Every step was magic

Afgelopen weekend was het dan zo ver. Samen met een vriendin rijden naar Parijs om daar 36 kilometer in Disney te gaan lopen. Niet voor het eerst, want de afgelopen 2 jaar gingen we daar ook naartoe, maar nog steeds met een kinderlijk enthousiasme. Want Disney maakt het kleine meisje in mij los. En daarom begint de voorpret in de auto al met allerlei playlists vol met Disney muziek. Liedjes van de kleine zeemeermin, Belle en het Beest en Frozen werden in allerlei talen met volle borst meegezongen en we waren blij dat de andere auto’s niet komen horen wat we zongen…

Aangekomen bij Eurodisney gingen we dan ook snel onze startnummers ophalen. Eerst de startnummers van de 5 km ophalen. De envelop wordt meteen open gemaakt en er klinkt een gegil door de expo heen. “We staan in het eerste startvak!!!” Dat betekend kortere rijen bij de fotostops die we het liefste allemaal meepakken. De plannen voor de rest van de dag worden in een minuut aangepast terwijl we staan te wachten op het startnummer van de 31 km challenge. De man legt de enveloppen op de balie en ze worden allebei tegelijk weggegrist. Hij sputtert nog wat tegen dat hij ze moet scannen maar dat heeft totaal geen zin. Allebei tegelijk roepen we weer A, springen de lucht in, lachen en gillen en die man staat ons alleen maar raar aan te kijken. Na een high five hebben we weer aandacht voor hem en hij kijkt ons raar aan als hij vraagt: “startvak A?” Jazeker! “Zo dan zijn jullie snelle lopers” en ik denk meteen terug aan vorig jaar toen we veel mensen inhaalden met de mededeling “Watch out! Fast runner keep right.” Want eens per jaar voel ik me inderdaad een fast runner.

Intussen lopen we als 2 giechelende meiden over de expo en doen daar ons ding. Foto hier, foto daar en dan op naar de stand voor de photopass. Die helaas op blijkt te zijn. Lekker dan, staan we in het eerste startvak kunnen we volop foto’s laten maken, maar moeten we ze allemaal los kopen. Dan blijken er nog wel photopassen te zijn in combinatie met het park. Wij gaan heel het park niet in maar kopen toch deze pas. Want de foto’s die moeten we hebben!

Dan snel terug naar het hotel om een hapje te eten en ons om te kleden voor de 5 km. Ook wordt er voor de volgende ochtend nog snel een taxi geregeld om 05:30!!! naar het park. De 10 en de halve starten namelijk al om 07:00 in de ochtend en wij willen graag vooraan staan. Aangezien de 5 om 20:00 start is het voor deze run niet zo erg om vroeg te zijn en staan we keurig om 19:00 in het vak, bijna vooraan. We horen veel Nederlanders om ons heen dus met een praatje hier en daar schiet de tijd snel op. Na 20 minuten gaan de hekken al open en mogen we voor de startboog gaan staan. We staan op de derde rij en onze lach is inmiddels niet meer van ons gezicht weg te slaan. Eerst mogen de mindervaliden en de atleten en na een paar minuten klinkt dan ook voor ons 3,2,1 go! Door mijn eigen gestuiter vergeet ik mijn horloge aan te zetten, maar dit weekend is tijd toch niet belangrijk.

Via Disney Village lopen we studio’s in om via een backstage route in het Disneypark uit te komen. Doordat we zo vooraan staan kunnen we lekker ons eigen tempo lopen en pakken we alle fotostops mee. Deze vallen helaas voor ons wat tegen aangezien we o.a. Jungle Book en Lion King verwacht hadden. Toch pakken we ze allemaal mee en finishen we na bijna 1,5 uur op de 5 km. Het is intussen al 22:00 voordat we het finishvak uit zijn, daarom snel terug naar het hotel voor nog een biertje, maar vervolgens toch heel snel ons bed in.

Na een nacht met 5 uur slaap staan we in de lobby van het hotel alweer aan onze koffie te lurken. Want dat is nodig. We wilde de wekker zo laat mogelijk zetten en nemen daarom ons ontbijt mee voor in het startvak. Zo vroeg is het nog niet zo druk en kunnen we daar lekker ons ontbijt opeten. Ook voor de 10 km staan we weer flink vooraan en komen we de tijd door met gesprekken over hoe de 5 km ging. Vandaag is het thema prinsessen, echt mijn ding, dus ik hoop dan ook op de nodige prinsessen aan de kant van de weg. Ik word niet teleurgesteld en ik loop dan ook weer met een lach van oor tot oor en glinsterende ogen in mijn Yasmine pakje door het park. Nee ik loop niet voor gek, de meeste zijn verkleed wat het dan ook allemaal net ff wat magischer maakt.

Aangezien wij geen entree hebben voor Disney zelf gaan we in de middag Parijs in. Inmiddels weet ik na een paar jaar Disney dat daar veel militairen in vol ornaat staan en in Parijs zelf heb ik ze ook regelmatig gezien. Maar wat we zagen toen we de metro uitkwamen daar schrokken we wel van. Continue sirene en honderden ME-ers met evenveel motoren/ auto’s. Even spookte het door ons hoofd dat er net een terroristische aanslag geweest moest zijn, want dit was echt niet normaal. Daarom snel het nieuws checken voor we verder lopen. Hier was niets op te zien. Dan maar snel doorlopen en uit deze massa weg, we liepen een andere straat in op weg naar de Champs Elysee. Een paar meter was er geen politie te zien, maar al snel begon het tafereel opnieuw en uiteindelijk werd de weg verspert door agenten met mitrailleurs die ons zeiden dat we er niet door mochten. Later op een terras bleek dat er 3 grote demonstraties geweest zijn die uit de hand waren gelopen in de ochtend. Nadat het gebied “veilig” was gingen alle honderden agenten in colonnes kris kras door de stad rijden. om te zorgen dat de demonstranten niet opnieuw konden hergroeperen. Aangezien wij geen behoefte hadden in deze onrust besloten we maar weer terug te gaan naar Disney zelf om in Village een hapje en drankje te pakken en vroeg ons bed in te gaan.

Op zondagochtend herhaalde alles zich. Wat ik geweldig aan de Disney runs vind is dat iedereen zo onwijs vrolijk is en je met vele mensen een praatje maakt. Zo kwamen we zowel zaterdag als zondag dezelfde man in de rijen bij de fotostops tegen. Al snel werden loopervaringen uitgewisseld en hing ik aan zijn lippen over de races in Amerika. Want Run Disney Paris is magisch maar Orlando is naar mijn idee toch echt wel de overtreffende trap Ik moet het toch maar eens serieus overwegen, maar eerst dit weekend afronden. Uiteindelijk bleek ook nog dat hij in Barendrecht woont, op steenworp afstand dus van ons Rotterdam. En zo zie je maar weer hardlopen verbroederd, legt contacten en zorgt voor heel veel fun.

Na afloop van de halve marathon kregen we onze ‘love’ medaille, het thema van de halve, omgehangen en snelde we ons naar de expo. Hier kregen we namelijk onze extra medaille, de challenge medaille. We liepen tegelijk met twee roparunmaatjes de expo in en iedereen was hyperactief en vol enthousiasme over de runs. Daar werden nog de laatste foto’s gemaakt om vervolgens weer ieder zijn eigen weg te gaan.

En zo kijk ik wederom terug op een magisch weekend met 4 mooie medailles, mooie herinneringen en mooie mensen. Maar ook is er een kinderdroom bij gekomen, de Dopey Challenge in Orlando. Want dromen moet je blijven houden…

[blog grid=”5″]