Het is stil

Overal is het stil. En ook ik ben stil. We moeten er voor elkaar zijn, maar tegelijkertijd is eigenlijk alles onwerkelijk. De straten zijn leeg en als ik op tv een film kijk is mijn eerste gedachte: ” Houdt afstand van elkaar!”. Hetzelfde denk ik als ik even een boodschap ga doen en iemand komt in mijn “aura”. Een aura van 1,5 meter momenteel. Alle clichés zijn waar, we zitten in een slechte film en niemand weet hoe lang het duurt. Maar toch doen we het allemaal wel. We vinden onze draai erin en we dealen ermee. De enige dag voel je je er beter bij dan de andere.

Er is de afgelopen weken veel gebeurd, maar dit is voor mij de eerste keer dat ik er iets over schrijf. Niet omdat er niet mee bezig ben geweest, niet omdat ik er niet over wilde schrijven. Maar ik wist niet goed wat ik erover kon zeggen. Iedereen is aangedaan en toch is alles relatief. Natuurlijk baal ik dat de Rotterdam Marathon, de Roparun en alle andere events die ik had staan zijn afgelast.

Net nu ik allerlei dingen op de planning had staan die ik eigenlijk al jaren wilde doen. Maar wie ben ik er om er van te balen terwijl er mensen in het ziekenhuis liggen te vechten voor hun leven of de mensen die nu opeens geen inkomen meer hebben doordat al het werk is weggevallen. Waar heb ik het dan nog over met mijn lopen?! Deze tweestrijd heeft ervoor gezorgd dat ik nog niet veel heb gedeeld.

Het is wennen om zoveel thuis te zijn en het verstoort mijn ritme. Mijn werk gaat door, met volle toeren heb ik het idee en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik ben van 4 dagen naar 5 dagen pr week gaan werken en dat zorgt er in ieder geval voor dat ik bezig ben. Daarnaast is Jochem’s zoon de halve week bij ons waarbij we dus ook aan de slag mogen met het schoolwerk van een 7-jarige. En als het schoolwerk af is dan pas begint het echte werk. Een kind van 7 entertainen die opeens zijn vriendjes niet meer ziet en ook niet verder kan komen dan het tuinhek en dat terwijl het eigen werk ook gewoon doorgaat.

Een avond in de week mag ik Skypen met mijn oma. Zij zit namelijk in een verzorgingstehuis met de ziekte van Alzheimer. De eerste dagen dacht ze dat zij deze griep had veroorzaakt en voelde ze zich schuldig en verdrietig. Dat maakte mij ook verdrietig, want juist nu kunnen we niet naar haar toe om te zeggen dat het niet door haar komt. Gewoon een arm om haar heen slaan. En het duurt nog wel even voordat we naar haar toe mogen.

Wel belt ze veel. Maar ik merk dat deze ziekte juist in deze tijd erg moeilijk is. Opeens vraagt ze steeds aan mij waar Nikki is en of die bij mij is. Als ik zeg dat ik Nikki bent geeft ze aan dat ze die andere bedoeld. Voor mij als enig kind is het dan ook echt een raadsel wie ze bedoeld, maar ik reageer er niet meer op. Wel maakt dit me bang. Weet ze nog wie ik ben als ik wel weer langs mag komen? Of komt de tijd die ik sinds de diagnose gevreesd heb nu toch echt dichterbij?

Ik weet het niet, niemand weet het. En dit is een van de dingen die mij bezig houdt. En zo heeft iedereen ongetwijfeld zijn of haar eigen twijfels of onzekerheden. Het is wat het is nu en we moeten het er mee doen.

Hardlopen is normaal een goede uitlaatklep. Gedachte op 0, blik op oneindig en gaan. Of anders in ieder geval de gedachten weer ordenen. Toch heb ik er deze week moeite mee. Waar ik de eerste 2 weken prima kon gaan lopen en ook graag ging moet ik me nu echt vooruit schoppen. Het alleen lopen is niet echt mijn ding. Ik mis mijn loopmaatjes om elkaar er doorheen te trekken. Als het even kan proberen Jochem en ik wel samen te gaan of de kleine gaat op de fiets mee. Maar als dat allemaal niet lukt en ik moet alleen gaan dan is mijn motivatie 0.

Toch is het niet zo dat ik naast het werken alleen maar Netflix zit te kijken. In huis zijn zo’n beetje alle klusjes gedaan, de zolder is uitgezocht en opgeruimd en nu is de tuin aan de beurt. Plantenbakken gekocht, planten erin en nu worden de schuttingen opnieuw in de beits gezet. Allemaal leuk en aardig en natuurlijk ben ik er blij mee. Maar toch sporten was in mijn leven gekomen en dat moet er niet meer uit.

Daarom gebruik ik deze blog nu ook als een stok achter de deur. Vanaf vandaag ga ik minimaal 3x in de week lopen. Weer in een ritme komen al zal het een ander ritme zijn dan ik gewend was. Dat maakt niet uit. Ik denk dat iedereen wel heeft laten zien dat we ons kunnen aanpassen als het leven opeens zo drastisch veranderd. Dan kan ik een verandering in mijn hardloopritme ook wel aan.

Vandaag zou de Rotterdam Marathon zijn. Niet lullen maar lopen. Voor veel mensen de dag die al maanden groot omcirkeld in de agenda stond. Dat lopen gaat nu niet door, maar voor mij is deze hele periode een marathon. Iedere stap vooruit is een stap dichter bij de finish. De weg naar de finish is zwaar, maar opgeven is geen optie. Ergens in het Kralingse Bos wacht de man met de hamer, maar als je de Coolsingel op draait…. Nu ontbreken alleen de kilometer borden, je horloge geeft ook geen tussenstand aan dus geen idee waar we zijn, maar we komen er wel. En hopelijk kunnen we volgend jaar terugkijken op een gekke tijd, iets wat ik nooit meer hoop mee te maken. Maar hopelijk kunnen we dan tegen elkaar kunnen zeggen: “We hebben het geflikt met elkaar.”