Lopen is soms net therapie

Deze week heb ik veel aan mijn hoofd gehad en ben ik met teveel dingen bezig. Ik had heftige gesprekken op het werk en ik werd pijnlijk geconfronteerd met de ziekte van mijn oma. Mijn oma is mijn alles en 5 jaar geleden is er bij haar de ziekte van Alzheimer geconstateerd.

Vaker hebben mijn moeder en ik tegen elkaar gezegd dat we weer in een nieuwe fase zijn beland. Steeds moeten we opnieuw afscheid nemen van een persoon waar we veel van houden. Net op het moment dat we gewend waren aan de “nieuwe” oma gaat ze weer achteruit. De ene keer kan ik hier beter mee omgaan dan de andere keer.

Deze week valt het zwaar, zeker omdat het steeds verder af gaat staan van de oma die ik me wil blijven herinneren. Iedere keer weer opnieuw afscheid nemen van iemand die er in feite nog is. Iemand zien aftakelen en alleen maar kunnen toekijken, dat vind ik heftig.

Wat mij dan echt helpt is een stukje gaan rennen. Niets moet alles mag, even helemaal in mezelf, blik op oneindig en gaan. Tussen het zweet vallen de tranen niet op, maar kan alles in mijn hoofd weer een plekje krijgen. En daarna, daarna kan ik de hele wereld weer aan.

Daarom besloot ik om op mijn laatste werkdag van deze week heel vroeg op te staan en naar mijn werk te gaan. Voor dit weekend had ik een duurloop van 15 kilometer op het schema staan. Van mijn werk naar huis zou 17 kilometer zijn waardoor het op zich ook nog eens prima in mijn schema past.

Waarom dan heel vroeg opstaan? Als ik alleen loop, vind ik het wel prettig om in ieder geval een groot gedeelte in het licht te lopen. Met een beetje geluk zou ik dan nog met het licht het bos door zijn. Het laatste stuk een verlichte drukke weg,dat is wel goed te doen in het donker.

Wel was het even puzzelen. Leuk idee dat teruglopen naar huis, maar ik heb wel altijd allerlei spullen mee naar mijn werk. De avond ervoor werd daardoor al kritisch de werktas bekeken, wat moet echt mee? Lang leve mijn trailvest want daar kan ik wel het een en ander in kwijt en kan makkelijk mee in de metro. Ook mijn kledingkeuze voor de dag werd zorgvuldig uitgedacht. Want alles wat ik aan heb moet tijdens het lopen op m’n rug. Een jurkje met sneakers leek me dan ook de makkelijkste oplossing.

Op het werk stonden ze even raar te kijken toen ik iets na 7 uur kantoor binnenstapte. Toen ik zei dat dat was omdat ik terug naar huis ging lopen leek het helemaal alsof ze water zagen branden. Tja de ideeën van een hardloper zijn soms gewoon niet te volgen voor niet lopers. Gedurende de dag kwam dan ook nog regelmatig een vraag als: “Ga je echt lopend naar huis?” of “Hoe lang denk je erover te doen dan?”. Toen ik zei dat het “maar” 17 kilometer was konden ze hun lach niet houden.

Blij was ik toen het tijd was om te gaan lopen. Alles in m’n rugzak en gaan. Ook op dat moment werd ik nog gewaarschuwd dat het echt heel koud was en of ik geen jas aan moest doen. Nee dit is mijn tenue en daarmee ga ik het doen, komt goed.

Aan de zuidelijke kant van Rotterdam ben ik niet heel bekend. Daardoor vond ik het wel spannend of ik wel goed zou lopen. Zeker omdat er na 1,5 kilometer al een omleiding op mijn route lag. Voordeel van van A naar B lopen is wel dat je op plekken komt waar je niet vaak komt. Ik vond het daarom ook echt genieten. Daarnaast liep ik naar de binnenstad toe, naar de Maas en dat vind ik echt een heerlijke plek om te lopen.

De Erasmusbrug was nog even een goede heuveltraining voor Apeldoorn volgende week. Langs het water naar de binnenstad, zo naar het Kralingse Bos. Plekken waar ik vaak met de auto langs rijdt, maar zo lopend valt je toch net wat meer op. En leuk om zo bijzondere plekken te ontdekken.

Het was lang geleden dat ik in mijn eentje een duurloop had gedaan. Onderweg heb ik het af en toe echt wel zwaar gehad, omdat ik nu echt ieder pijntje voelde en erover na kon denken. Maar over het algemeen heb ik heerlijk gelopen, mijn gedachte op 0 en mijn blik op de horizon gericht. En bij thuiskomst kon ik inderdaad weer heel de wereld aan.

Lopen is soms net therapie!

Every step was magic

Afgelopen weekend was het dan zo ver. Samen met een vriendin rijden naar Parijs om daar 36 kilometer in Disney te gaan lopen. Niet voor het eerst, want de afgelopen 2 jaar gingen we daar ook naartoe, maar nog steeds met een kinderlijk enthousiasme. Want Disney maakt het kleine meisje in mij los. En daarom begint de voorpret in de auto al met allerlei playlists vol met Disney muziek. Liedjes van de kleine zeemeermin, Belle en het Beest en Frozen werden in allerlei talen met volle borst meegezongen en we waren blij dat de andere auto’s niet komen horen wat we zongen…

Aangekomen bij Eurodisney gingen we dan ook snel onze startnummers ophalen. Eerst de startnummers van de 5 km ophalen. De envelop wordt meteen open gemaakt en er klinkt een gegil door de expo heen. “We staan in het eerste startvak!!!” Dat betekend kortere rijen bij de fotostops die we het liefste allemaal meepakken. De plannen voor de rest van de dag worden in een minuut aangepast terwijl we staan te wachten op het startnummer van de 31 km challenge. De man legt de enveloppen op de balie en ze worden allebei tegelijk weggegrist. Hij sputtert nog wat tegen dat hij ze moet scannen maar dat heeft totaal geen zin. Allebei tegelijk roepen we weer A, springen de lucht in, lachen en gillen en die man staat ons alleen maar raar aan te kijken. Na een high five hebben we weer aandacht voor hem en hij kijkt ons raar aan als hij vraagt: “startvak A?” Jazeker! “Zo dan zijn jullie snelle lopers” en ik denk meteen terug aan vorig jaar toen we veel mensen inhaalden met de mededeling “Watch out! Fast runner keep right.” Want eens per jaar voel ik me inderdaad een fast runner.

Intussen lopen we als 2 giechelende meiden over de expo en doen daar ons ding. Foto hier, foto daar en dan op naar de stand voor de photopass. Die helaas op blijkt te zijn. Lekker dan, staan we in het eerste startvak kunnen we volop foto’s laten maken, maar moeten we ze allemaal los kopen. Dan blijken er nog wel photopassen te zijn in combinatie met het park. Wij gaan heel het park niet in maar kopen toch deze pas. Want de foto’s die moeten we hebben!

Dan snel terug naar het hotel om een hapje te eten en ons om te kleden voor de 5 km. Ook wordt er voor de volgende ochtend nog snel een taxi geregeld om 05:30!!! naar het park. De 10 en de halve starten namelijk al om 07:00 in de ochtend en wij willen graag vooraan staan. Aangezien de 5 om 20:00 start is het voor deze run niet zo erg om vroeg te zijn en staan we keurig om 19:00 in het vak, bijna vooraan. We horen veel Nederlanders om ons heen dus met een praatje hier en daar schiet de tijd snel op. Na 20 minuten gaan de hekken al open en mogen we voor de startboog gaan staan. We staan op de derde rij en onze lach is inmiddels niet meer van ons gezicht weg te slaan. Eerst mogen de mindervaliden en de atleten en na een paar minuten klinkt dan ook voor ons 3,2,1 go! Door mijn eigen gestuiter vergeet ik mijn horloge aan te zetten, maar dit weekend is tijd toch niet belangrijk.

Via Disney Village lopen we studio’s in om via een backstage route in het Disneypark uit te komen. Doordat we zo vooraan staan kunnen we lekker ons eigen tempo lopen en pakken we alle fotostops mee. Deze vallen helaas voor ons wat tegen aangezien we o.a. Jungle Book en Lion King verwacht hadden. Toch pakken we ze allemaal mee en finishen we na bijna 1,5 uur op de 5 km. Het is intussen al 22:00 voordat we het finishvak uit zijn, daarom snel terug naar het hotel voor nog een biertje, maar vervolgens toch heel snel ons bed in.

Na een nacht met 5 uur slaap staan we in de lobby van het hotel alweer aan onze koffie te lurken. Want dat is nodig. We wilde de wekker zo laat mogelijk zetten en nemen daarom ons ontbijt mee voor in het startvak. Zo vroeg is het nog niet zo druk en kunnen we daar lekker ons ontbijt opeten. Ook voor de 10 km staan we weer flink vooraan en komen we de tijd door met gesprekken over hoe de 5 km ging. Vandaag is het thema prinsessen, echt mijn ding, dus ik hoop dan ook op de nodige prinsessen aan de kant van de weg. Ik word niet teleurgesteld en ik loop dan ook weer met een lach van oor tot oor en glinsterende ogen in mijn Yasmine pakje door het park. Nee ik loop niet voor gek, de meeste zijn verkleed wat het dan ook allemaal net ff wat magischer maakt.

Aangezien wij geen entree hebben voor Disney zelf gaan we in de middag Parijs in. Inmiddels weet ik na een paar jaar Disney dat daar veel militairen in vol ornaat staan en in Parijs zelf heb ik ze ook regelmatig gezien. Maar wat we zagen toen we de metro uitkwamen daar schrokken we wel van. Continue sirene en honderden ME-ers met evenveel motoren/ auto’s. Even spookte het door ons hoofd dat er net een terroristische aanslag geweest moest zijn, want dit was echt niet normaal. Daarom snel het nieuws checken voor we verder lopen. Hier was niets op te zien. Dan maar snel doorlopen en uit deze massa weg, we liepen een andere straat in op weg naar de Champs Elysee. Een paar meter was er geen politie te zien, maar al snel begon het tafereel opnieuw en uiteindelijk werd de weg verspert door agenten met mitrailleurs die ons zeiden dat we er niet door mochten. Later op een terras bleek dat er 3 grote demonstraties geweest zijn die uit de hand waren gelopen in de ochtend. Nadat het gebied “veilig” was gingen alle honderden agenten in colonnes kris kras door de stad rijden. om te zorgen dat de demonstranten niet opnieuw konden hergroeperen. Aangezien wij geen behoefte hadden in deze onrust besloten we maar weer terug te gaan naar Disney zelf om in Village een hapje en drankje te pakken en vroeg ons bed in te gaan.

Op zondagochtend herhaalde alles zich. Wat ik geweldig aan de Disney runs vind is dat iedereen zo onwijs vrolijk is en je met vele mensen een praatje maakt. Zo kwamen we zowel zaterdag als zondag dezelfde man in de rijen bij de fotostops tegen. Al snel werden loopervaringen uitgewisseld en hing ik aan zijn lippen over de races in Amerika. Want Run Disney Paris is magisch maar Orlando is naar mijn idee toch echt wel de overtreffende trap Ik moet het toch maar eens serieus overwegen, maar eerst dit weekend afronden. Uiteindelijk bleek ook nog dat hij in Barendrecht woont, op steenworp afstand dus van ons Rotterdam. En zo zie je maar weer hardlopen verbroederd, legt contacten en zorgt voor heel veel fun.

Na afloop van de halve marathon kregen we onze ‘love’ medaille, het thema van de halve, omgehangen en snelde we ons naar de expo. Hier kregen we namelijk onze extra medaille, de challenge medaille. We liepen tegelijk met twee roparunmaatjes de expo in en iedereen was hyperactief en vol enthousiasme over de runs. Daar werden nog de laatste foto’s gemaakt om vervolgens weer ieder zijn eigen weg te gaan.

En zo kijk ik wederom terug op een magisch weekend met 4 mooie medailles, mooie herinneringen en mooie mensen. Maar ook is er een kinderdroom bij gekomen, de Dopey Challenge in Orlando. Want dromen moet je blijven houden…

[blog grid=”5″]