Te hard lopen of te hard genieten?

Vaak hoor ik om me heen dat ik te veel loop. Te veel wedstrijden, te lange afstanden. En ik roep zelf altijd:”overal waar te voor staat is niet goed’. Natuurlijk zijn dit allemaal goedbedoelde opmerkingen en vind ik het heel lief dat mensen bang zijn dat ik overbelast raak of geblesseerd. Dat zou namelijk ook mijn ergste nachtmerrie zijn. Ik ervaar het dan ook totaal niet als vervelend, maar ik vind het wel mooi om hier eens aandacht aan te besteden.

Mijn tweede naam is natuurlijk niet voor niets eigenwijs en daarom vaar ik blind op mijn eigen vertrouwen. Maar buiten dat ben ik ook echt van mening dat het wel meevalt. In 2019 heb ik iets minder dan 1400 kilometers gelopen, als ik om me heen kijk heb ik meer voorbij zien komen. Ik loop alleen veel wedstrijden en afgelopen jaar ook nog eens regelmatig in het buitenland waardoor deze bij iedereen goed op het netvlies blijven zitten.

Oké ik geef toe Reykjavik, Great North en de Disney challenge in 1 maand tijd met daartussen nog de Airborne freedom trail dat was inderdaad wel erg veel. Dat kan zelfs ik niet ontkennen. Maar ook hier heb ik wel mijn wedstrijden op ingedeeld. Ik wist dat ik in Engeland langzaam zou lopen en in Disney zelfs heel langzaam met alle fotostops tussendoor. Hierdoor heb ik veel van deze wedstrijden niet als belastend ervaren.

Ja, ik loop regelmatig een wedstrijd en na de marathon had ik een doel. Iedere maand een halve marathon lopen om zo de 21 km in de benen te houden. Het maakte me niet uit of dit gewoon met een duurloop zou zijn of. bij een evenement. Uiteindelijk werd dat stiekem best vaak tijdens een evenement. Waarom ik dan toch niet bang ben voor overbelasting? Ik hoef niet iedere wedstrijd een PR te lopen. Sommige wedstrijden kies ik uit, omdat ik de omgeving mooi vind of omdat het me in ieder geval mooi lijkt.

In het buitenland lopen Jochem en ik vaak samen, zeker als het warm is. Dan kletsen we onderweg met elkaar en wijzen we elkaar op de mooie bezienswaardigheden. Een foto onderweg is dan ook geen uitzondering. Het wordt dan een soort langzame duurloop alleen dan met verzorgde drankposten onderweg. Hier kan ik minstens net zoveel van genieten als van een PR. Hierdoor is er eigenlijk geen verschil met de duurloop die ik normaal op zondag in Rotterdam zou doen.

Als ik echt een pijntje voel loop ik niet totdat het pijntje weg is. Of ik moet langs de fysio zijn geweest die me groen licht heeft gegeven. Alleen merk ik dat ik zoveel sterker ben geworden na de marathon en niet alleen mijn lichaam maar ook in mijn hoofd. Hierdoor kan ik ook gewoon meer aan.

Een voorbeeld. Vorig jaar januari ging ik voor het eerst meer dan een halve marathon lopen. Naast dat ik er slapeloze nachten over had vond ik het echt heel zwaar. Mijn benen voelde de laatste kilometers aan als lood en dat terwijl we maar 23km liepen. Dat is eigenlijk maar 1,9 km meer dan een halve marathon. Ik moest hier echt voor werken, kon niet meer bij de groep blijven en kwam amper meer vooruit. De rest van de dag was ik nergens meer toe in staat en kreeg ik zelfs koorts verschijnselen. Dat is overigens iets wat ik vaak had na een zware inspanning maar sinds de marathonvoorbereiding nooit meer heb gehad.

Afgelopen zondag heb ik 22,5 km gelopen. Het liep echt lekker en heb niet het idee dat het me heel veel moeite heeft gekost. Ik heb geen seintje van pijn gehad, oké in de middag voelde me kuiten wat stram maar dat weerhield me niet om m’n hakken aan te trekken tijdens een bezoekje aan een vriendin. En of ik hakken aan kan is voor mij meestal een graadmeter hoe zwaar de inspanning is geweest. Is deze heel zwaar geweest dan worden het sneakers of platte schoenen. Heb ik geen last van de training dan kan ik in ieder geval hakken aan.

En valt een duurloop of een wedstrijd onverwacht tegen? Dan sla ik de dinsdagtraining over en pak ik een extra rustdag. Of ik doe een alternatieve training door een korte tempoloop of een bootcamples mee te pakken. En zo blijf ik steeds naar mijn lichaam luisteren. Iets wat ik toen ik net begon met hardlopen vaak niet deed. Toen was ik ook om de haverklap geblesseerd. Nu valt dat allemaal reuze mee en zijn de echte blessures van afgelopen jaar op 1 hand te tellen. Al hoop ik natuurlijk niet dat ik nu de goden verzoek en op korte termijn weer geblesseerd raak.

Naast alleen het hardlopen heb ik afgelopen jaar veel aan mijn kracht gewerkt, met name in de core. En natuurlijk heeft het afvallen geholpen. Maar al met al kan ik concluderen dat ik gewoon sterker, beter en fitter ben geworden waardoor ik meer aan kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.