Run to remember

Afgelopen zaterdag stond er een bijzondere loop op het programma, de Airborne Freedom Trail. Deze loop is een vorm van herdenken aan de Operatie Market Garden van september 1944 met het uiteindelijke doel het behalen van de brug in Arnhem.

Ik heb altijd geroepen dat ik niet ga trailen, maar ik hoorde steeds vaker dat het lichaam hierdoor zoveel sterker wordt. Dat is dan ook voor mij de reden geweest om me hiervoor in te schrijven. Niet voor de 44 of 28 km maar gewoon 18 km. Zeker met de domper met mijn rug de afgelopen weken was ik blij met deze ‘korte’ afstand. Al moet ik wel toegeven dat ik de dagen voor de loop mezelf regelmatig heb afgevraagd waarom ik me niet heb ingeschreven voor de 28 km.

Wat is dat toch met hardlopers? Waarom voelt voor de korte afstand gaan gewoon niet goed en heb ik altijd het idee dat ik meer moet kunnen. Iets in mij zegt me dat ik die lange afstanden trailen ook gewoon moet kunnen, want bij trailen is er geen tijdsdruk en gaat het er allemaal meer ontspannen aan toe. Dat hoor ik men altijd zeggen. Daarnaast werd mij gezegd dat dit parcours niet zo’n zwaar parcours was. Dan moet een langere afstand makkelijk kunnen. Dat is wat een stemmetje in mijn hoofd zegt. Mijn lichaam zegt iets anders, nu ik nog aan het bijkomen ben van de pijn in mijn rug. En niet te vergeten dat ik vroeger vaak bij de dokter heb gezeten vanwege opgerekte enkelbanden, een verstuikte enkel of wat dan ook. En dit is ook precies de reden waarom ik altijd riep dat ik niet wilde gaan trailen. Maar toch wil ik van binnen die langere afstanden lopen… Zegt mijn hoofd, mijn lichaam is blij dat ik een startbewijs voor de 18 km heb.

Aangekomen op Papendal is het een feest van herkenning. Op de parkeerplaats zien we veel bekende van de Rotterdam Running Crew en de Loopgroep Nesselande. Aangezien ik wat vroeg ben omdat Jochem de 28 km loopt en dus ook eerder vertrekt heb ik alle tijd om rustig bij te kletsen met diverse mensen.

Uiteindelijk lopen wij dan ook met een grote groep bekenden naar de start, een militaire tent. In kleine groepjes mag je de tent in en hoor je een audiofragment van militairen die, in een voor hen onbekend land, uit een vliegtuig springen om ons land te helpen bevrijden. Niet wetende hoe het zal gaan, niet wetende wat de dag zal brengen, maar ook niet of er voor hen nog een morgen zal zijn…

Dan gaat de flap van de tent opzij en worden we succes gewenst. Het begint vrij gemakkelijk op een breed verhard pad, maar al snel zien we een rij mensen staan. Een rij voor een pad recht omhoog. Juist op dit punt komen de mariniers achter me staan die in april een record proberen te pakken. De Rotterdam Marathon onder de 4 uur lopen met bepakking. Boven aangekomen loop ik een stukje met ze op, f*ck wat lopen ze snel, en weten ze me te vertellen dat ze alle vertrouwen in het record hebben. Ik wens ze uiteindelijk nog veel succes en beloof langs de kant te staan in Rotterdam. Ze roepen nog even snel naar achter dat de start dan wel om 04:00 is. Geen probleem ik fiets wel naar het Kralingse Bos roep ik er nog achter aan..

De route was pittig met veel diverse ondergronden en veel heuvel op. Ook mochten we door een tunneltje waar ze in de oorlog met jeeps doorheen gingen. Ik kon er niet eens staan! Maar destijds klapte ze gewoon de spiegels in en naar verluid lieten ze de banden leeg lopen.

Onderweg waren er mooie gedenkplekken zoals een kerkje waar ik een kaarsje op stak, maar ook stond er een vliegtuig. Bij de start kregen we allemaal een kruisje mee. Dit kruisje mochten we ergens neerzetten om te gedenken. Ik zette het kruisje bij een graf van een man van 26. Eigenlijk was ik op zoek naar iemand van mijn eigen leeftijd, 33, om daar het kruisje bij te plaatsen. Al snel zeg ik dat de meeste mensen op deze begraafplaats een stuk jonger waren. Confronterend hoe jong de mensen zijn geweest die hier gevochten hebben. En ik schaamde me dat ik juist hier de tijd moest nemen om bij te komen van de inspanning ervoor.

Na de begraafplaats was het nog ongeveer 6 km naar de brug. Op een heftige klim na was dit gedeelte van het parcours wel makkelijker. Maar makkelijk was de Airborne Freedom Trail niet. Bij de finish zijn mijn hoofd en lichaam het dan eindelijk met elkaar eens. 18 km was meer dan genoeg en nee het hoeven niet meer km’s te zijn om trots op mezelf te zijn. Genoeg is genoeg.

[blog grid=”4″]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.