Terugblik

Afgelopen jaar was voor mij een bijzonder loopjaar. Dat ik hardlopen erg leuk vind moge duidelijk zijn. Ik durf zelfs te beweren dat ik er oprecht verslaafd aan ben.

Nu met de feestdagen is het een mooie tijd om terug te kijken. Ik realiseer me ook dat er veel kan veranderen in een jaar tijd. Vorig jaar met de kerstdagen stond ik namelijk al te stuiteren, omdat ik in april DE Rotterdam marathon ging lopen. Vanaf 1 januari zouden de trainingen opgeschroefd worden en zou ik serieus op mijn eten gaan letten. Ook al was de marathon zelf pas in april ik praatte in december al alleen maar marathon. Nu ik erop terugkijk denk ik: “Wat een gek”. De mooie traditie thuis van de kerstcadeau’s stonden voor mij in het teken van cadeaubonnen van run2day of lichtjesvesten. Natuurlijk niks mis mee, maar met een oma waarvan we ieder jaar weer afvragen of ze er de volgende kerst er weer bij is ga ik dit jaar toch weer voor een blijvende herinnering van haar.

Het was achteraf gezien dan ook niet zo gek dat ik ergens eind januari overspannen was van het lopen. Ik hoorde, las en praatte al veel te lang alleen maar marathon. Ik had me in september al direct ingeschreven en vanaf dat moment heb ik iedere blog, artikel of mening van een andere hardloper uitvoerig geanalyseerd. De druk om iedere week te presteren bij de duurloop nam alleen maar toe. Rustig lopen was het sleutelwoord, maar ik liep op normaal tempo al ver achteraan in de groep. “Ik kan toch niet nog langzamer gaan lopen dan?” Ook hoorde ik van iedereen dat voldoende slaap belangrijk is om je lichaam te laten herstellen. Maar slapen? Dat begon op donderdag al minder te worden, want zondags stond er weer een duurloop op het programma. En dan moest ik weer een paar kilometer verder dan ik ooit gedaan had. Kan ik dat wel?!

Plezier in lopen? Nou dat was echt volledig weg. Totdat er bij mij een knop om ging. Ik voeg mezelf af: “Nikki waarom loop je de marathon? Omdat ik wilde zien of ik dat kon.” Dat antwoord was voor mij simpel, want ik deed het voor mezelf en voor niemand anders. En vanaf dat moment gingen de loopjes op zondag ook alleen nog maar over mezelf en niemand anders. Liep ik achteraan? Jammer dan.

Ik ging voor de eerste keer een hele marathon lopen, iets wat ik nooit verwacht had te gaan doen. Die eindtijd? Boeiend, de finish halen dat deed er toe. En oké het enige dat ik echt niet wilde was de laatste loper worden, dat was mijn enige doel. Onder de 5 uur dat moest toch wel lukken?

De aanloop van de marathon mocht ik ook nog eens samen met het Rijnmond Running Team doen. Een mooie groep van 6 hardlopers en een trainer die ons af en toe gezamenlijk trainde en wij maakte iedere week een vlog die vanaf de week voor de marathon uitgezonden ging worden. Toevallig kende ik 1 iemand via via uit het Running Team, maar verder niemand. Toch ontstond er al heel snel een band met elkaar. Iedereen had zijn eigen streven, van onder de 3 uur lopen tot uitlopen met daarbij ook ieder een eigen verhaal. Maar uiteindelijk hadden we allemaal wel hetzelfde doel. Heel aan de start verschijnen en dan uitlopen die hap. En dat bleek een mooie gemeenschappelijke deler te zijn. Nu zoveel maanden verder is er nog steeds contact met elkaar.

Op 7 april was het dan zover. Ik stond aan de start van mijn eerste marathon en de mooiste. Tenminste dat zeggen ze over de Rotterdam marathon en ik neem dat graag aan. Inmiddels wisten we dat het warm zou worden, best wel heel warm. Vanwege een sterfgeval in de familie tijdens een marathon was mijn moeder op zijn zachtst gezegd niet heel erg blij dat ik de marathon ging lopen. Ik heb haar dan ook een ding moeten beloven. Luisteren naar mijn lichaam en als ik me niet lekker voel dan stop ik. Aangezien ik alle druk inmiddels van me af had weten te schudden en ik als enige doel uitlopen had kon ik dat makkelijk beloven. Zenuwachtig, ja natuurlijk was ik dat, al een week lang. Maar ook had ik er onwijs veel zin in en kan ik nu 8 maanden later nog steeds iedere minuut van voor, tijdens en na de marathon herbeleven.

Op zuid vond ik er geen zak aan en was het 25 kilometer lang een gevecht tegen mezelf. Iedere hobbel of helling van de weg kon ik vervloeken. Totdat ik weer iemand bekends langs de route zag staan die me ging aanmoedigen. Dan bloeide ik weer even op. Super om te zien hoeveel bekenden er dan aan de kant staan. Ironisch genoeg verhuisde vlak voor de marathon mijn werk. Ik werkte voorheen om de hoek van mijn huis en we verhuisde naar de Slinge. Ik vervloek dat nog steeds, maar tijdens de marathon helemaal. Precies bij ons kantoor draaide we de hoek om zodat ik daar een extra slinger mocht maken recht voor mijn werk. Ik had het daar heel zwaar. Gelukkig stonden er een aantal maatjes van de loopgroep daar water uit te delen. Even een snel paartje en weer door. Als ik met de auto naar het werk ga parkeer ik vaak op dat punt mijn auto. In mijn hoofd staan de drankposten er nog steeds en verschijnt er automatisch een glimlach op mijn gezicht.

Wat was ik blij dat ik uiteindelijk de Erasmusbrug zag. Vanaf daar kon ik van persoon naar persoon gaan lopen, dat wist ik. Ik had verwacht dat ik het vanaf daar echt zwaar zou gaan krijgen, maar niets was minder waar. Ik leefde juist helemaal op. Even kreeg ik het benauwd toen Dave van der Wal met zijn motor langs me ging rijden om het ” bruidspaar” te interviewen. Behendig maakte ik een grote boog zodat ik zeker niet in beeld zou komen. Maar ach wat maakte het uit, ik liep namelijk het Kralingse Bos in. Ik ga finishen, was het enige dat ik dacht. Dat was zo’n lekker gevoel. Uiteindelijk werd dat wel mijn langzaamste 10 kilometer ooit en deed het echt wel pijn.

Ik had nog even vleugels op weg naar het steunpunt bij de benzinepomp. Zoveel medelopers die daar staan om ons drinken aan te geven. Als ik het heel zwaar had zou er zelfs iemand meelopen. Maar ik voelde me echt goed. Intussen haalde ik mijn buurmannen in, dat had ik niet verwacht. Nog even snel een Dixie in en dan weer door. Maar daar was ook het juichmoment en meteen zag ik dan ook Jochem op het scherm. Mij nog even aanmoedigen. Van diverse had ik al gehoord dat hij net voor mij liep. Deze had ik verwacht, maar natuurlijk wel super blij mee. Ik kon het nog net droog houden, want ik moest door. Toen hoorde ik nog een keer He Nikki en keek daarom nog een keer omhoog. Mijn fysio had ook gewoon de moeite genomen om een boodschap achter gelaten. Slik, deze had ik niet verwacht en toen kon ik het dan ook echt niet meer droog houden. Vanaf dat moment voelde het dan ook echt aan als bikkelen, ik was de man met de hamer dan toch in het bos tegen gekomen. Voetje voor voetje dat is nu het enige dat nog telt, want finishen dat doe je!

Ik was erg blij dat ik weer bij de kubuswoningen aan kwam, waar het zoontje van Jochem me nog stond aan te moedigen. Even nog net wat extra energie totdat ik bij Blaak nog wat glimlachte naar bekenden. Die lach werd alleen abrupt onderbroken, want precies op dat moment sprong er een blaar op mijn het kapot. AUW. Nog even tandenbijten en dan loop ik de Coolsingel op. De boog is nog ver, maar toch zijn de 42 km die ik erop heb zitten alweer vergeten. Ik ga het doen, ik ga finishen! Ik heb hem uitgelopen en heb genoten van alle mensen aan de kant, de aanmoedigen, de leuke teksten en gewoon simpelweg de sfeer. Rotterdam is gewoon de mooiste!

Mijn grote doel voor 2019 zat er dan nu op en hoewel ik had verwacht dat ik dan wel even klaar zou zijn met hardlopen was niets minder waar. Al snel pakte ik het 3x in de week lopen weer op alleen dan nu wel voor de kortere stukjes. Lange afstanden daar had ik even geen zin meer in, maar gewoon lopen des te meer. Het ging me allemaal ook net even een stuk makkelijker af wat natuurlijk een heel fijn gevoel is. En zo schreven Jochem en ik ons in voor steeds meer loopjes. Valencia en Engeland stonden al gepland, maar IJsland kon daar ook nog wel even tussen. En wat een mooie ervaring was dat! En toen de medailles van Disney bekend werden besloot ik samen met een vriendin nog even “snel” de startnummers voor de 36 kilometer challenge te gaan scoren. Dat kon er toch ook nog wel even bij.

Maar ook liep ik dit jaar nog mijn eerste trails. Iets waar ik 2020 zeker mee door ga. Net zoals 1x per maand een halve marathon te lopen. De druk van moeten presteren is door de marathon bij mij weggezakt. Daarna heb ik met veel meer plezier gelopen. Ik geniet van de omgeving, steeds onbekende gebieden ontdekken, de mensen aan de kant en iedereen om me heen.

Nu de druk eraf is, wil dat niet zeggen dat ik niet serieus train. Juist wel. De intervaltrainingen probeer ik echt diep te gaan en niet te kletsen. Daar heb ik tijdens de rustmomenten tijd genoeg voor. Hierdoor gaan mijn snelheden flink omhoog. Dat heeft Linschoten vorige week wel bewezen. 12 minuten van mijn PR af en 17 minuten in heel 2019 alleen al op de halve marathon. Wat daarbij ook helpt is dat ik sinds dat ik loop al 16 kg ben kwijtgeraakt waarvan sinds juli 7,5 kg.

Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat 2019 een mooi en bijzonder loopjaar was met mijn allereerste marathon. Die ga ik nooit meer vergeten. Maar ook hele mooie buitenlandreisjes en een sprong in mijn snelheid. En natuurlijk last but not least. Ik ben gaan schrijven over mijn hardloopavonturen. Iets wat ik met veel plezier doe en waar ik ook steeds vaker op aangesproken wordt. Super leuk om te merken dat jullie de moeite nemen om even voor mijn verhaal te gaan zitten. Voor 2020 kan ik alleen maar hopen dat het net zo’n mooi loopjaar wordt.

Maar nu eerst op naar de oliebollen en ik wens iedereen een mooie jaarwisseling en een heel mooi, gezond en sportief 2020

2 gedachten over “Terugblik”

  1. Geweldig de manier waarop je spanning omgezet hebt naar energie. De keren dat ik mee kon fietsen in je voorbereiding naar de marathon voelde ik de drive die je had. Voor mij was het wel duidelijk, deze meid heeft ballen. Nu ben je een meer dan gewaardeerd loopster en voorbeeld voor anderen. Je mag heel erg trots zijn op jezelf. Mijn wens voor 2020 is om samen met jou en Jochem de marathon van New York te lopen. Jij hebt mij de inspiratie gegeven om er voor te gaan en 2019 te vergeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.