Soms zit het mee, soms zit het tegen

Waar ik vorige week hosanna was over mijn duurloop en het super lekker ging mocht ik het deze week meteen bekopen. Het was deze keer echt zwoegen bij m’n duurloop. De afgelopen week heb ik flink wat migraine gehad waardoor ik me niet echt lekker voelde. Ook zat mijn neus vol snot en wist ik dat ik zaterdag veel te weinig gedronken had wat ik vaak ook voel tijdens het lopen.

Daarom had ik voordat ik naar bed ging nog even een heel groot glas thee en een flink glas water genomen. Ook de wekker iets vroeger gezet zodat ik nog wat extra vocht kon innemen. En verder ging ik het allemaal wel zien. Ik had me ingesteld om 23 km te gaan lopen, maar toen ik zondag wakker werd had ik dat al heel snel bijgesteld naar ik zie het wel. Over 2 weken loop ik in Apeldoorn 25 km, maar ik heb afgelopen week ook ruim 22 km gelopen. Hierdoor had ik zoiets van niets moet alles mag.

Voordat ik vertrok heb ik mijn Camelbak gevuld met water zodat ik onderweg in ieder geval kon hydrateren. Ook mijn OV-kaart ging mee want dan kan ik onderweg altijd nog op de metro kon stappen. De strak blauwe lucht gaf hoop, de zon was zelfs zo vroeg al goed zichtbaar. En dat bleef gelukkig ook zo. Wat een heerlijk loopweer was het zeg! Lekker koud, maar tijdens het lopen een heerlijke temperatuur. De kilometers vlogen daardoor eigenlijk ongemerkt voorbij, zo doe ik mijn trainingen het liefst.

Onderweg heb ik veel gesproken over de langzame duurlopen. Vorig jaar heeft een van onze trainers dit principe uitgebreid uitgelegd alleen zie ik dat weinig mensen zie die zich er echt aan houden. Degene die het wel hebben gedaan hebben ook een mega sprong gemaakt qua snelheden. Jochem en ik hebben het er daardoor al vaker over gehad dat we hier meer mee willen gaan doen, maar gisteren bleek dat wij niet de enige zijn. Zo langzaam lopen dat je het idee hebt dat je bijna stil staat, maar waardoor het je lichaam ook minder kracht en energie kost.

We gingen ervoor, maar onderweg versnelde we vaak ongemerkt. Totdat iemand op een horloge keek waardoor we weer tot de conclusie kwamen dat we veel te snel gingen. Dan weer afzakken, dan hielden we ons er een tijdje goed aan totdat het voorgaande ritueel zich weer herhaalde. Dit werkte prima tot een kilometer of 17. Ondertussen nog mijn mooie herinneringen en ervaringen gedeeld over de Rotterdam Marathon. Ik krijg wel het idee dat ik de marathon en de voorbereiding veel rooskleuriger in mijn hoofd heb dan een jaar geleden daadwerkelijk zo was.

Af en toe spookt een voorjaarsmarathon voor 2020 ook nog door mijn hoofd. Maar zoals ik al vaker geschreven heb, focus ik me op New York in het najaar. Ondertussen ga ik lekker trailen, afvallen en snelheid opbouwen voor de Roparun. Dat is mijn doel voor het voorjaar. Maar toch… Ondanks dat 2021 nog ver weg is begin ik toch langzaam te denken aan London en Berlijn. Niet de makkelijkste marathons qua inschrijving, maar we kunnen het altijd proberen. Dat is het engeltje in mijn hoofd. Het duiveltje verteld me dat ik vorig jaar echt niet leuk vond, wat ik ook heel goed weet als ik eerlijk ben. En dat ik eerst het najaar maar eens moet gaan zien hoe de voorbereiding en de marathon van New York me bevallen. Ik ben benieuwd of het engeltje of het duiveltje gaat winnen in de komende maanden.

En zo dwalen mijn gedachte weer eens af naar het onderwerp marathons. Niet voor de eerste keer dus. Daarom terug naar de duurloop van gisteren. Het ging in eerste instantie allemaal veel lekkerder dan ik op voorhand had verwacht. Maar vanaf kilometer 17 was het te snel lopen opeens ook geen issue meer. Het leek wel alsof er lood aan mijn benen was gehangen, ik kreeg honger en mijn ademhaling zat hoog. Opeens wilde ik niets liever dan de metro pakken, maar doorlopen naar mijn huis was bijna net zover als terug naar de metro. En iets in mij wilde ook weer niet stoppen, ik was nu zo dichtbij. Over 2 kilometer kwam ik langs mijn huis als het dan nog steeds niks was kon ik daar afbuigen.

Dus nog even een reepje voor de honger. Ik leek wel een hijgend hert terwijl ik het reepje probeer op te eten. Mijn loopneus was daar mede de oorzaak van. Gelukkig liep ik nog altijd met een paar man en zag ik de voorste steeds verder bij me vandaan gaan. Toch deed het me uiteindelijk goed en kreeg ik toch nog een soort van opleving.

Bij de metro, ons vaste verzamel en finish punt, vroeg Jochem wat doen we. We zitten op 21,2. Ik riep dan ook heel moedig, ik loop door tot aan de 23 km. Mooi dan ga ik mee zei hij en uiteindelijk liepen er zelfs nog meer lopers mee. Voordat zij aangehaakt waren had ik alweer spijt van mijn opmerking. Oef mijn benen, daar zit toch echt wel de verzuring in. Op mijn tandvlees liep ik dan uiteindelijk de laatste 2 kilometer uit.

Maar ohw wat was het lekker toen ik klaar was. In de ochtend had ik niet durven hopen dat ik zover zou komen en nu toch maar weer gedaan. De laatste kilometers waren een gevecht tegen mezelf, maar ook dat hoort er soms bij.

En na de lekkere warme douche gunde ik mijzelf een Netflix uurtje met de benen omhoog. Want in de avond stond namelijk de Vrienden van Amstel live op het programma en mochten mijn benen weer opnieuw aan de slag op de dansvloer.

En dat… dat voel ik nu nog steeds

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.