Doelen

Inmiddels zijn we allemaal enigszins gewend aan het thuis zitten. Ook het thuiswerken in combinatie met thuisjuf zijn heeft inmiddels zijn weg gevonden. Er komt een soort van ritme in. Niet het ritme dat ik gewend ben of zelf voor zou kiezen, maar ik ben nog gezond. Dat is het belangrijkste. En verder? Het is wat is het is momenteel. Ritme dat heb ik nodig heb ik gemerkt, dat geeft mij rust.

Gelukkig vliegen bij mij de Corona kilo’s er nog niet aan maar extra opletten is het wel. Het sporten doe ik nog wel en sinds mijn laatste blog heb ik mezelf ook echt een schop onder m’n kont gegeven. Gewoon 3x in de week hardlopen, soms 4x. En de buikspieren houdt ik enigszins in vorm door thuisoefeningen nu ik niet naar de warmtecabine mag.

Deze tijd heeft mij ook wel weer kritisch naar mezelf laten kijken. Ik loop graag bij de loopgroep, heerlijk met een vaste groep en elkaars vorderingen te zien en meemaken. Alleen nu moet ik het alleen doen. Hoewel ik het afgelopen jaar veel vorderingen op hardloopgebied heb gemaakt denk ik dat er nog meer in zit.

Dat bewees ik vorige week ook wel. Gewoon even een klein rondje op zaterdagochtend voor het ontbijt. Nou dat werd een mooi PR en dat gewoon in de wijk. Ik had zelfs nog niet eens ontbeten. Dus dat biedt perspectief voor dit hardloopjaar.

Hoewel het echt nog wel de vraag is of er dit seizoen nog wedstrijden georganiseerd worden. Binnen de loopgroep hebben Jochem en ik ook wel een beetje een naam. We staan er om bekend dat we veel, volgens sommige heel veel, wedstrijden lopen. Ik vind dat altijd gewoon heel gezellig en leuk om te doen. En ik loop niet iedere wedstrijd voor een nieuw PR, soms ook gewoon om te genieten van de mensen langs de kant en het parcours. Juist daarom had ik wel verwacht dat ik het zou gaan missen. En natuurlijk het is jammer dat ze nu allemaal zijn afgelast, maar missen doe ik het nog niet.

Misschien ook wel omdat mijn doel van dit jaar nog niet is weggevallen. De New York Marathon is namelijk nog niet afgelast, deze staat “pas” op 1 november. Steeds meer mensen zeggen dat ik dit wel kan vergeten, maar ik vergeet helemaal niks zolang het niet officieel is. En daarom train ik gewoon lekker door. Nu nog het kortere werk en intussen mijn snelheid verbeteren.

Anderhalve week geleden heb ik daarvoor hulp ingeschakeld. Een persoonlijk schema op basis van mijn eigen kunnen en mijn eigen doel. De marathon in New York in ieder geval onder de 5 uur lopen.

Deze week ben ik daarmee aan de slag gegaan. Hoewel de schrik me om m’n hart sloeg bij sommige beoogde tempo’s vond ik het erg leuk om kennis te maken met een nieuwe manier van trainen. Hoezo na een duurloop nog 5 sprintjes trekken of ieder 10 minuten versnellen tijdens een loopje? Nu, na mijn eerste nieuwe trainingsweek kan ik zeggen, het bevalt me prima. En het is mooi dat mijn lichaam aan mijn hoofd laat zien dat ook ik die tempo’s aan kan.

Natuurlijk is het niet alleen hosanna. Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, ik baal soms echt wel. Maar ik denk dat we dat allemaal hebben en dat mag ook. Zo heb ik enorm gebaald en misschien nog steeds wel dat de Roparun dit jaar niet door gaat. In 2020 loop ik de New York Marathon, maar de Roparun lopen was minstens net zo belangrijk. Dat waren mijn 2 grote doelen voor 2020. Ook voor de Roparun heb ik hard gewerkt. Op het gebied van lopen, maar ook om geld in te zamelen. De inschrijving van Jatogniettan?! gaat niet verloren en in 2021 zijn we er gewoon weer bij.

Waarom ik zo gepassioneerd ben over de Roparun? Daarvoor moeten jullie eind volgende week toch echt de Runner’s World kopen. Want in het mei nummer staat een mooi interview met mij Vanaf ongeveer 25 april ligt deze in de winkels…