Terug van weggeweest

Het is een tijd stil geweest. Heel stil. En zelfs de loopschoenen zijn even niet onder gebonden. Soms neemt het leven een ander loopje met je.

Op 21 september ben ik namelijk aan een nieuw avontuur begonnen. Een nieuwe baan. En vanwege de verscherpte Corona maatregelen werd dat al snel mezelf in leren vanuit huis. Al moet ik zeggen dat de telefoon bij al m’n collega’s altijd aanstond om me te helpen. Toch was ik hierdoor genoodzaakt om een nieuw ritme in mijn week te vinden. Zeker met de bijkomende vermoeidheid van een nieuwe baan.

Toen ik hier aan leek te wennen had het leven toch nog iets anders voor me in petto. Namelijk een spierscheuring in m’n kuit en dat niet eens tijdens het lopen. Maar tijdens mijn slaap! De pijn in m’n rug was al weer een tijdje aanwezig, maar ik dacht ik trek het wel totdat mijn chiropracticer terug is van zijn vakantie. Helaas dacht mijn lichaam daar anders over en tijdens het uitrekken in m’n slaap schoot het in mijn kuit. Nadat ik er na een paar dagen nog niet op kon staan wist ik zeker dat het niet goed zat en dat bleek ook zo te zijn.

Blij was ik dat ik na een paar weken rust toch alweer rustig kon beginnen met dribbelen en het verval leek ook alles mee te vallen. Maar ook toen kreeg ik niet de tijd om me weer volledig op het hardlopen te storten. Mijn ergste nachtmerrie werd werkelijk. Er brak Corona uit in het verzorgingstehuis van mijn oma en mijn oma werd niet gespaard. Het eerste weekend werden we er al naartoe geroepen, want de koorts liep op tot 40 graden. Maar gelukkig herstelde ze hier ook weer van en kwam ze zelfs weer uit bed.

Toch mocht dit niet van lange duur zijn en verloor ze haar kracht. Slikken ging niet tot nauwelijks en na 4 weken ziekbed moest ze haar strijd opgeven. Blij ben ik voor het feit dat ik bijna dagelijks langs haar bed heb gezeten en dat ik haar heb kunnen zeggen wat ze voor me heeft betekend. Want dat is bijna niet in woorden uit te drukken. Vorige week donderdag hebben wij op haar geboortedag voor de laatste keer afscheid van haar genomen. Maar in mijn hart zal ze er altijd zijn.

Deze week was het voor mij tijd om de draad weer op te pakken en mijn hardloopschoenen onder te binden. Door een fikse verkoudheid loop ik er bij als een hijgend nijlpaard, maar ook dat komt wel weer goed. En zeker na zo’n tijd van niet of nauwelijks lopen en stress is de draad weer oppakken echt heerlijk. Genieten van de zon en de kou op mijn gezicht. Lopen in deze tijd van het jaar vind ik het fijnste wat er is, tenminste als het niet regent. 11 kilometer onafgebroken lopen, ik ben er nu blij mee. De snelheden en de grotere afstanden komen vanzelf wel weer.

En zeker in de ochtend is de natuur op zijn mooist. De dauw op de weilanden, de zon weerkaatsend in het water, blik op oneindig. De week overdenken, de stress vergeten en just me myself and I. Of juist zoals vanmorgen, met een klein groepje kletskousen tijdens het lopen praten over de kerst, de kinderen en de werkzaamheden.

Ik ben blij dat ik een paar jaar geleden deze sport heb ontdekt en blijf hier voorlopig nog van genieten.

Eén gedachte over “Terug van weggeweest”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.