb. Ondanks dat ik gisteren met heel veel plezier hardloopmaatjes heb aangemoedigd in Hellevoetsluis, wil ik zelf ook weer op het parcours staan. Iets wat ik me 6 jaar geleden echt niet kon voorstellen.

Deze maand heb ik veel loopjes op de planning staan, te veel, maar ik wil ze niet missen. Daarom ging ik vandaag enigszins zenuwachtig naar de fysio, ik voel verbetering sinds 2 dagen en eigenlijk ook wel flinke verbetering. Maar is het voldoende? Is het voldoende om zondag alweer in Engeland te kunnen lopen? Na een gezellig praatje over allerlei loopjes kwam dan toch ook mijn vraag: “Hoe voelt het?”. Ook zijn conclusie was best goed eigenlijk en daarom mag ik morgen eens rustig aan starten met dribbelen om te kijken hoe het voelt. En tja 21.1 km zondag dat zal een flinke uitdaging worden, maar ik mag hardlopend starten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat ik met de tijdslimiet het hele parcours ook wandelend kan uitlopen dus wanneer het even niet goed gaat kan ik gas terug nemen. Zondag wordt dus een grote genietshow. Genieten van de mensen aan de kant, genieten van het lopen, genieten van de lopers om me heen en genieten van de bijzondere omgeving. En de tijd? Die vergeten we gewoon een keer.

[blog grid=”2″]

4 gedachten over “Na regen komt zonneschijn”

  1. Waar blijft de tijd dit heb ik nooit verwacht als mede team leider van je tennisteam iedere zaterdagochtend present je lichaam had altijd iets nu loopt je hard met hard en ziel meestal zonder pijn wie had dat gedacht ikke nie wat een fijn gevoel een dochter die nu lekker wat zeg ik top in haar vel zit kanjer met alle bobbels in het verleden ben je nu waar je altijd al graag wilde zijn lieverd , kanjer en vooral fijne dochter ben zo trots op je

  2. Jeetje,
    Gelijk alweer een halve marathon. Prachtige lokatie natuurlijk.
    Ik ben zelf op 3 nov 2012 gestart met hardlopen. Doel was stoppen met roken (1 pakje shag per 2 dagen) en op 3 nov 2013 de marathon van New York lopen. Sindsdien nooit meer gerookt en ook besmet met het loop virus.
    Heel veel succes komend weekend in London.
    Groet, Albert

    1. Haha, ja iets met een planning en geen nee willen zeggen.
      Het hardloopvirus is een mooi virus om besmet mee te zijn vind ik, en dankzij onze buitenlandreis alleen nog maar meer aangewakkerd. Wat was het mooi he?!
      New York hoe was dat? Wij gaan volgend jaar dus alle tips zijn welkom.
      Wij gaan er het weekend weer iets moois van maken, maar dan wel in Newcastle blijkbaar de grootste halve marathon van de wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.