Dood gaan en weer op staan

Soms heb je van die acties waar je eigenlijk ook meteen weer spijt van hebt. Aangezien ik altijd eerst ja zeg en dan pas ga nadenken, gebeurd mij dat misschien wel iets vaker dan gemiddeld. Zo ook toen iemand op Facebook vroeg wie ook de Dodenmanstrail gaat lopen. Dat is gezellig en dat kunnen jullie makkelijk. Oké, doen we en bam meteen ingeschreven. Niet voor de gangbare 11 kilometer maar nee meteen de 21 kilometer.

Ik zei nog dat is een goede training voor de Caubergtrail een maand later. Maar eigenlijk hadden er al alarmbellen af moeten gaan bij de naam alleen al. Pas na een paar maanden ging ik eens op de site kijken wat deze trail nou eigenlijk inhield. Oeps!!! +600 hoogtemeters?! Voor de Caubergtrail zijn de hoogtemeters nog niet bekend gemaakt, maar toch dit zou in ieder geval een hoogterecord worden.

En zo zag ik dus ook pas veel later waar we moesten gaan lopen. Schin op Geul, Zuid-Limburg. Das toch al snel 2 uur rijden vanuit Rotterdam maar aangezien we een maand later daar ook de nodige hotels hebben geboekt besloten we nu een keer op en neer te rijden. Je moet wat voor je sport over hebben.

Als kind kwam ik regelmatig in deze regio. Daarom is het sowieso al leuk om weer eens terug te gaan. In de auto was er al veel herkenning, zoals de kabelbaan in Valkenburg. Hier ga ik volgende maand zeker naar terug. Zou er boven op de berg nog steeds het pretpark Sprookjesbos zijn? We gaan het zien. Voor nu hoefden we alleen nog even een parkeerplek te zoeken.

Direct na de start was er geen mogelijkheid van rustig warm worden. Meteen stijl naar boven. En hier kwam voor m’n gevoel al meteen geen einde aan. Als dit de start is, mag ik mijn borst natmaken. Hoe vaak zal ik onderweg spreekwoordelijk dood gaan. Na nog geen 200 meter vlak te hebben gelopen, mochten we ook al meteen weer een flink stuk gaan dalen. Als zo de hele weg is… Pff

De loop was echt geweldig. Ik heb via rotsen, blubberpaden en trappen de nodige stijle wallen mogen beklimmen. De ene kort en bij de ander leek geen einde aan te komen. Onderweg de nodige omgevallen bomen waar we over, onder of doorheen moesten klimmen. Heerlijk door bossen, maar ook door uitgestrekte weilanden. Door de bouwstijl van Zuid-Limburg deed het me een beetje aan de Roparun denken. Nu met Jochem voor, naast of achter me. Straks met Pinksteren met een fietser voor me en een fietser achter me. Maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik de heuvels voor het Pinksterweekend heb getraind.

Jochem had het onderweg zwaar, ik liep wonderbaarlijk lekker. Of het kwam door mijn andere tactiek tijdens het ontbijt? Geen idee, maar de bananenpannenkoeken met notenpasta en een bidon met Maurten hebben me er wel goed doorheen gesleept. Onderweg de winegums en drop bij de verzorgingsposten hebben natuurlijk ook mee geholpen. Ook had ik bedacht dat ik mezelf na afloop mocht trakteren op een stuk echte Limburgse vlaai. Dat zorgde er wel voor dat ik doorliep.

Ondanks dat ik deze loop geweldig vond om te doen heb ik het onderweg natuurlijk wel zwaar gehad. Zo kwamen de 11 en 21 km lopers op een gegeven moment weer bij elkaar. Wij enigszins moe, zij zo fit als een hoentje. En daar mochten we weer, weer een berg op. Dit keer wel verhard. Op dat moment kwam er een vrouw naast mij dribbelen: “Is dit de Doodeman?” Wat is dat echt een berg dacht ik?!

We waren nog redelijk onderaan, maar ze zullen deze naam dan niet voor niks aan de berg gegeven hebben. Ik hoorde Jochem nog antwoorden: “Ik denk het wel, want die is volledig geasfalteerd.” Wat, hoe weet jij dat? Jij leest, bekijkt nooit een route van te voren. Ik ben altijd van de feitjes dus hoe kan jij dit nou weten? Maar shit dan is het einde van deze berg nog niet in zicht. Later bleek dat Jochem dit ook maar in de rij van de WC had gehoord. Maar hij had wel gelijk, 1 kilometer klimmen met een gemiddeld percentage van 7,6%. Best pittig kan ik je zeggen.

Bijna bovenaan de berg zag ik een stuk waar we in het begin ook gelopen hadden. Dwars door een weiland van een boer. Kijk Jochem daar liepen we toen straks. Later bleek dat rode shirtje met zwarte broek die ik door de Wei zag huppelen Frank te zijn. Degene die ons voor deze loop erin geluisd heeft. Daar kwamen we namelijk achter bij de drankpost die snel volgde. Hij werd dan ook hartelijk vervloekt, maar ook bedankt door ons. Hij was bezig aan zijn 2e rondje 21, wat uiteindelijk 23,5 bleek te zijn. Wij waren bijna aan het einde. De drankpost bleek uiteindelijk een Rotterdamse samenkomst te worden aangezien we nog meer bekende tegen kwamen hier. Tijdens deze pauze met snoep en cola werden de wolken steeds grijzer en begon de wind steeds harder aan te trekken. Ik kreeg het koud en besloten we dan ook weer door te lopen.

Tijdens dit event kon je zowel de 11 als de 21 meerdere keren lopen. Onderweg kreeg ik het idee dat ik er eigenlijk wel een lusje aan vast wilde knopen. Jochem dacht dat ik een grap maakte totdat ik bij de splitsing zei zullen we hier weer naar boven gaan?! Jochem keek als een konijn die in de koplampen van een auto kijkt, dus oké we gaan terug naar de finish.

Ik stond nog aan de bar om mijn Limburgse Vlaai te bestellen toen ik een harde klap hoorde. Dit bleek een kliko te zijn die hard tegen een auto aan waaide door de steeds meer opzettende wind. Gevolgd door nog een knal, dit was wel echt onweer. Binnen no time veranderde de weg in kleine beekjes. Wat een hoeveelheid water kwam er naar beneden. Toen was ik blij dat ik mijn vlaai kon gaan bestellen in plaats van dat ik nog een rondje aan het lopen was. Maar helaas de vlaai was al op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.