Sterker door strijd

Ik ben nu een aantal maanden aan het trainen met Frido van Flijmscherp. Nou ja met, ik krijg via de app mijn trainingsschema’s en na iedere run geef ik aan hoe het ging. Ook kijken we of ik de opgegeven tempo’s haal, hoe dat aanvoelde of ik krijg te horen dat ik te hard liep.

Op deze manier trainen bevalt me prima. Vaak loop ik net even andere afstanden of tempo’s dan dat ik gewend was. In het begin dacht ik vaak:” F*ck wat een tempo dat haal ik nooit!” Inmiddels heb ik vriend en vijand verbaast en loop ik de tempo’s wel. Maar het belangrijkste is, ik verbaas mezelf. Keer op keer heb ik het zwaar, maar ik doe het wel. En inmiddels lopen stiekem de kilometers ook aardig op.

Deze week stonden er weer een aantal testloopjes op het programma. Qua omvang niet de meeste kilometers in de week, maar wel 2x het onderste uit de kan halen. Waar ik mezelf de zondag ervoor al verbaasde met een rustige halve marathon in 2:08 was ik nu wel erg benieuwd waar ik nu sta. Afgelopen donderdag stond de eerste test gepland. Rustig inlopen, dan even rekken en strekken en dan 1 kilometer vlammen. Als afsluiter nog even lekker uitlopen.

Ik keek er met veel ongeduld naar uit. Ik had Jochem zover gekregen om op de fiets mee te gaan. Hij zou op 4:30 gaan fietsen, dat was wat ik minimaal wilde halen en zo kon ik niet te snel van start gaan. Op het laatste stuk kan ik hem dan inhalen als het erin zit, dat was mijn raceplan. Daarvoor moest ik wel wachten en in de avond lopen. Maar toen kwam er aan appje van wat loopmaatjes dat er noodweer aan kwam. Wat?! Dat mag niet, ik moet een kilometer gaan knallen. Daarom werden snel de loopschoenen onder gebonden en Jochem kreeg de opdracht op te schieten dan lukt het nog wel even snel voor de bui.

Ik was 10 minuten op weg en toen begon ik de eerste druppels te voelen. Een vluchtige blik naar de lucht gaf mij de hoop dat ik die kilometer nog wel kon lopen waardoor ik gewoon doorliep naar de kilometer achter de plas. Daar aangekomen brak echt alles los. Ik zag geen hand meer voor ogen, was zweiknat en de bliksem volgde steeds sneller op. In dit weer ga ik geen kilometer knallen, maar de buienradar gaf ook aan dat het na 20 minuten weer over zou zijn. Ik stuurde daarom Jochem weg op de fiets om te gaan schuilen en ik loop er wel achter aan. Maar dan is de andere kant van de plas opeens heel ver weg. Zeker omdat ik echt geen held ben met onweer.

Bij de boulevard aangekomen was ik blij dat ik even droog kon staan en ik merkte dat ik snel afkoelde. Toch moest en zou ik vanavond die kilometer gaan lopen, het staat per slot van rekening op het programma. Zo snel als de regen kwam zo snel was het ook weer voorbij. Alleen de onweer bleef op 2-3 tellen hangen. No way dat ik dan ga lopen. Maar gelukkig trok deze ook weg en kon ik mijn raceplan uitvoeren.

Ondanks dat ik voelde dat mijn spieren inmiddels echt wat koud geworden waren kon ik er nog een 4:28 uitpersen. In ieder geval sneller dan m’n doel van 4:30. Wat was ik blij dat het me gelukt was, maar aangezien ik binnen een minuut ook weer hersteld was baalde ik ergens ook wel. Als ik zo snel herstelde dan had het misschien ook nog wel sneller gekund? De totaal uitgeruste benen de volgende dag bevestigde dat gevoel.

Maar gelukkig kon ik er ook niet al te lang bij stil staan. Op zaterdag stond alweer de volgende training op het programma en deze had ik even uitgebreid geanalyseerd. Een progressieve 10. Van 5:55 iedere kilometer versnellen naar 5:15 en dan de laatste kilometer kijken wat er nog in zit. Dan mag ik de laatste kilometer nog in 5:34 lopen om alsnog een PR te lopen. Dus dit wordt nog een kans om m’n kunnen te laten zien. Daarnaast wordt dit voor mij een revanche op een paar weken geleden. Toen stond de progressieve 10 ook al op het programma, maar deze poging moest ik na 4 kilometer al staken. Zonder maaginhoud was dit gewoon niet te doen.

En nu op zaterdagmorgen een nieuwe kans. Ik had geen wekker gezet, zodat ik volledig uitgerust van start kon gaan. Gelukkig was het nog niet super heet dus dat zat ook mee. En ja hoor de kilometers vlogen afgelopen zaterdag voorbij. Steeds weer een klein beetje versnellen. De eerste minuut van de nieuwe kilometer moest ik even op zoek naar het nieuwe tempo maar al snel had ik dit ook weer onder controle. Bij kilometer 4 voelde ik me nog prima en dat voelde wel even lekker. Gelukkig ik hoef niet weer af te haken.

Onderweg kwam ik regelmatig bekende tegen en ik kon ze nog makkelijk begroeten. Yes dat voelt dus ondanks de tempo’s ook nog goed aan. De laatste kilometer kon ik voor een PR relatief rustig aan doen, maar hallo dat ga ik natuurlijk niet doen. Ik besloot daarom gewoon maximaal te gaan. En nu naar afloop kan ik wel degelijk stellen dat dat goed is uitgepakt. De laatste kilometer liep ik in 5:05 en de 10 km liep ik in 55:11. Gewoon een tweede PR in een week. Thuis wachtte me nog een aangename verrassing, want onderweg had ik ook nog mijn tijd op de 5 kilometer verbeterd. BAM.

Dit voelen voor mij echt aan als bizarre looptijden. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik mijn eerste 10 kilometer onder een uur liep. Wow wat was ik trots en blij, dat was toch echt wel een streeftijd. En nu, nu loop ik daar nog bijna 5 minuten vanaf. Ik kan wel stellen dat de trainingen van de afgelopen maanden hier heel veel aan bijgedragen hebben. Een andere manier van trainen en 1 op 1 begeleiding om mijn progressie te verbeteren.

Het was een idee waar ik al langer mee rond liep, maar Covid-19 zorgde net even voor dat laatste zetje in de rug. Eigenlijk om me voor te bereiden op een tijd van onder de 5 uur in New York, maar of deze nog door gaat dat zal de tijd leren. Maar die 5 uur dat moet er zeker in zitten. En op weg er naar toe hoop ik nog vaak en veel PR’s te verbeteren.

Eén gedachte over “Sterker door strijd”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.