PR zondag

Gisteren stond de 7heuvelen op het programma. Ik werd wakker met een vooruitziende blik bleek later op de dag. Bij het ontbijt riep ik namelijk “ Vandaag is het PR ZONDAG”. Dit was eigenlijk een grap met daarin een hoop.

Ik weet dat ik vorig jaar heel hard moest werken om onder de 1:30:00 te finishen en dat lukte me toen met 3 seconden. Dat was toen namelijk mijn 1e 15 km wedstrijd. Wel een tijd die ik anderhalve maand later verpletterde naar 1:26:16 bij de Oliebollenloop in Schoonhoven.

De zevenheuvelenloop is inmiddels een ware traditie geworden binnen onze loopgroep. En ook daarom vertrok er dit jaar weer een bus met hardlopers richting Nijmegen. Niet alleen om te lopen, maar ook voor het feestje erna. Bij de opstapplaats werden de diverse weerberichten met elkaar vergeleken en een ding was duidelijk. Het gaat lekker loopweer worden.

Bij aankomst in Nijmegen gaan we allemaal naar onze vaste kroeg tijdens de 7heuvelen. Eerst even een bakkie thee om vervolgens verder te hydrateren met de nodige sportdranken. Ook kunnen we hier onze spullen achterlaten tijdens de race wat erg makkelijk is. Zeker met al die setjes kleding in mijn tas. Kort, lang of een combinatie. En voor na afloop nog een paar truien.

Diverse teammaatjes hebben een doel voor ogen vandaag net als ik. Ik hoop dezelfde tijd te lopen als in Schoonhoven en als het even mee zit hoop ik ergens in de buurt van de 1:25 te lopen. Zelf ben ik er enigszins angstig voor, want ik lijk op te zijn gestaan met allerlei pijntjes. Oftewel het pijntje hier, pijntje daar syndroom. Ik weet namelijk dat ik nergens last van kan hebben, deze week heb ik namelijk maar 1x getraind en dat was dinsdag. Maar mijn enige DNF (did not finish) is hier in Nijmegen en daarom heb ik hier erg gemengde gevoelens.

Toch maar koppie ergens anders op richten en volop kletsen met de andere lopers. Dan kan ik ook niet aan mijn pijntjes denken. Uiteindelijk lopen we met een kleiner groepje naar ons startvak, waar ik probeer een glimp van Susan Krumins op het scherm te zien. Een paar maanden geleden heb ik namelijk van haar een clinic hardlopen gehad, hier in Nijmegen. En sindsdien heb ik een sterke voorkeur voor deze kampioene. Maar voor dat we het weten mogen ook wij van start. Daarom nog even snel een succeswens voor iedereen en lopen maar.

De eerste kilometer gaat veel te hard. Ik wil namelijk proberen zo lang mogelijk een tempo aan te houden van 5:40 maar ik zie dat ik de eerste kilometer in 5:24 loop. Het voelt lekker maar ik ben bang dat ik dit niet 15 kilometer lang vol ga houden, zeker met de heuvels die gaan komen. Daarom toch maar iets inhouden. Voor mijn gevoel staan er minder mensen aan de kant dan ik me kan herinneren, maar ik merk ook dat ik erg in mijn eigen flow loop. De eerste paar kilometers vals plat omhoog ben ik alleen maar bezig met focussen op een loper voor me, daar naartoe lopen en op naar de volgende. Voor het eerst heb ik het idee dat ik in een soort van runnershigh loop en de kilometers vliegen voorbij.

Bij de eerste drankpost ga ik op zoek naar een balletje met sportdrank. Deze zijn gemaakt van zeewier waardoor er geen afval meer is en ik ben hier erg benieuwd naar. Ik baal dan ook als ik zie dat er alleen maar bekertjes staan. Dan toch maar aanpakken, even wandelen en weer door. Ik geniet volop van de natuur om me heen. Wat is dit toch een mooi gebied ondanks die pittige heuvels. Op weg naar New York moeten we hier in dit gebied ook maar gaan trainen. Maar dat duurt nog ff, eerst vandaag maar finishen. Ik weet dat de echt pittige heuvels er nu echt aan gaan komen en ben benieuwd hoe lang mijn benen het nog gaan volhouden. Ik blijf namelijk te snel lopen. Daarom tel ik voor mezelf af naar de 12 kilometer. Tot dan moet ik het vol kunnen houden. En daarna? Daarna is het alleen maar uitrollen naar beneden toe.

Voor ik het weet ben ik bij de 2e drankpost. Daar zie ik borden staan van de pods. Mooi die ga ik meepakken. Ik pak het aan en het voelt erg koud aan. Shit Nikki waarom wil jij altijd alles proberen dalijk krijg je last van je maag. Maar tijd om erover na te denken heb ik niet, want het balletje begint te smelten. Dan maar hop in mijn mond en meteen klapt het open. Oké gewoon een grote slok sportdrank. Alleen nu blijft er een vies velletje achter in mijn mond. Ik besluit dat niet door te slikken maar weg te gooien.

Bij de 12 kilometer heb ik nog meer dan voldoende energie over. Dus dat wordt lekker rollen. Ik ben niet de snelste daler en ben bergaf toch altijd enigszins bang voor mijn knieën. Daarom probeer ik er erg op te letten dat ik niet te grote stappen zet. Onderweg word ik nog aangesproken door een man die zegt vanaf het begin al achter me aan te lopen. Volgens hem heb ik een erg lekker tempo, maar moet hij me bergop laten gaan. Naar beneden kwam hij dan bij me in de buurt en zo heb ik hem onbewust door de heuvels getrokken. Erg leuk om te horen en ik probeer dan nu bergaf bij hem aan te klampen. Dat lukt me helaas niet, hij is echt een betere daler. Ondanks dat geniet ik nog steeds van alles en volgens mij loop ik ook met een smile van oor tot oor.

En de foto’s bevestigen mijn gevoel

Voordat ik het weet staan er de borden van de 500m al en het enige wat ik denk is nu volhouden. Dat PR zit er in! Achter me hoor ik een man zich hardop afvragen waarom er nu zoveel mensen nog aanzetten. Ze zullen wel een bepaalde tijd willen halen hoor ik een ander antwoorden. Nee hoor! Ik wil geen bepaalde tijd halen, ik wil de finish halen en zo snel mogelijk!

En dat is gelukt! Over de finish zag ik al 1:24:19 staan. BAM! Maar mijn officiële tijd blijkt 1:24:12 te zijn. En in het cafe zie ik ook nog eens dat ik onderweg ook mijn PR op de 5 en 10 km heb aangescherpt. Joehoe….. als een kind zo blij. Dit zijn tijden waarvan ik nooit had durven dromen dat ik ze zou lopen, maar met recht een PR-zondag.

[blog gride=“13”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.