Grenzen verleggen of gewoon gekkenwerk?!

Ik doe het maar één keer maar intussen staat mijn to do lijstje vol met marathons. Leuk zo’n werkboek voor hardlopers met allemaal lijstjes, maar het legt ook meteen mijn inconsistentie bloot. Eerder deze week kreeg ik de herinnering aan mijn uitspraak in voorbereiding op de Rotterdam marathon. Leuk zo’n marathon, maar ik doe het maar een keer.

Hoewel ik de marathonvoorbereiding heel zwaar heb gevonden, schreef ik me een paar weken na deze uitspraak in voor de New York marathon. En toen moest ik mijn eerste hele nog gaan lopen Want als ik Rotterdam kan, dan is New York toch ook wel heel vet. Dat deze uitspraak in de metro’s hing terwijl ik me al had ingeschreven voor New York vond ik destijds al dubieus.

En dat is het begin van het einde geweest. Want nu 2 jaar later heeft mijn wensenlijst zich flink uitgebreid. En hoewel ik er halve marathon de leukste afstand vind om te doen en je daar ook hele leuke trips voor naar het buitenland kan maken, kriebelen een paar marathons inmiddels ook. Nou ja een paar

En wat misschien het meest schokkende is. Er zitten ook uitdagingen tussen die nog heftiger zijn. Zo lijkt me de Two Oceans in Zuid-Afrika ook erg gaaf. Maar dat is gewoon 56 kilometer. En misschien nog wel extremer de Dopey challange. Want die Disneyruns zijn zo leuk om te doen en in Amerika is het helemaal next level. Maar dan loop je wel 5, 10, 21 en 42 km in opeenvolgende dagen. Dat is echt gekkenwerk! Maar wel leuk!

Vorig jaar vond ik het al eng om en de Roparun en New York te gaan lopen, maar nu plak ik er ook nog Berlijn tussen. Natuurlijk vind ik het nog steeds eng, maar aan de andere kant merk ik ook dat het lopen van lange afstanden me steeds beter af gaat. Daarnaast is de uitspraak van Pippi Langkous wel redelijk mijn levensmotto: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dat daarvoor meestal weken van nagels bijten aan vooraf gaan neem ik dan wel voor lief.

En zei ik een paar jaar geleden niet dat je mij alleen op asfalt tegen zou komen? Wat doen die trailschoenen dan in de kast? En vind ik het zowaar nog leuk ook. Wanneer mag ik mijn eerste 30 trailkilometers gaan maken? Hopelijk dit jaar nog.

Ik geniet ook oprecht van het grenzen verleggen en het dromen over mooie nieuwe uitdagingen. En dat ik daar soms ook nog op bijzondere of mooie plekken op de wereld kom is helemaal mooi meegenomen. Het bewijst wel maar wat we stiekem meer aankunnen dan gedacht.

En zo verzink ik op deze zondagmiddag weer lekker verder in mijn gedachte. De zon op mijn gezicht na een duurloopje van 21 kilometer, wat moet je anders doen…